MATIEΣ Mελοποίηση του Παλαμά

Πιστεύω ότι ελάχιστα ποιήματα του Παλαμά προσφέρονται για μελοποίηση. Λέξεις
που χρησιμοποιεί ο – μεγάλος, ασφαλώς – ποιητής, όπως «στρογγυλοφέγγαρη»,
«χαροποιά», «αγεροζούν», «ανθάδα», «πρωτάνθιστη», «γλυκόστρωτη»,
«αναστένασμα», «ουρανόζωστος», «αγνάντια», «ριζοφύτεψε», «κατάνακρη»,
«σκοταδερό», «ξέστηθα», «υγρόζωτα» κ.λπ., μπορεί να ταίριαζαν σ’ ένα τραγούδι
των αρχών του 20ού αιώνα, αλλά σίγουρα θα ‘ναι σαν αγκάθια σε ένα τραγούδι του
καιρού μας. Πολύ περισσότερο προσφέρονται – κατά τη γνώμη μου – για μελοποίηση
αρκετοί στίχοι του Λαπαθιώτη, του Χατζόπουλου, του Πορφύρα, του Άγρα, του
Βιζυηνού, του Ουράνη, του Κοτζιούλα, του Μαλακάση, του Μαβίλη και κάποιοι του
Καρυωτάκη.

Ωστόσο, θεωρώ ότι η απόφαση που πήρε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας – Μπαμπινιώτης
– ύστερα από εισήγηση του K. Γεωργουσόπουλου, να αναθέσει σε 19 νέους συνθέτες
να γράψουν τραγούδια πάνω σε στίχους του ποιητή της «Ασάλευτης ζωής», είναι
για χειροκρότημα. Είναι μια στήλη από φως, όπως θα ‘λεγε κι ο Ρίτσος, μέσα σ’
αυτό το σκοτάδι, τη μαυρίλα, αλλά και την ανοησία του σύγχρονου τραγουδιού.

«Ξεμάθαμε» οι Έλληνες να λέμε τραγούδια, όπως αυτά – τα περισσότερα – του
Μίκη, του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του
Κουγιουμτζή, του Πλέσσα, του Σπανού, του Μούτση και τόσων άλλων, με στίχους
υπέροχους, δραστικούς, πραγματικά λαϊκούς, και αναγκαστήκαμε να τραγουδάμε
επειδή αυτό ήθελαν εταιρείες δίσκων, ραδιοφωνατζήδες, τραγουδιστές και
συμφέροντα, τραγούδια της μιας χρήσης, φτιαγμένα από χυλό, στρας και πλαστικό.

Με την πρωτοβουλία του το Πανεπιστήμιο, μολονότι ορισμένα τραγούδια ήταν
μέτρια, κάνει ένα άνοιγμα σ’ έναν πλούσιο λόγο – παρά τις επιφυλάξεις που
διατύπωσα – και θα ξαφνιάσει θετικά – είναι βέβαιο – ένα σαστισμένο κοινό, που
ακούει συνεχώς «αισθηματικές» μπούρδες, οι οποίες στηρίζονται σε διάφορα
σλογκανάκια και «ευρήματα» της συμφοράς.

Προτείνω στους αναγνώστες της στήλης να αγοράσουν το CD με τα 19 τραγούδια του
Παλαμά, γιατί ανάμεσα σ’ αυτά υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα πολύ καλά και οι
ερμηνευτές τους τα αποδίδουν έξοχα. Και θέλω εδώ να θυμίσω ότι τα έσοδα από
την πώληση των CD θα διατεθούν στο ταμείο αρωγής φοιτητών. Γιατί, όπως είπε με
έμφαση ο πρύτανης, υπάρχουν φοιτητές που πεινάνε. Δυστυχώς.

Άφησα για το τέλος την ΑΕΠΙ. Προσέφερε πολύ μεγάλη υπηρεσία, πληρώνοντας όλα
τα έξοδα – και δεν είναι λίγα – γι’ αυτό το CD. Είχα την ευκαιρία, μάλιστα, να
κουβεντιάσω με τον «νούμερο ένα» της, τον Πέτρο Ξανθόπουλο, που σκοπεύει να
ξοδέψει αρκετά χρήματα για να βοηθήσει παρόμοιες εκδηλώσεις. Στη συζήτησή μας
μου αποκάλυψε ότι η ΑΕΠΙ θα δίνει υποτροφίες σε τελειόφοιτους, για μελέτες και
έρευνα πάνω στη μουσική, ενώ παράλληλα ολοκληρώνει το «ερευνητικό κέντρο» της,
όπου πολύ σύντομα οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να αντλήσουν πολύτιμες και
αυθεντικές πληροφορίες για στίχους, μελωδίες, παρτιτούρες, δίσκους κ.λπ. όλων
των δημιουργών του ελληνικού τραγουδιού. Πάντα τέτοια!