ANAΛΩΣIMA Eξήντα μέρες ξάπλα

Λέω να πάω εθελόντρια στο πείραμα της NASA. Ψάχνει γυναίκες από όλο τον κόσμο
να μείνουν εξήντα μέρες ακίνητες, για να δει τις αντιδράσεις τους και να τις
μελετήσει. Εξήντα μέρες ξάπλα είναι ό,τι χρειάζομαι για ξεκούραση στην καρδιά
του χειμώνα, που μας κάνει δήθεν αλκυονίδες μέρες, μόνο για να μας ξεμυαλίσει,
να βγούμε έξω και να κάνουμε ακόμα περισσότερες τρεχάλες από όσες έχουμε στο
πρόγραμμα. Αυτή η ιδέα μάλιστα των αντιδράσεων στην ακινησία πολύ μου αρέσει.
Πώς αντιδράς όταν δεν δρας; Ξαπλώνεις σε ειδικό επιστημονικό ανάκλιντρο, με
ορθοπεδικό σχήμα να μην πιέζεται ο αυχένας, η μέση κι άλλα ευαίσθητα
στηρίγματα και παραδίδεσαι στη νιρβάνα, ξεχνάς τα σάντουιτς που πρέπει να
φτιάξεις για το σχολείο, τον υδραυλικό που χρειάζεται να τηλεφωνήσεις, τα
ψώνια που δεν έκανες, την Εφορία που θέλει το E9, την αίτηση στον δήμο, τη
βεβαίωση του ταμείου, το ραντεβού στην ορθοδοντικό, τους καθηγητές που έχεις
καθυστερήσει να συναντήσεις οπωσδήποτε, χώρια τα υπόλοιπα, τα βασικά, τα τόσο
καθημερινά, τα τόσο βαρετά, που καταπίνουν καθημερινά τις κινήσεις σου, τόσες
κινήσεις, τόση ανυπολόγιστη ενέργεια. Αυτή την ενέργεια, αυτά τα άπειρα
πηγαινέλα, τα αυτονόητα, που καταπίνουν τις μέρες και δεν φτύνουν ούτε το
κουκούτσι τους, η NASA προφανώς δεν αντέχει να τα μελετήσει, τα απομακρύνει
λοιπόν, τα αναιρεί για εξήντα μέρες, παραδίδει το σώμα των πειραματόζωων σε
έναν κόσμο σουλτανικού χαρεμιού, αλλά με ηλεκτρόδια (και με λουκουμάκια
ελπίζω, αλλιώς δεν πάω), να δει τι θα κάνουν τα χέρια, θα ψάχνουν κουμπιά και
πλήκτρα και ρομπινέδες και χερούλια, τι θα κάνει το μυαλό, θα κολλήσει στις
καθημερινές ασημαντότητες ή θα ανυψωθεί και θα μεγαλουργήσει επιτέλους;