Kατόπιν εορτής…

ΠΑΝΤΑ μού προκύπτει αυτό: Το «κατόπιν» εορτής. Μια κατάθλιψη, ένα στρες,
ένα απύθμενο νταούνιασμα. Στον πάτο του πηγαδιού. Στα Τάρταρα, στα μαύρα
σκοτάδια, στον ζόφο και στο έρεβος. Ειδικά χριστουγεννοπρωτοχρονιές, κάθε
χρόνο έτσι την πατάω. Σαν τον μαλάκα (το «σαν» τι το ‘θελες;) επενδύω στη νέα
χρονιά, ό,τι βρω μπροστά μου: υγείες, ευτυχίες, επιτυχίες, αγάπες, λουλούδια –
όλα τα παίρνω παραμάσχαλα. Σαν εορτοδάνειο, ένα πράμα: το εισπράττω την
παραμονή, αδυνατώ να το εξοφλήσω την επομένη. Εγώ κάνω κατάθεση ψυχής κι
εκείνο μού κάνει κατάσχεση ψυχής.

Πρώτη του Γενάρη – συνειδητοποιώντας ότι η ζωή παραμένει η ιδία αηδία – έπαθα
πάλι τον ετήσιο νευρικό κλονισμό μου. Με δουλεύεις, Αϊ-Βασίλη; Πάλι ξεροσφύρι
θα τη βγάλω; Τίποτα δεν άλλαξε; Καμιά ευχή δεν πραγματοποιήθηκε; Κανένα όνειρο
δεν υλοποιήθηκε; Κι εγώ περιμένω; Κι εγώ επιμένω; Σαν τον μαλάκα (το «σαν» τι
το ‘θελες;)…

Στον πάτο του πηγαδιού η εργαζόμενη μητέρα. Το χιούμορ της απωλέσθη, το
αναζητούν οι οικείοι του. Άρχισα νυχτιάτικο να στέλνω νουάρ γραπτά μηνύματα
στην κολλητή μου:

«Αλλιώς μάς τά ‘πανε, φιλενάδα! Άλλα μάς τάξανε, φιλενάδα! Όλη αυτή η νύχτα
πέφτει βαριά σαν κοτρώνα και με πλακώνει στο στήθος, φιλενάδα. Αχ και βαχ,
φιλενάδα!» Τα ‘στειλα τα καταθλιπτικά, τα βαριά κι ασήκωτα. Ξαλάφρωσα κι έπεσα
να κοιμηθώ. Ανοίγω το πρωί το κινητό, βρίσκω δέκα δικά της γραπτά. Κοιμήθηκα
εγώ, ξενύχτησε εκείνη. Της έκανα πάσα το πρόβλημα, χαλάρωσα κι άσ’ την την
άλλη να βράζει στο ζουμί της.

ΠΛΑΚΩΣΑΝ κι όλα τα σιχάματα μαζεμένα. Όλα τα χαζολοΐδια που
συσσωρεύονται «από Δευτέρα». Γραφειοκρατικά, πιστοποιητικά, αιτήσεις,
υπεύθυνες δηλώσεις, χαλασμένο κομπιούτερ, καζανάκι που τά ‘φτυσε, να πάρω τον
υδραυλικό, να πάρω τον λογιστή, να πάρω τον ΕΔΟΕΑΠ, να πάρω τα βουνά, τον
Όλυμπο και την Όσσα να πάρω, να με πάρει και να με σηκώσει. Όλα τα ασήμαντα,
όλα τα μικρά – μικρά τρωκτικά που σου ροκανίζουν την ψυχή! Και σαν
δευτεροκλασάτο μποξέρ, σε ξεβράζουν στην άκρη του ρινγκ, ρημαγμένο, ματωμένο,
μόνο!

ΒΑΡΕΘΗΚΑ. Αλλά χιλιοσκυλοβαρέθηκα. Έτσι μού ‘ρχεται να τραβήξω μια
κλωτσιά στον κάδο με τα «πρέπει» και να τα στείλω στον αγύριστο. Στον διάολο,
συμβάσεις και δεσμεύσεις.

– Τι κάνετε; (Δε με νοιάζει τι κάνετε!).

– Καλά, εσείς πώς είστε; (Δε σας νοιάζει πώς είμαι!).

– Το παιδί καλά; (Χεσμένο τό ‘χω το παιδί σας).

– Δόξα τω Θεώ. Το δικό σας; (Μη μ’ αρχίσει τώρα με καμιά ίωση).

– Τό ‘χω με ίωση! (Όχι ότι σε νοιάζει).

– Μη μου πείτε! (Μη μου πείτε, σας εκλιπαρώ, μη μου πείτε!).

– Περάσατε καλά στις γιορτές; (Γιατί αν δεν περάσατε, θα την κόψω τη φλέβα).

– Οικογενειακά! (Χάλια!).

– Χαθήκαμε! (Και κάναμε άριστα).

– Όντως, χαθήκαμε! (Χωρίς πρόθεση να ξαναβρεθούμε).

– Να τηλεφωνηθούμε από εβδομάδα; (Άντε, κλείσ’ το το ρημάδι, έχουμε και
δουλειές).

– Οπωσδήποτε, από βδομάδα! (του 2008).

– Χάρηκα που σας άκουσα! (Ανάθεμα την ώρα που σήκωσα το ακουστικό).

– Κι εγώ πολύ! (Ανάθεμα την ώρα που σε πήρα).

– Να σας αφήσω γιατί έχω κάτι δουλίτσες; (Τίποτα δεν έχω!).

– Κι εγώ πνίγομαι! (Κι εγώ κωλοβαράω!).

– Και πάλι χρόνια πολλά! (Αϊ σιχτίρ, πρωί πρωί).

– Επίσης! (Επίσης αϊ σιχτίρ).

Άντε, καλό Σαββατοκύριακο! Στρέιτ. Χωρίς «αϊ σιχτίρ»!