ANAΛΩΣIMA H Aμερικανίδα στη Φοντάνα

«Πού είναι η Φοντάνα ντι Τρέβι;» μας ρώτησε μια νεαρή Αμερικανίδα, καθώς
περπατούσαμε στα στενά της Ρώμης κι εμείς, σαν γνήσιοι Ρωμαίοι, Ρωμιοί κ.λπ.
την οδηγήσαμε σωστά και σταθήκαμε άλλη μία φορά να τη χαζέψουμε, την πιο ωραία
και διάσημη πηγή της Αιώνιας Πόλης. Καμία σχέση με την Ανίτα Έκμπεργκ η νεαρή,
φορούσε τζιν και πουλόβερ και δεν μπήκε στα νερά, όπως η Σουηδέζα σταρ της
ταινίας «Ντόλτσε Βίτα». Άσε που ήταν εκεί γύρω πλήθη τουριστών, δεν βρίσκεις
την ερημιά που κινηματογράφησε ο Φελίνι, ούτε στη βαθιά νύχτα. Κόσμος και
ντουνιάς, σαν να περίμεναν να φανεί ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, να μπει στα νερά,
με τη λαχτάρα την ανεπανάληπτη εκείνης της δεκαετίας, για την ωραία τολμηρή
Αμερικανίδα. Πλησίαζαν κι έριχναν νομίσματα, να ξανάρθουν στη Ρώμη, μήπως τους
δουν την επόμενη φορά… Ήταν το βράδυ μιας ακόμα ημέρας διακοπών και είχαμε
ακούσει στις ειδήσεις ότι είχε μεγαλώσει ο αριθμός των νεκρών στην Ασία από το
παλιρροϊκό κύμα. Κι εκείνα τα γλυκά, αφρισμένα, αλλά τιθασευμένα νερά, μέσα
στο φωτισμένο σιντριβάνι, με τα αναγεννησιακά αγάλματα να τα ελέγχουν, ήταν
τόσο όμορφα και παρηγορητικά. Σαν να μπορούν οι άνθρωποι να καθορίζουν την
κίνηση στη φύση, να δίνουν νόημα και ομορφιά ταυτόχρονα στην αέναη ροή, στο
διαρκές ξεχείλισμα. Ανθρωπόμορφοι θεοί και ήρεμα τέρατα να τα αφήνουν να
περνούν, να είναι η έντασή τους μόνο μέσο για να εκφράσει ο καλλιτέχνης αυτήν
τη στιγμή του θριάμβου. Έριξα κι εγώ ένα νόμισμα και είδα την Αμερικανίδα μας
να κλαίει ακουμπισμένη στα μάρμαρα. Γιατί άραγε; Να σκεφτόταν την Ασία ή τον
Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, που δεν ήταν εκεί;