Σύγχρονοι ήρωες της στιγμής

Διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τη ζωή συνανθρώπων τους που
κινδύνευαν. Βρέθηκαν σε τόπους τραγωδίας, ξεπέρασαν τα ανθρώπινα όρια,
βραβεύθηκαν με παράσημα ανδρείας και αυτοθυσίας, ονομάστηκαν «σύγχρονοι ήρωες
της στιγμής».

Τέσσερις Έλληνες που έσωσαν τη ζωή δεκάδων ανθρώπων από το τσουνάμι, το
ναυάγιο του «Σαμίνα», τη λεωφορειοπειρατεία στο ΚΤΕΛ Κιλκίς, τα ορμητικά νερά
χειμάρρου, απαντούν στο ερώτημα αν νιώθουν ήρωες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΙΑΔΑΣ

«Χωρίς δεύτερη σκέψη όρμησα στη θάλασσα»

H νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου έχει μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη του
Παριανού ψαρά κ. Αντώνη Σκιαδά. «Ακόμη με κυνηγούν εκείνες οι στιγμές. Κυρίως
για αυτούς που δεν προλάβαμε να σώσουμε», λέει και απορρίπτει τον χαρακτηρισμό
του ήρωα. «Ο ήρωας είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο από αυτό που συνέβη. Εγώ απλώς
έκανα ό,τι θα έκανε ο καθένας για να σώσει τον συνάνθρωπό του.

Ο καπετάν Αντώνης με το συνονόματό του καΐκι ήταν ο πρώτος που έφτασε στον
τόπο του ναυαγίου, αψηφώντας τους κινδύνους από τα 9-10 Μπωφόρ που
επικρατούσαν στην περιοχή. Οι 78 ναυαγοί που σώθηκαν χάρη σε αυτόν, πολλές
φορές θέλησαν να τον ευχαριστήσουν που τους έσωσε τη ζωή. «Σήμερα αν τύχαινε
κάτι παρόμοιο το ίδιο θα έκανα, αν και εύχομαι ποτέ ξανά να μην συμβεί τέτοια
τραγωδία» λέει ο ίδιος.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣΑ

«Έκανα κάτι που θεώρησα σωστό»

Στις 15 Ιουλίου 1999 ο 19χρονος στρατιώτης Νέστορας Κόκκαλης αφόπλισε τον
Αλβανό κακοποιό Αρμπίν Σούφα. Δευτερόλεπτα αργότερα ο κακοποιός έπεφτε νεκρός
από πυρά αστυνομικών και η περιπέτεια των ομήρων στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ Κιλκίς
έπαιρνε αίσιο τέλος.

«Ήμουν σίγουρος πως ο Αλβανός κακοποιός δεν επρόκειτο να παραδοθεί στην
Αστυνομία και ότι ήταν αποφασισμένος να ρίξει τις χειροβομβίδες, λέει ο
Νέστορας Κόκκαλης, που συχνά σκέπτεται τις ώρες αγωνίας που έζησε στο
λεωφορείο του τρόμου. «Είχα καταφέρει να κερδίσω την εμπιστοσύνη του Αλβανού,
καθώς συνομιλούσα συχνά μαζί του. Το απόγευμα της Πέμπτης άρχισε να γίνεται
φανερό πως ο Αλβανός έχανε τις δυνάμεις του. Είχε εξαντληθεί από την αϋπνία,
τα πολλά τσιγάρα που κάπνιζε και τους καφέδες. Όταν αντιλήφθηκα ότι
μισοκοιμόταν, σε συνεργασία με έναν άλλο επιβάτη όρμησα πάνω στον Αλβανό, τον
χτύπησα στο στήθος και ακινητοποίησα το αριστερό του χέρι. Ένας άλλος
επιβάτης, ο Τάσος Καραγιάννης, τον έπιασε από το δεξί. Ταυτόχρονα σχεδόν,
ελεύθερος σκοπευτής πυροβόλησε και σκότωσε τον Αλβανό. Αμέσως πέταξα από το
λεωφορείο τη χειροβομβίδα που ήταν απασφαλισμένη και έσκασε έξω. Αυτό ήταν όλο
κι όλο. «Ήρωας δεν νιώθω. Απλώς, έκανα κάτι που θεώρησα σωστά», απαντά.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΤΣΑΚΗΣ

«Έκανα αυτό που έλεγε η καρδιά μου»

Στις 20 Απριλίου 2000 η σφοδρή νεροποντή πλημμύρισε τον χείμαρρο που περνούσε
κοντά στο χωριό Έλος Ινναχωρίου Χανίων. Τα νερά που φούσκωσαν επικίνδυνα είχαν
παρασύρει τόνους λάσπης και είχαν πλημμυρίσει αρκετά μαγαζιά και σπίτια του
χωριού. Στα δύο καφενεία του χωριού επτά άτομα κινδύνευσαν να πνιγούν στις
λάσπες του χειμάρρου. Ο καλός άγγελός τους εκείνη την ημέρα λεγόταν Νίκος
Κυριτσάκης. Έτρεξα στην πλατεία αμέσως. Γινόταν ο χαμός. Όλη η πλατεία είχε
γίνει θάλασσα. Πάω στο πρώτο όπου ήταν τρία άτομα πάνω σε ένα παράθυρο, μία
γιαγιά και δύο σαραντάρηδες.

