Eίχαν προδώσει την Kύπρο το 1963

H βρετανική προδοσία στην Κύπρο δεν ξεκίνησε με το «πράσινο φως» του Λονδίνου στον Αττίλα. Άρχισε την επομένη των Συμφωνιών της Ζυρίχης (που υπέγραψαν οι τότε πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κωνσταντίνος Καραμανλής και της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές) με στόχο την παγίωση των αγγλικών στρατηγικών συμφερόντων στο νησί

TΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ του μοιραίου για την Κύπρο 1963, είδε το φως ένα πολύ
αποκαλυπτικό βρετανικό στρατιωτικό έγγραφο με την ένδειξη «ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ»,
στο οποίο και προδιεγράφετο λεπτομερώς ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο δράσεως
των αγγλικών δυνάμεων, σε περίπτωση μιας «υποθετικής διακοινοτικής
συγκρούσεως» στη Μεγαλόνησο.

Είχαν όμως προηγηθεί δύο πράγματα, που συνήθως παραλείπονται όταν αποτιμώνται
οι μετέπειτα τραγικοί απολογισμοί:

1. Ότι πολύ πριν (κι εν πάση περιπτώσει μετά την ανεξαρτησία της
Κύπρου) συνελήφθη έμφορτον όπλων ένα τουρκικό πλοιάριο (το «Ντενίζ») έξω από
τις κυπριακές ακτές. Και σύμφωνα με σχετικά έγγραφα της κυπριακής ΚΥΠ, ο
καπετάνιος του παρεδέχθη ότι αυτό ήτο το δεύτερο φορτίο που μετεφέρετο.

2. Σε μερίδα του Τύπου έβλεπαν το φως δημοσιεύματα για περίεργες
ασκήσεις στις βρετανικές βάσεις, για την αντιμετώπιση ανωμάλων εξελίξεων στην
Κύπρο. Κάτι που όχι απλώς επεβεβαίωνε το απόρρητο έγγραφο (που προνοούσε
παρεμβολή των βρετανικών δυνάμεων μεταξύ των αντιμαχομένων) αλλά κι επεβάρυνε
την ατμόσφαιρα. Προλειαίνοντας το έδαφος για την κατολίσθηση.

Κάτι που όντως έγινε μερικούς μήνες αργότερα, όταν τα αιματηρά γεγονότα
ξέσπασαν πράγματι. Και τα οποία εξελίχθηκαν με τον γνωστό τρόπο, που οδήγησε
στη χάραξη και τελικά εμπέδωση της λεγόμενης Πράσινης Γραμμής. H οποία
ουσιαστικά ήτο κατέρυθρη από το αίμα, που εξυπηρέτησε τους ανομολόγητους
σχεδιασμούς εκείνων των συμφερόντων, τα οποία εβυσσοδόμησαν. Και που αδίστακτα
προδιέγραψαν όσα εβιώθησαν ως κυπριακό δράμα, εν είδει προαγγελθέντος
εγκλήματος, Προδιευθετημένου να περάσει από την επί του εδάφους διχοτόμηση της
Κύπρου. Και του οποίου εάν όχι τη βρετανική πατρότητα, τουλάχιστον τη
βρετανική συνεργία για την επιτέλεση, ουδείς σοβαρά μπορεί ν’ αμφισβητήσει.
Πέραν του ρόλου κάποιων άλλων και των λαθών ή κι εθνικών εγκλημάτων που εν
συνεχεία διεπράχθησαν. Άλλο αυτό.

Στην προκειμένη περίπτωση και σε σχέση με όσα η δημοσιοποίηση των βρετανικών
εγγράφων για τον ρόλο της Αλβιώνος κατά το τραγικό 1974 φέρνει στο φως, εκείνο
που πρέπει να λεχθεί ακριβώς είναι ότι:

Ο βρετανικός ρόλος δεν άρχιζε ούτε μετά το εθνοκτόνο πραξικόπημα, ούτε μετά
την προειλημμένη απόφαση της Τουρκίας για εισβολή. Αντιθέτως άρχιζε την
επιούσαν της υπογραφής των Συμφωνιών της Ζυρίχης για την κυπριακή ανεξαρτησία,
και με προφανέστατο στόχο την παγίωση και διασφάλιση των αγγλικών στρατηγικών
συμφερόντων σ’ αυτή την κρίσιμη γεωγραφία.

Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο παραμένουν «ανεξάρτητες οντότητες» ακόμη και μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που οδηγεί στην… τριχοτόμηση του νησιού

Ο βρετανικός ρόλος βρίσκεται στις χειρόγραφες σημειώσεις του υπάτου αρμοστού
στο περιθώριο του κυπριακού Συντάγματος, οι οποίες και παρωθούσαν ευθέως σε
αλλαγές, όταν με το τουρκοκυπριακό βέτο μπλοκαρίστηκε ουσιαστικά η λειτουργία
του κράτους. Και πέρασε μέσα από την οπλική ενίσχυση των τουρκοκυπριακών
θηλάκων εν συνεχεία. Στους οποίους – για όσους έχουν μνήμη – οδηγήθησαν οι
Τουρκοκύπριοι με συνοδεία βρετανικών «ειρηνευτικών δυνάμεων» από τα χωριά
τους, για να διαχωρισθούν και ν’ αποτελέσουν το πρόπλασμα εκείνου που αργότερα
χαρακτηρίσθηκε ως αρχή του διζωνικού κράτους. Ως επιστέγασμα της ήδη
δικοινοτικότητος, που διελαμβάνετο στη Ζυρίχη.

Επομένως ουδένα – πλην αμνημόνων – μπορεί να αιφνιδιάζει το γεγονός ότι το
1974 η Βρετανία συναίνεσε σε τουρκική επιδρομή. Χωρίς η ίδια να
ενεργήσει ως όφειλε να είχε πράξει, εκπληρώνοντας κατά τεκμήριον έστω
τις εγγυητικές υποχρεώσεις της. Υπήρξε όχι απλώς παντελώς
αφερέγγυος, αλλά και συνέπραξεν ενεργώς. Αφήνοντας τις τουρκικές
δυνάμεις να φθάσουν μέχρι τα σύνορα των βάσεων, η περίμετρος των
οποίων – στη Δεκέλεια – συνιστά την ακραία οριοθέτηση της γραμμής Αττίλα!
Όχι τυχαίως, αλλά γιατί αυτό διευκολύνει, πέραν άλλων,
λειτουργικές διαδικασίες του ψευδοκράτους.

Και όχι μόνον, αλλά και γιατί αυτό το κρίσιμο γεγονός αποβαίνει δικλίδα
διασφαλίσεως για τους Άγγλους και τις περιοχές των. Αφού εάν απειληθεί από
τους ίδιους η κατάργηση αυτής της βάσεως και συνεπώς η εγκατάλειψη της
«κυριάρχου περιοχής» της, αυτομάτως οι τουρκικές δυνάμεις θα βρεθούν στη νότια
κυπριακή ακτή, από την οποίαν απέχουν μόλις ένα με ενάμισι χιλιόμετρο.
Αποκόπτοντας παντελώς την ανατολική περιοχή της Κύπρου! Οπόταν και οι Έλληνες
της Μεγαλονήσου θα δέονται για το αντίθετο. Μέχρι ακόμη και να συντηρούν τη
βάση, προκειμένου ν’ αποφύγουν τέτοια και ολέθρια μετεξέλιξη.

Ανεξαρτήτως τούτου και αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, η
σημερινή de facto διχοτόμηση της Κύπρου – που φοβούμεθα ότι μπορεί ν’ αποβεί
de jure – θα μετεξελιχθεί αναποδράστως σε δυνάμει τριχοτόμηση λόγω βρετανικής
δολιότητος. Κάτι που θ’ αποτελέσει, εφόσον αφεθεί να ολοκληρωθεί με τον ένα ή
τον άλλο τρόπο, η βαναυσότερη εδαφική κρεούργηση ενός τόπου και η ασύστολη
περιστολή ενός κράτους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το Λονδίνο φρόντισε ν’
αφήσει εκτός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τα «κυρίαρχα εδάφη» των βάσεων. Ώστε να τα
νέμεται ως ανεξάρτητες οντότητες, χωρίς ευρωπαϊκή και άλλη εμπλοκή. Και
φυσικά, πέραν αυτών, άλλα 21 σημεία και στρατηγικές περιοχές στο διάτρητο
κυπριακό έδαφος. Μεταξύ των οποίων, η κορυφή του Ολύμπου, το Αεροδρόμιο
Λευκωσίας και ο Ακάμας, ως η κυριότερη περιβαλλοντικώς παράκτια ζώνη.

Εάν αυτά τα συνοπτικά ληφθούν, έστω και γενικά, υπόψη, ανακλούν και
αιτιολογούν τις βρετανικές συμπεριφορές και τη στάση γενικότερα. Όχι ως προς
το τι έγινε τότε, αλλά και ως προς το τι κατατείνει προς διαμόρφωσιν σήμερα.
Στο οποίο και ο βρετανικός ρόλος είναι πρωταγωνιστικός.

Ο A. Λυκαύγης είναι σύμβουλος επικοινωνίας της Κύπρου στην Ελλάδα