ANAΛΩΣIMA Aνήμποροι άνθρωποι

Ανήμερα τα Χριστούγεννα, τρεις επιστήμονες στη Χαβάη είχαν βάρδια και ήξεραν.
Είδαν τον σεισμό και μάντεψαν ότι κινδυνεύουν οι παραθαλάσσιες χώρες από το
παλιρροϊκό κύμα. Αλλά πώς θα ειδοποιούσαν; Ποιούς θα ειδοποιούσαν; Φαντάζεται
κανείς την αίσθηση αδυναμίας τους μπροστά στο κύμα που είχε ξεκινήσει και
πήγαινε ταχύτατα προς τις ακτές, ενώ εκείνοι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. H
ειρηνική επικοινωνία είναι τόσο πολύ πίσω από την πολεμική! Συντονισμός μηδέν,
καμία οργάνωση, καμία πρόβλεψη στην τόσο προχωρημένη ανθρωπότητα. Οι ποιητές
είχαν φανταστεί αιώνες πριν φωτιές και κεραυνούς, καθώς πάντα τρόμαζαν από τα
βήματα του πολιτισμού, αλλά αυτό το είχαν παραλείψει. Οι σκηνοθέτες είχαν
σκεφτεί ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα μπορούσε να προκαλέσει κάποτε
καταστροφές και πλημμύρες. Τις έβαλαν να γίνονται στη Νέα Υόρκη, να πλήξουν
την καρδιά της εξουσίας, της κουλτούρας και της επιστήμης, τι νόημα είχε να
δείξουν χώρες αναπτυσσόμενες να πλημμυρίζουν; Οι άνθρωποι έχουν την τάση να
φαντάζονται ότι μόνο τα δικά τους έργα μπορούν να κάνουν κακό στον πλανήτη.
Κάτι τόσο απλό, ένα σεισμό κάτω από τη θάλασσα, κι ύστερα το αφρισμένο κύμα
που φτάνει τρεχάτο, αυτό, δεν υπήρχε σε ταινία, σε μυθιστόρημα επιστημονικής
φαντασίας, δεν υπήρχε πουθενά. Μια εβδομάδα μετά το δείχνει η φωτογραφία να
έρχεται σε μια παραλία όπου έχουν πάει τουρίστες για μπάνιο. Μοιάζει με το
κύμα στη Λευκάδα το καλοκαίρι, στις δυτικές παραλίες, που σκάει με δύναμη στα
βότσαλα κι αρέσει στα παιδιά. Ψηλότερο και δυνατότερο. Τιμωρία για τις
αμαρτίες τους, έγραψαν μερικοί. Οι άνθρωποι παραμένουν αστείοι, δεν βάζουν
μυαλό, νομίζουν ακόμα, με διάφορους τρόπους, ότι ο πλανήτης νοιάζεται μόνο για
κείνους.