ANAΛΩΣIMA Γήπεδα παντού!

Από ποδόσφαιρο δεν γνωρίζω παρά ό,τι οι γιοι μου καταδέχονται να με διδάξουν,
αλλά τουλάχιστον αυτό το κατάλαβα. Το πόσα πολλά γήπεδα χρειάζεται μια μεγάλη
πόλη, σαν την Αθήνα. Είναι σαφές και πεντακάθαρο, ακόμα και για ανθρώπους
άσχετους σαν εμένα, και δεν καταλαβαίνω γιατί διαμαρτύρονται διάφοροι
ξενέρωτοι διανοούμενοι, που ακόμα δεν στέγνωσε η μπογιά στα ολυμπιακά γήπεδα
και η συζήτηση άναψε για το πού θα χτιστούν μερικά ακόμα. Δεν είδαν όλοι αυτοί
πόσο αναλώσιμα, πόσο ταχύτατα εξαφανίσιμα είναι τα γήπεδα όταν πέσουν σε
κατάλληλα χέρια; Δεν είδαν όλους αυτούς τους ευσταλείς, αρτιμελείς και
ξέχειλους από ενέργεια φιλάθλους, με πόση ταχύτητα έβγαζαν τα πλαστικά
καθίσματα των γηπέδων και πάνω στις κερκίδες, που ακόμα δεν ξέρουν πώς να τις
βγάζουν, ισορροπώντας αξιοθαύμαστα στην κατωφέρεια, τα μετέτρεπαν σε ευέλικτα
και αποτελεσματικότατα επιθετικά και ταυτοχρόνως αμυντικά όπλα; Τι πλάτες, τι
μπράτσα, τι συγκεντρωμένος ανδρισμός, τι ασυγκράτητος και κεραυνοβόλος! Και τι
εφευρετικότητα, αυτό με τα καθίσματα! Θα το σκεφτόσασταν ποτέ, ένα τόσο
ασήμαντο αντικείμενο, φτιαγμένο για να δέχεται πισινούς, να μετατρέπεται σε
άξιο και μαχητικό εργαλείο επίθεσης; Υπολογίστε, λοιπόν, πόσο πολύ γρήγορα
χρειάζεται να χτίζονται και να εξοπλίζονται καινούργια γήπεδα, για να μπορούν
τα αμόλυντα ένστικτα των ανθρώπων, το αίμα των οποίων βράζει, να εκδηλώνονται
τακτικά και χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν κάποιους μήνες και να
σκουριάζουν οι αρθρώσεις. Γήπεδα λοιπόν! Πολλά γήπεδα και γρήγορα και παντού!
Στην Αλεξάνδρας, στο Ελληνικό, στο Γουδί, στο Γουδοχέρι, όπου υπάρχει χώρος
αναξιοποίητος και ανεκμετάλλευτος, χτίστε γρήγορα να προλάβουμε, να μην τους
φύγει η ορμή και η διάθεση των ανθρώπων, μη χάσουν τη φόρμα τους και δεν
κατορθώνουν να ξεβιδώνουν έτσι ωραία τις καρέκλες.