Σε αδιέξοδο ο προϋπολογισμός

Συνεχείς και αγωνιώδεις οι συσκέψεις του Πρωθυπουργού με στελέχη του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης. Οι κ.κ. Αλογοσκούφης και Φώλιας – εδώ βγαίνοντας από το Μέγαρο Μαξίμου – αυτή τη φορά ενημέρωσαν τον κ. Καραμανλή και τον κ. Σουφλιά για τους κινδύνους απωλειών κοινοτικών πόρων. Άλλοτε οι ίδιοι θα μιλούσαν για έγκλημα κατά της χώρας. Τώρα απλώς υπομειδιούν ένοχα για το κατόρθωμά τους

Τα αδιέξοδα της νεοδημοκρατικής πολιτικής και διακυβέρνησης αναδεικνύονται
καθημερινά, απομειώνουν ταχύτατα το κεφάλαιο αξιοπιστίας που είχε εξασφαλίσει
προεκλογικά και μετεκλογικά ο Κώστας Καραμανλής, διαμορφώνουν σιγά σιγά το
μέτρο αξιολόγησης των απλών ανθρώπων, οι οποίοι αρχίζουν πια να κατανοούν πως
η «λαοπρόβλητος» κυριαρχήθηκε από τον στόχο της εξουσίας για την εξουσία, δεν
γνώριζε και δεν φρόντισε να αναζητήσει λύσεις για τα πολλά και δυσεπίλυτα
προβλήματα της χώρας και τώρα εκπαιδεύεται όπως οι μαθητευόμενοι
εργατοτεχνίτες από τα λάθη της.

Φαίνεται τούτο από τις αγωνιώδεις συσκέψεις των τελευταίων ημερών, από τις
διαπιστώσεις ότι το 2005 είναι κρίσιμο και δύσκολο, ότι τα κοινοτικά κονδύλια
θα χαθούν, ότι τα έργα έχουν κολλήσει, ότι ο βασικός μέτοχος φόρτωσε με
επιπρόσθετα προβλήματα και εμποδίζει την ανάπτυξη – την οποία επιθυμεί διακαώς
ο Πρωθυπουργός, αλλά φαίνεται πως αγνοεί τα αυτονόητα, ότι αυτή δεν
διατάσσεται, δεν προκύπτει βάσει εντολών ή επιθυμιών, αλλά έρχεται ως
αποτέλεσμα μέτρων θαρραλέων και πολιτικών εμπνευσμένων, ικανών να
κινητοποιήσουν τις δυνάμεις της οικονομίας, να αναγεννήσουν τις προσδοκίες, να
φτιάξουν κλίμα επενδυτικό.

Το σύνδρομο του ’93

Αντί αυτών των οραματικών πολιτικών, η κυβέρνηση Καραμανλή κυριαρχούμενη από
την απειλή του συνδρόμου της «δεξιάς παρένθεσης», που την καταδιώκει από το
1993, επέλεξε την ακινησία, τη ρητορεία και την επικοινωνία, αγνοώντας όμως
ότι και αυτή η μέθοδος έχει αδυναμίες. Με κυριότερη ότι δεν αντέχει στον
χρόνο. Αποκαλύπτεται γρήγορα, φαίνεται με το πρώτο φύσημα του αγέρα πως είναι
πουκάμισο αδειανό, κουβέντες εύκολες, ειπωμένες σε καιρούς βολικούς όταν ο
κόσμος ήταν πρόθυμος να ακούει χωρίς να πολυσκέπτεται.

Τότε οι φορολογικοί έλεγχοι ήταν φοροεπιδρομή, τώρα έγιναν έργο θεάρεστο και
αγαπητό. H πολλά υποσχόμενη επανίδρυση του κράτους αντικαταστάθηκε από την
κομματική κουρελαρία, το κράτος πήγαινε να γίνει καινούργιο και κατέληξε της
ΔΑΚΕ βιλαέτι προβληματικό, το ίδιο ανήμπορο με πριν, μην πούμε και χειρότερο.

Παλαιότερα, η απώλεια κοινοτικών πόρων ήταν έγκλημα και τώρα ομολογείται από
τους αρμοδίους ως η απλουστέρα των πράξεων. Εκείνη η λοιδορούμενη σπατάλη
έγινε άκαμπτη, δεν σπάει με τίποτε. Χρειάστηκαν δέκα μήνες για να κατανοήσει η
κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός ότι οι κρατικές δαπάνες είναι ανελαστικές στον
μέγιστο βαθμό και να διαπιστώσουν πως η σπατάλη αυτή καθεαυτήν είναι
ενσωματωμένη, ενδογενής, σύμφυτη του συστήματος διοίκησης και οργάνωσης της
χώρας. Φαίνεται στο πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων, στην ευκολία απονομής
συντάξεων και τόσων άλλων παροχών.

Όσοι έλεγαν λόγους μεγάλους και τρανούς πείθονται τώρα πως το 90% των κρατικών
δαπανών συγκροτείται από τρία βασικά κονδύλια: τους μισθούς, τις συντάξεις και
τους τόκους για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Τίποτε απ’ αυτά δεν
κόβεται. Εκτός και αν μια κυβέρνηση αποφασίσει να συγκρουστεί με τη μεγάλη
πλειονότητα των Ελλήνων. Το υπόλοιπο 10% συνθέτει τις λεγόμενες λειτουργικές
δαπάνες, τις υπερωρίες των καθηγητών, τις εφημερίες των γιατρών, τις γάζες των
νοσοκομείων, τα οδοιπορικά των μετακινούμενων στην επαρχία υπαλλήλων και τόσα
άλλα, για την περικοπή των οποίων ακούμε από τα μικρά μας χρόνια και ακόμη να
δούμε – για τον απλούστατο λόγο επειδή είναι πραγματικά λειτουργικές, από την
πραγματοποίησή τους εξαρτάται η υποτυπώδης λειτουργία του κράτους.

Κομματική σπατάλη

Τη σπατάλη που ψάχνει η κυβέρνηση θα την βρει στους κόλπους της και ιδιαιτέρως
στην περιφέρεια του κράτους, στα δώρα, στις δεξιώσεις και στις εκδηλώσεις
δημοσίων σχέσεων που οργανώνουν οι νέοι διοικητές και διευθυντές δημοσίων
επιχειρήσεων και οργανισμών, στις γιορτές και τις πανηγύρεις των δήμων με κάθε
ευκαιρία. Θα την βρει στα δημόσια έργα αλλά και αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί
διαρθρωτικής υφής πρόβλημα. Επίσης στις προμήθειες των νοσοκομείων, στα
νοσήλια και στις δαπάνες υγείας του Δημοσίου και των Ταμείων, στην άμυνα, σε
περιοχές εντοπισμένες και συνδεδεμένες με δημόσιες επενδύσεις, σε χώρους όπου
η Διοίκηση έχει υποβαθμιστεί, δεν ασκεί τον ρόλο της.

Όμως όλες αυτές οι περιοχές απαιτούν διαρθρωτικές και όχι κομματικές
επεμβάσεις. Για την ώρα βλέπουμε μόνο κομματικές, οι οποίες το μόνο που
εγγυώνται είναι η διαιώνιση και η επαύξηση της σπατάλης. Άλλωστε, είπαμε, οι
διαρθρωτικές έχουν κόστος πολιτικό και απαιτούν κόπο προσωπικό. Το κόστος
ποιος θα το αναλάβει και τον κόπο ποιος θα τον αντέξει;