«Θησαυρός» η ενοποίηση με τη θάλασσα

Τον επόμενο μήνα «ανοίγει» για το ΥΠΕΧΩΔΕ το κεφάλαιο της μεταολυμπιακής
αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. H τύχη του Ελληνικού
συνδέεται και με την απόφαση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για τη δημιουργία της νέας
της έδρας. Σύμφωνα με πληροφορίες η ΠΑΕ θεωρεί οικονομικά συμφέρουσα την
πρόταση του Ελληνικού, όπου μπορεί να κατασκευάσει γήπεδο 35.000 θέσεων,
έναντι του Γουδιού, όπου υπάρχει χώρος για γήπεδο 28.000 θέσεων.

Την ίδια στιγμή πληθαίνουν οι αντιδράσεις τόσο για την περιοχή στο Γουδί όσο
και για το Ελληνικό. Ο Άγγελος Δημητρίου, αρχιτέκτων – πολεοδόμος από τους
ελάχιστους που μελέτησαν σε βάθος και εντατικά από τη δεκαετία του ’60 την
ανάπτυξη της ελληνικής πρωτεύουσας, χαρακτηρίζει «μεγάλη πολεοδομική
“αποτυχία” την αποκοπή του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού από τη θάλασσα και
την προσθήκη σε αυτό κι άλλων αθλητικών κέντρων». Ο κ. Δημητρίου προτείνει
δράσεις για την ανάδειξη της έκτασης των 5.500 στρεμμάτων του πρώην
αεροδρομίου, αλλά επισημαίνει πως δεν πρέπει να ληφθούν αμέσως οριστικές
αποφάσεις, πριν ολοκληρωθεί το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας.

H ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ έχει διαμηνύσει πως θα ανοίξει τα χαρτιά της από τον
Φεβρουάριο. Όπως επισημαίνουν πηγές του υπουργείου, ο χειρισμός της υπόθεσης
είναι «ιδιαίτερα λεπτός», καθώς πρόκειται ουσιαστικά για την τελευταία
ελεύθερη έκταση με τόσες πολλές δυνατότητες στην Αττική. Πρόθεση, αλλά και
δημόσια δέσμευση του Γιώργου Σουφλιά είναι να συνεχίσει την πολιτική της
προηγούμενης κυβέρνησης και να δημιουργήσει μητροπολιτικό πάρκο με μερική
οικοπεδοποίηση.

Οι δυνατότητες. Όπως υπογραμμίζει ο Άγγελος Δημητρίου, στην περίπτωση
του Ελληνικού μέγιστη σημασία έχει η «περιβαλλοντική αρτίωση και αποσαφήνιση»
του οικοπέδου με τρόπους ώστε να μεγιστοποιηθούν οι δυνατότητές του. «Αρτίωση
σημαίνει να ενωθεί πλήρως το γήπεδο με τα νερά του Σαρωνικού» εξηγεί ο κ.
Δημητρίου. «H ενοποίηση 5.500 στρεμμάτων με τη θάλασσα, συνδυασμένη με την
καταβύθιση της παραλιακής λεωφόρου καθ’ όλο το μήκος του γηπέδου, θα
δημιουργήσει έναν “θησαυρό” μέγιστης μητροπολιτικής σημασίας, με απεριόριστες
δυνατότητες. Το αντίθετο, να αφήσουμε ένα γήπεδο αυτής της μοναδικότητας
αποκομμένο από τα νερά του Σαρωνικού, θα αποτελούσε μια πολύ μεγάλη
πολεοδομική “αποτυχία”. Το ξεπούλημα επίσης του γηπέδου για να ικανοποιηθούν
άλλες ανάγκες θα ήταν από κάθε άποψη απαράδεκτο».