Mε τσαντίζει! Xωρίς επιλογή

Κάθομαι σε τραπέζι κεντρικής καφετέριας. Λερωμένα φλιτζάνια, χυμένοι καφέδες
από τους προηγούμενους. Ουδείς έχει φροντίσει να καθαρίσει. Περιμένω. Κάνω
νοήματα. Διακριτικά στην αρχή. Ως ναυαγός στη συνέχεια. Πλησιάζει ο
σερβιτόρος. «Τι θα πάρετε;». Χωρίς καλησπέρα. Κάνω το λάθος και ζητήσω
κατάλογο. Με στραβοκοιτάει λες και ζήτησα τον ουρανό με τ’ άστρα. Μου φέρνει
δυσαρεστημένος ένα λερωμένο πατσαβουριασμένο έντυπο. «Θα καθαρίσετε;»,
ξαναρωτάω. Κενό. «Ο κατάλογος για φαγητό είναι μπροστά σας», προσθέτει και μου
δείχνει ένα πινακάκι σε πλεξιγκλάς με πέντε επιλογές χωρίς τιμές. Τι να
διαλέξω; Από το πατσαβούρι ή από το πλεξιγκλάς; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί
πέφτει ο τουρισμός.