H μπασκέτα της αιδούς

H ΕΙΔΗΣΗ μεταδόθηκε μέσα στον σωρό των δελτίων. Μέσα στον κάδο ανακύκλωσης
της ανθρώπινης δυστυχίας. Γιατί ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Οδύνη,
αδιέξοδο, μοναξιά, σπαραγμό, απελπισία, ένδεια, απόγνωση.

Μέσα στον σωρό, λοιπόν. Στριμωγμένο. Κι όμως, ήταν εκεί. Ύψωνε το μικρό του
ανάστημα και σου ξέσκιζε τα σωθικά. (Μπορεί να ακούγεται μελό, αλλά έτσι
ακριβώς ένιωσα: σα να μου ξέσκιζαν τα σωθικά.)

Κάποιοι νεαροί της Τρίτης Λυκείου για καιρό τρομοκρατούσαν και προπηλάκιζαν
ένα μικρότερο παιδί. Ένα παιδί που αγωνιζόταν μάταια να δραπετεύσει από τον
εφιάλτη του. Τους απέφευγε, άλλαζε δρόμο, παρακαλούσε, ικέτευε να τον αφήσουν
ήσυχο. Αυτό κλασικά τροφοδοτούσε τον τραμπουκισμό τους. Και μια – ωραία; –
πρωία, το δράμα έφτασε στην κορύφωσή του.

Οι τελειόφοιτοι περικύκλωσαν το παιδί. Το πήραν και το έδεσαν στην μπασκέτα
του προαύλιου. Πέντε από αυτούς μπήκαν μπροστά για να μη βλέπουν οι υπόλοιποι.
Τους έκοψαν τη θέα και κάτι φρικαλέο διέπραξαν στο δεμένο παιδί.

Δεν ξέρω τι ακριβώς. Δεν είπαν τι ακριβώς. Και καλά κάνανε. Γιατί το ζητούμενο
δεν είναι αυτό: οι γαργαλιστικές, οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Μπορούμε να
φανταστούμε. Να εικάσουμε. Κι ας μας ξεπερνάνε πλέον – στην εποχή που ζούμε –
φαντασίες και εικασίες.

Οι ρεπόρτερ ρώτησαν τα άλλα παιδιά για την τραγωδία που ξεδιπλώθηκε μπροστά
τους. Χαλαρά το αντιμετώπισαν εκείνα: «Εντάξει, απαράδεκτο» είπε ένας, «αλλά
στην τελική, δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα». «Ναι, μωρέ, δεν ήταν σωστό!» είπε
άλλος ελαφρώς μειδιών.

Όταν βλέπω μια είδηση, έχω ακόμα το κουσούρι να την αξιολογώ. Να αναλύω, να
επεξεργάζομαι. Να προβληματίζομαι. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό το παιδί. Τι το
διαφοροποιούσε από τους συμμαθητές του. Ποια ιδιαιτερότητα, ποια ευαισθησία…
Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η κοινωνία δεν επιτρέπει πια καμία
διαφοροποίηση. Καμία παρέκκλιση. Τα παιδιά που μεγαλώνουμε – για να ενταχθούν
στην κοινωνία – πρέπει απαραιτήτως να ανήκουν σε δυο κατηγορίες:

* ΟΙ «ΜΑΓΚΕΣ». Ή ΚΟΥΡΑΔΟΜΑΓΚΕΣ. Ή ΑΛΗΤΕΣ. Ή ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ. Τρέφουν το εγώ
τους, συντηρούν την άθλια ύπαρξή τους από τον τρόμο του πιο αδύναμου.
Παγκόσμιο το πρόβλημα. Πολλοί παιδοψυχολόγοι σκύβουν επάνω του. Όμως, το ρεύμα
θεριεύει. Μίζεροι, αντικοινωνικοί έφηβοι – αντικατοπτρισμός του μίζερου
αντικοινωνικού κόσμου μας. Ξορκίζουν τους φόβους τους σπέρνοντας τον φόβο στα
παιδιά χωρίς αντιστάσεις, χωρίς φωνή, χωρίς αντισώματα βίας. Είναι τα παιδιά –
βασανιστές στην μπασκέτα της αιδούς!

* ΟΙ «ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΕΣ». H δεύτερη κατηγορία παιδιών. «Ταπετσαρίες», γιατί
προσπαθούν να γίνουν ένα με τον τοίχο. Να περνάνε απαρατήρητοι. Μη μπουν στο
στόχαστρο της συμμορίας. Ντύνονται όλα ίδια, μιλάνε ίδια, συμπεριφέρονται όλα
ίδια. Δεν συμμετέχουν: συμμετοχή ίσον κίνδυνος. Δεν παίρνουν θέση: η θέση
ορθώνει αναστήματα. Κι εδώ, κανένα κεφάλι δεν πρέπει να πετάγεται πάνω από τ’
άλλα. Είναι τα παιδιά που προσπεράσανε την μπασκέτα της αιδούς. Που έστρεψαν
το βλέμμα αλλού! Αμέτοχοι, άρα, έντρομοι!

Για να επιβιώσουν τα παιδιά σήμερα, πρέπει να ανήκουν σε μια από τις δύο
κατηγορίες. Να ενταχθούν σε κάποια μορφή ευτέλειας. Να τα διδάξουμε ότι το
σπάνιο, το ιδιαίτερο, το τάλαντο (οι αποσκευές της ψυχής που διαχωρίζουν, που
φωτίζουν και που – τελικά – γράφουν ιστορία) δεν επιτρέπονται. Δεν ευδοκιμούν.
Μόνο τα άνθη του Κακού ευδοκιμούν. Τα άνθη του Κακού. Που δένουν ένα παιδί σε
μια μπασκέτα. Που βλέπουν ένα παιδί στον σταυρό του μαρτυρίου. Και
προσπερνάνε.

Δεν φταίνε τα παιδιά. Είτε θύτες είτε θύματα. Εμείς φταίμε! Τα σκατά που μας
ταΐζουν – τα ίδια σκατά τούς δίνουμε να φάνε! Μεγαλώνουμε ή τσαμπουκάδες ή
ταπετσαρίες. Και τους διδάσκουμε ένα και μόνο:

Ή θα πλακώσεις ή θα λουφάρεις!