Δεν μπορούσαν να βγουν γιατί το νερό ήταν ενάμιση μέτρο. Πήρα την γιαγιά στην
αγκαλιά μου και τα άλλα δύο άτομα τα τράβηξα έξω. Υπήρχε άλλο ένα καφενείο, το
οποίο από αριστερά και δεξιά ήταν περικυκλωμένο από τον χείμαρρο. Πάω να δω τι
γίνεται και βλέπω από μακριά πέντε άτομα μέσα. Ο χείμαρρος είχε περικυκλώσει
το καφενείο, το νερό έμπαινε μέσα και είχαν ανέβει πάνω στα τραπέζια. Δεν
μπορούσαν να βγουν από την πόρτα γιατί είχε κλείσει από τη λάσπη και τα ξύλα,
το ίδιο και τα παράθυρα. Έσπασα ένα παράθυρο και άρχισα να τους τραβάω έξω.
Δύο τουρίστες Γερμανούς και δύο παππούδες από το χωριό. Μετά βοήθησα την
απομάκρυνση των παιδιών από το σχολείο. Εκείνη την ώρα δεν σκέφθηκα τίποτα.
Έκανα αυτό που έλεγε η καρδιά μου».

ΝΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

«Άρχισα να βουτάω για να σώσω όσους περισσότερους μπορούσα»

Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης τον αποκάλεσαν ήρωα, μετά τις μαρτυρίες 35
τουριστών ότι τους έσωσε από βέβαιο θάνατο όταν το τσουνάμι χτύπησε το νησί
Koh Phi- Phi, 45 χιλιόμετρα από το Πουκέτ. «Δεν έκανα τίποτε περισσότερο από
αυτό που θα έκανε ο καθένας για να σώσει τους ανθρώπους για τους οποίους είχε
την ευθύνη, αλλά και τους άλλους συνανθρώπους του», απαντάει ο 33χρονος Νίκος
Ιωαννίδης, που δεν δέχεται τον τίτλο του ήρωα αλλά του συνανθρώπου. Όσοι όμως
του χρωστούν τη ζωή τους, περιγράφουν με λεπτομέρειες τον ηρωισμό του. Αφού
οδήγησε στον λόφο τους ανθρώπους που θα συνόδευε για κατάδυση (διατηρούσε
σχολή καταδύσεων στο νησί). Άρχισε να βουτάει στα νερά και να βγάζει ανθρώπους
που ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια.

Φρίκη. Δεν σταμάτησε εκεί ο Νίκος Ιωαννίδης. «Πήραμε σχοινιά και ό,τι
άλλο θα μπορούσε να μας χρησιμεύσει και ξεκινήσαμε να βοηθήσουμε τραυματίες
και άλλους επιζώντες. Φρίκη… Αρχίσαμε να μεταφέρουμε τραυματίες πάνω σε
πόρτες που επέπλεαν. Επιλέξαμε ένα υψηλό σημείο, ένα μεγάλο μπαρ που είχε
μικρότερες ζημιές. Ήταν διαδρομή 5 λεπτών πριν από το τσουνάμι και τώρα εμείς
την κάναμε σε 40 λεπτά, για να περάσουμε ανάμεσα από χαλάσματα, παγίδες και
πλήθος εμποδίων. Πρέπει να μεταφέραμε περίπου 40 τραυματίες. Κάποιοι όμως
πέθαναν στη διαδρομή, μην αντέχοντας στα βαριά τραύματά τους.

Σε αυτό το σημείο, από μας και άλλους συγκεντρώθηκαν περίπου 600 άνθρωποι,
τραυματίες και μη. Μόλις νύχτωσε σταματήσαμε. Στο σκοτάδι δεν μπορούσαμε να
προσφέρουμε καμιά βοήθεια, αν και ακούγαμε εκκλήσεις για βοήθεια, στα
ταϊλανδέζικα, τα αγγλικά, τα γαλλικά… Το πρώτο ελικόπτερο για βοήθεια, έκανε
την εμφάνισή του ύστερα από έξι ώρες…».