ANAΛΩΣIMA Aκίνητα ιστιοφόρα

Πρωί πρωί κόπηκε το ρεύμα σε όλα τα διαμερίσματα του τετραγώνου, σε όλους τους
κατοίκους τους που ονειρεύονταν να ανάψουν τα φώτα, τις τηλεοράσεις και τα
κομπιούτερ, να περάσουν ήσυχη Κυριακή στο σπίτι. Κάποιοι άνοιξαν μια τρύπα στο
πεζοδρόμιο. Μαζεύτηκαν οι παράγοντες της γειτονιάς και κοίταζαν μέσα με ύφος
φιλοπερίεργο. Ήρθε η ΔΕΗ, στάθηκαν οι τεχνίτες και κοίταζαν κι εκείνοι με τον
ίδιο τρόπο. Κάτι ενδιαφέρον έβλεπαν εκεί στο βάθος, κάτι νέο και πρωτόθωρο,
σαν να βρισκόμασταν στην εποχή του Βερν, να ξεκίναγε το «Ταξίδι στο κέντρο της
Γης» και να μην ξέραμε τι άγνωστους κόσμους θα αντίκρυζε η ανθρωπότης εκεί
κάτω. Στο μεταξύ, στους επάνω κόσμους, αυτούς που φτάναμε συνήθως με ασανσέρ,
έσταζαν τα ψυγεία νερά που ξεπαγώναν, σκοτείνιαζαν τα δωμάτια. Φύγαμε από το
σπίτι, πήραμε τους δρόμους να βρούμε στέγη φιλόξενη να μη μας φάει το σκοτάδι.
Αντί να μαζευτούμε όλοι οι πληγέντες, να ανάψουμε φωτιά, να διασκεδάσουμε,
αφήσαμε τη μαύρη μοναξιά να μας ζώσει. Και να μην έχουμε ένα κερί, ένα
γκαζάκι, κάτι ανεξάρτητο από αυτήν τη μονοπωλιακή πηγή ενέργειας. Τρομερή
εξάρτηση. Δεμένοι με καλώδια για την παραμικρή μας ανάγκη, με τη ΔΕΗ και η ΔΕΗ
να μην καταλαβαίνει τίποτα, να απορεί, με τη διακοπή, με την κατάσταση, με την
ίδια της την εξουσία. Και στις ταράτσες να ακούς τις τέντες να χτυπιούνται από
τον αέρα, απλωμένες όλες μέσα στο καταχείμωνο, λες και θα ταξιδεύαμε με
ιστιοφόρο, τόση αιολική ενέργεια να πηγαίνει χαμένη, μόνο για ατμόσφαιρα
θλιμμένη και μοναχική. Σαν να γίνανε σκοτεινά καράβια τα διαμερίσματα και να
χτυπιούνται που δεν μπορούσαν να φύγουν.