ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη μυστική ζωή μου…

Φοβάμαι. Εδώ και δύο ημέρες που διάβασα στους «Νιου Γιορκ Τάϊμς» πως έχουν
αρχίσει σωρηδόν να αποκαλύπτονται οι διπλές ζωές πολλών φαινομενικά απλών και
καθημερινών ανθρώπων, ανησυχώ. Εάν αυτό συμβεί και στην Ελλάδα, πόσους από μας
θα μπουζουριάσουν; Φοβάμαι πολλούς, γιατί εδώ, το «λάθε βιώσας» σε πολλαπλό
επίπεδο έχει αναχθεί σε τέχνη.

Εγώ, χρόνια το τελειοποιώ. Στη «δημόσια» ζωή μου είμαι καλή και νομιμόφρων.
Προπαντός ήσυχη – αυτό, έχω μάθει, πως είναι το υπεράνω όλων ζητούμενο – και
«συναινετική». Στη «μυστική» ζωή μου όμως, είμαι μία αδίστακτη παράνομη. Θεωρώ
ότι τα κινέζικα μαγαζάκια που ξεπηδούν παντού στην Αθήνα είναι το μεγαλύτερο
δώρο για εμάς τους μικρομεσαίους καταναλωτές, ενώ πολύ χαίρομαι που στα
διάφορα υπαίθρια παζάρια μπορούν να προμηθεύονται λινά τραπεζομάντιλα – και
άλλα πολλά – άνθρωποι που δεν έχουν τα αναγκαία χρήματα να φάνε σε ένα
εστιατόριο που δεν διαθέτει καν τραπεζομάντιλο. Είμαι υπέρ του συνεχούς
ωραρίου των καταστημάτων, γιατί μονάχα έτσι, οι συνεχώς εργαζόμενοι, θα
αξιωθούμε να δούμε μαγαζί από το εσωτερικό του, ενώ όταν ακούω το σύνθημα «η
πειρατεία σκοτώνει τη μουσική», προσθέτω νοερώς «και η νομιμότητα την τσέπη».
Εξοργίζομαι όταν βλέπω τετράωρη «πολιορκία» των Τούρκων στα Ίμια, την Ελλάδα
να χάνει πετρελαιαγωγούς μέσα απ’ τα χέρια της, και εμείς, «δειλοί, μοιραίοι
κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θαύμα!».

Στη μυστική ζωή μου θέλω να γίνω «παράγοντας» – δεν με νοιάζει πού, αρκεί να
μπορώ να κυκλοφορώ με συνωμοτικό ύφος πολλών καρδιναλίων, μισό χαμόγελο και
βλέμμα προς τον ουρανό, μιλώντας στο handsfree του κινητού. Να λέω «πούλα,
πούλα», ή «όχι αγάπη, μη ρίξεις απόψε την κυβέρνηση, αύριο ίσως» – κι ας μιλώ
μονάχα σε κάποιον όμοιό μου. Να μπορώ κι εγώ να δουλεύω και να πληρώνομαι,
χωρίς όμως να δουλεύω. Στη μυστική μου ζωή είμαι έξυπνη.