ANAΛΩΣIMA Iταλική γρίπη

«Αριβεντέρτσι Ρόμα», τραγουδάει νοσταλγικά ο ταξιτζής που μας οδηγεί στο
αεροδρόμιο. Σαν τα γκαρσόνια-τραγουδιστές στη Νέα Υόρκη, θυμάστε την ταινία
του Τσάρλι Τσάπλιν. Μας παρουσιάζει την πόλη, αλλά τρέχει βιαστικά, δεν
προλαβαίνουμε να δούμε αυτά που εκείνος ξέρει, που καμαρώνει και μια ζωή τα
τριγυρίζει. Κι εμείς φεύγουμε πια, ό,τι προλάβαμε να μεταλάβουμε και να
καταλάβουμε στις βιαστικές τουριστικές επισκέψεις, ό,τι ξεκλέψαμε ή νομίσαμε
πως ξεκλέψαμε από την αληθινή ζωή των κατοίκων της έχει πακεταριστεί,
τακτοποιηθεί και αρχίζει κιόλας να μπερδεύεται με τις αναμνήσεις άλλων
επισκέψεων. Τότε που τη βλέπαμε στις ταινίες του Φελίνι, μόνο εκείνος ήταν
ξεναγός μας, ό,τι μας είχε δείξει υπήρχε, ό,τι παρέλειψε δεν το ξέραμε. Και
τώρα ξανά, με το μυαλό σαν άγραφο χάρτη, την πλησιάσαμε και την κοιτάξαμε
μόνοι μας. Τέρμα οι διακοπές και οι ανακαλύψεις. Πώς επιστρέφουμε στη ρουτίνα,
πώς ξαναβρίσκουμε τον ρυθμό που μας κρατά, χωρίς βόλτες, χωρίς καινούργια
μέρη; Με το που πατάω το πόδι μου στην Αθήνα, μέσα στις υπερβολικά φωτεινές
Αλκυονίδες, μια γρίπη με κρεβατώνει, από οίκτο προφανώς. Ξάφνιασμα είναι
κυρίως από την απότομη αλλαγή, αλλά ευτυχώς έχει και πυρετό. «Ύπνος
χρειάζεται», λέει ο γιατρός, «ξεκούραση»! Μετά τις διακοπές; Ακριβώς αυτή
είναι η δύσκολη στιγμή, βρίσκεται χωρίς άμυνες ο οργανισμός. Κοιμάμαι λοιπόν.
Κι αν ξυπνήσω σαν τον ήρωα του Έκο, που μετά την αρρώστια του θυμόταν μόνο
ό,τι είχε διαβάσει στα βιβλία και τίποτα από τον πραγματικό κόσμο, τότε τι
γίνεται; Φαντάσου όταν ξυπνήσω να θυμάμαι μόνο ό,τι είδα στις διακοπές στη
Ρώμη, να πρέπει να μάθω την Αθήνα από την αρχή!