Tα παιδιά στο Λαύριο ξέρουν…

«Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι δεν γνωρίζουν καν από πού έρχομαι. Κάποιοι
στα διαλείμματα με αποκαλούν Ρώσο, άλλοι Τούρκο. Εγώ τους απαντώ πως δεν
ξέρουν τίποτα, γι’ αυτό να μη μιλάνε».

Ο 15χρονος Ελβίν από την Αλβανία περιγράφει την εχθρική συμπεριφορά που
αντιμετωπίζει από μερικούς συμμαθητές του. Την ίδια ώρα, ο Νίκος και ο
Παντελής, Έλληνες φίλοι του, εξηγούν πως και αυτοί με τη σειρά τους
εκνευρίζονται με τέτοιου είδους σχόλια, γι’ αυτό και τον υπερασπίζονται.

Το Λαύριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης πολυπολιτισμικής
πραγματικότητας, καθώς από τους 10.612 κατοίκους, τουλάχιστον 15% είναι
αλλοδαποί. Ανάλογη πολυμορφία αντανακλάται και στα Δημόσια Σχολεία της
περιοχής.

Αυτή η συνύπαρξη ήταν η αφετηρία για την έρευνα που διεξήχθη από τους μαθητές
του 2ου Γυμνασίου και των 2ου και 3ου Δημοτικών Λαυρίου σε συνεργασία με τους
εκπαιδευτικούς. Συνέταξαν ειδικό ερωτηματολόγιο με σκοπό να μελετήσουν τη
στάση των ενήλικων Ελλήνων απέναντι στο «ξένο» στοιχείο.

«Παρότι το Κέντρο Προσφύγων βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ο κόσμος έχει θολή
εικόνα για τους αλλοδαπούς. H ευαισθητοποίηση των παιδιών ήταν ο βασικός λόγος
που μας κινητοποίησε να αρχίσουμε αυτή την προσπάθεια», λένε στα «NEA» οι
εκπαιδευτικοί κ.κ. Γιώργος Σιμόπουλος και Ειρήνη Παθιάκη.

Ξενοφοβικές απαντήσεις

Ο Ασράφ (αριστερά) από το Αζερμπαϊτζάν και ο Βολκάν (δεξιά) από την Τουρκία έχουν κάνει πολλούς Έλληνες φίλους. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν τους έχει ρωτήσει γιατί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και να έρθουν στην Ελλάδα

Ενώ οι μαθητές περίμεναν από τους μεγαλυτέρους πιο «ανοιχτή» στάση, όμοια με
τη δική τους, εξεπλάγησαν από τις ξενοφοβικές απαντήσεις που έλαβαν. Ένας
στους δύο δηλώνουν πως οι μετανάστες πρέπει να απελαύνονται αν δεν είναι
απαραίτητοι. Επιπλέον, οκτώ στους δέκα πιστεύουν πως οι ξένοι αυξάνουν την
ανεργία και την εγκληματικότητα. «Μερικοί νόμιζαν πως μαζεύαμε υπογραφές για
να φύγουν οι πρόσφυγες από την πόλη και μας συγχαίρανε», λέει η Βιολέτα,
μαθήτρια Γυμνασίου.

Πάντως, οι ίδιοι δηλώνουν εξοικειωμένοι με τη συνύπαρξη αλλοδαπών μαθητών στο
σχολείο τους, ενώ υπογραμμίζουν πως δεν έχει σημασία η χώρα προέλευσης αλλά ο
χαρακτήρας. «Έχω κάνει καλούς φίλους και δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Ούτε
ο πατέρας μου θέλει», δηλώνει ο 15χρονος Βολκάν από την Τουρκία.

Παρότι Έλληνες και αλλοδαποί μαθητές βλέπουν θετικά το γεγονός πως μοιράζονται
τα ίδια θρανία, οι σχέσεις τους παραμένουν «ρηχές». Χαρακτηριστικό είναι πως
κανένας συμμαθητής του 11χρονου Σατάρ από το Αφγανιστάν δεν γνωρίζει τους
λόγους που ανάγκασαν την οικογένειά του να έλθει στην Ελλάδα. «Για να μαζέψουν
λεφτά. Αυτό πιστεύουν όλοι για τους ξένους», απαντά ο 11χρονος Νούγια από την
Αλβανία, εκφράζοντας τη «θολή» εικόνα που έχουν οι περισσότεροι για τους
μετανάστες.

Κόντρες για τη σημαία

Και ενώ Έλληνες και αλλοδαποί μαθητές συμφωνούν πως δεν έχουν τίποτα να
χωρίσουν μεταξύ τους, η συζήτηση αναζωπυρώνεται όταν τίθεται το ερώτημα αν
πρέπει να ορίζεται ένας αλλοδαπός ως σημαιοφόρος. «Το αξίζουν», τονίζει η
Φλώρα. Ο Παντελής, όμως, έχει αντίθετη άποψη: «H παρέλαση αφορά την ελληνική
Ιστορία γι’ αυτό και δεν μπορώ να το δεχθώ. Αυτό, όμως, δεν με κάνει
ρατσιστή», επισημαίνει.