|
|
|
|
Απομεσήμερο και έξω χιόνιζε. H Μαιανδρουπόλεως ήταν ακόμη χωματόδρομος, καθώς
βλέπαμε μέσα από το τζάμι του καφενείου των αδελφών Μαριδάκη να πέφτουν άσπρες
νιφάδες. Ιανουάριος του 1964, στους Αμπελοκήπους. Μόλις σουρούπωσε το χιόνι
έπεφτε βαρύ και η νύχτα γινόταν παγερή. H συντροφιά μου (τρεις παλιοί – τότε –
ποδοσφαιριστές του ιστορικού και πανίσχυρου Αστέρα Γκύζη, που εκείνη τη χρονιά
αγωνίζονταν στον Ολυμπιακό Χαλκίδας) αποφάσισε να αφήσει την τράπουλα και τα
κονιάκ και να πάμε για ρετσίνα, κάπου κοντά, εκεί στου Λιάφου το κουτούκι.
Άλλωστε η διευρυμένη εκείνες τις ημέρες οδός Πανόρμου μάς χώριζε από το μικρό
ταβερνάκι. Ο παλαίμαχος Κυριάκος Μακρής, ο Δημοσθένης Μοσχολιός και ο Τάκης
Λίβας κι εγώ βρεθήκαμε στο καπηλειό του μπάρμπα Κώστα Λιάφου, ο οποίος έλεγε
για τους πρώτους πελάτες του μαγαζιού του ότι το είχαν για καταφύγιο. Άνθρωποι
φτωχοί και πολλοί από αυτούς άνεργοι, από τις προσφυγικές παράγκες των
Αμπελοκήπων, έπιναν κρασί ξεροσφύρι και ο Λιάφος τούς σερβίριζε για μεζέ
ελιές, παστά και ντομάτα.
Οι πελάτες αστειευόμενοι έδιναν παραγγελία μισή οκά κρασί με μαύρο ή κόκκινο
χαβιάρι, που δεν ήταν άλλα από τις ελιές (το μαύρο) και την ντομάτα (το
κόκκινο). Έτσι άρχιζαν ιστορίες και περνούσαν οι ώρες ευχάριστα. Με τις
αφηγήσεις του μπαρμπα-Κώστα Λιάφου, πριν από 41 χρόνια, εγώ και η συντροφιά
μου, οι παλιοί ποδοσφαιριστές, περάσαμε θαυμάσια, αλλά όταν βγήκαμε από την
ταβέρνα έξω το είχε στρώσει το χιόνι και με προσοχή φθάσαμε σιγά σιγά στη
Λεωφόρο Αλεξάνδρας για να πάρουμε ο καθένας το λεωφορείο και να φθάσει στον
προορισμό του.
Στα 41 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την πρώτη φορά που πήγα στου Λιάφου το
κουτούκι, έχω πάει και άλλες φορές με διάφορες συντροφιές. Προχθές, Τετάρτη
βρεθήκαμε εκεί μία επταμελής, καθαρά δημοσιογραφική, συντροφιά. Ο Τάκης Λιάφος
(με τη σύζυγό του Ντίνα), γιος του παλιού ιδιοκτήτη της ταβέρνας, κρατάει το
μαγαζί από το 1974 έτσι όπως το παρέλαβε από τον πατέρα του, τον
μπαρμπα-Κώστα. Είναι μια ζεστή υπόγεια γωνιά. Το ντεκόρ είναι ωραίο, απλό,
λαϊκό. Ο εσωτερικός χώρος, στο καπηλειό του Λιάφου, είναι φτιαγμένος από
πέτρα, γύρω γύρω πίνακες ζωγραφικής, αντίκες, δυο παλιά ραδιόφωνα, μία
καραμούζα ταχυδρομική, ζυγαριά με δράμια και άλλα παλιά αντικείμενα.
Ο Τάκης Λιάφος (που έπαιζε τερματοφύλακας στην εφηβική ομάδα του Παναθηναϊκού
τη δεκαετία του ’50) μάς μιλά για τον αδελφό του που αγωνιζόταν στην ομάδα του
«Τριφυλλιού» εκείνη την εποχή (1953) και για τη συντροφιά του, την οποία
αποτελούσαν γνωστοί παλιοί άσοι του Παναθηναϊκού και είχαν για στέκι τους αυτό
το ωραίο κουτούκι. Μεταξύ αυτών οι: Μηγιάκης, Οικονομάκης, Πετρόπουλος,
Λινοξυλάκης, αδελφοί Παπαντωνίου, Μαριδάκης, Μοσχολιός, Νικητάκης, Σπετσαριάς,
Νεμπίδης.
Μέσα στα τόσο σημαντικά ιστορικά – λαογραφικά στοιχεία που μαθαίνεις στου
Λιάφου, το ιδιαίτερο ενδιαφέρον εντοπίζεται στην κουζίνα και στο καθημερινό
μενού που είναι πλούσιο και το ετοιμάζουν ο Τάκης Λιάφος με τη σύζυγό του
Κωνσταντίνα. Το καλύτερο πιάτο είναι ο «παστουρμάς α λα Λιάφου» (με τυρί και
ντομάτα σε αλουμινόχαρτο στον φούρνο). Γαλόπουλα, φιλέτο με μανιτάρια,
ψαρονέφρι σε ξίδι, σουτζούκι καυτερό, χωριάτικο λουκάνικο, σπλήνα γεμιστή,
μπεκρή μεζέ. Τυροσαλάτα καυτερή με σκόρδο, χοιρινό γεμιστό στον φούρνο, κότσι
μόσχου λαδορίγανη, κεφαλογραβιέρα και φέτα στα κάρβουνα. Καλαμάρι, χταπόδι και
καραβίδες στα κάρβουνα. Ψάρια (όταν υπάρχουν φρέσκα) στα κάρβουνα. Επιδόρπιο
το γλυκό της κυρίας Ντίνας, με βασικό υλικό το γιαούρτι.
«Κουτούκι Ο ΛΙΑΦΟΣ», Πανόρμου και Ευρυτανίας, Αμπελόκηποι (κατεβαίνετε
τρία σκαλάκια). Τηλέφωνο 210-6925.086. Ανοιχτό κάθε βράδυ. Πριν πάτε,
τηλεφωνήστε απαραιτήτως.
