Οικονομία: νέες προκλήσεις

H ψήφιση του προϋπολογισμού του 2005 σηματοδοτεί τα αδιέξοδα της
οικονομικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας. Δύο είναι τα κεντρικά
χαρακτηριστικά της νέας πολιτικής:

Πρώτο, η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης λόγω «υπερβολικού
ελλείμματος», που προκάλεσε η δήθεν απογραφή. H εξέλιξη αυτή οδηγεί
αναπόδραστα στην άσκηση την επόμενη διετία πολύ περιοριστικής πολιτικής, με
αποτέλεσμα την ύφεση σε συνθήκες λιτότητας.

Δεύτερο, η δραματική επιδείνωση του κλίματος και των προσδοκιών για την
ελληνική οικονομία, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς.

Οικονομία είναι ψυχολογία. Οι αρνητικές προσδοκίες περιορίζουν τις δαπάνες
τόσο των καταναλωτών όσο και των επενδυτών, οδηγώντας σε κάμψη της οικονομικής
δραστηριότητας και επιδείνωση των προσδοκιών. Η πτώση του τζίρου των εμπορικών
καταστημάτων φαίνεται ότι είναι η απαρχή ενός φαύλου κύκλου μειωμένων
προσδοκιών και οικονομικής στασιμότητας.

Στον διεθνή χώρο, οι οργανισμοί καθώς και οι αξιολογητές της πιστοληπτικής
ικανότητας βαθμολογούν πλέον αρνητικά τις επιδόσεις και τις προοπτικές της
ελληνικής οικονομίας, αποθαρρύνοντας τους ξένους επενδυτές. Σε μια
παγκοσμιοποιημένη οικονομία, το κόστος της απαξίωσης των εθνικών μας
επιτευγμάτων είναι ανυπολόγιστο.

Δεν θα σταθώ περισσότερο στη δήθεν απογραφή. Απογραφή δεν κάνει η N.Δ.
Απογραφή κάνει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, βιώνοντας καθημερινά τα
αποτελέσματα του τεράστιου αναπτυξιακού έργου που πραγματοποίησαν οι
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Ύφεση και λιτότητα, αντί για “καλύτερες μέρες”, είναι η
υπόσχεση της Νέας Δημοκρατίας για το μέλλον:

* Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο ρυθμός ανάπτυξης, αντί να ανεβεί στο
5,5%, όπως είχε επαγγελθεί ο κ. Καραμανλής, θα πέσει και μάλιστα κάτω από το
3%;

* Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τα πραγματικά εισοδήματα των
εργαζομένων, αντί να αυξηθούν με ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με τη
διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θα αρχίσουν να μειώνονται;

* Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι οι μεγάλες υποσχέσεις για
αυξήσεις στο ΕΚΑΣ, στις συντάξεις του ΟΓΑ και στα πολυτεκνικά επιδόματα, όπως
και για γενικευμένες φοροελαφρύνσεις, αναιρούνται; Αντίθετα, η N.Δ. εξασφάλισε
πόρους για να χαρίσει φοροαπαλλαγές στις μεγάλες επιχειρήσεις. Πώς βρέθηκαν τα
400 εκατ. ευρώ για τους «έχοντες και κατέχοντες», που έλειψαν για τους
χαμηλοσυνταξιούχους και τον φορολογούμενο εργαζόμενο πολίτη;

* Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι οι κοινωνικές δαπάνες για την
Υγεία και την Παιδεία μειώνονται ως ποσοστά του ΑΕΠ, αντιστρέφοντας μια
σταθερή πορεία ανόδου με το ΠΑΣΟΚ;

* Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι η ανεργία θα αυξηθεί, έπειτα από
μια περίοδο σταθερής μείωσης, λόγω της κάμψης του ρυθμού ανάπτυξης;

H επάνοδος σε τροχιά προόδου

H Ελλάδα, έπειτα από μια δεκαετία εντυπωσιακής οικονομικής ανόδου και
σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, οπισθοδρομεί. Υπάρχει διέξοδος από το τέλμα
στο οποίο κινδυνεύει να βυθίσει την οικονομία η σημερινή κυβέρνηση; Τι θα
μπορούσε και τι προτίθεται να κάνει το ΠΑΣΟΚ στην οικονομία; H επάνοδος της
ελληνικής οικονομίας σε τροχιά προόδου προϋποθέτει την εφαρμογή ενός τολμηρού
προγράμματος μεταρρυθμίσεων.

Το νέο οικονομικό πρόγραμμα πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής:

A. Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής, που θα
αφήνει σημαντικά περιθώρια για στήριξη της ανάπτυξης. Το πρόγραμμα αυτό
πρέπει να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, να
είναι αξιόπιστο και να στηρίζεται στις ακόλουθες αρχές:

1) Εκτεταμένες διοικητικές μεταρρυθμίσεις για τον έλεγχο και συγκράτηση
των δημοσίων δαπανών σε μεσοπρόθεσμη βάση.

2) Δραστικό περιορισμό των εξοπλιστικών δαπανών.

3) Επέκταση αποκρατικοποιήσεων.

4) Επέκταση ιδιωτικής χρηματοδότησης δημοσίων έργων.

5) Αύξηση των δαπανών για την Υγεία, την Παιδεία και την Κατάρτιση ως
ποσοστών του ΑΕΠ.

6) Σταθερή μείωση του φορολογικού βάρους, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες
επιχειρήσεις, σε συνδυασμό με την αποτελεσματική πάταξη της φοροδιαφυγής.

B. Πρόγραμμα Ενίσχυσης της Επιχειρηματικότητας και του
Ανταγωνισμού, που θα περιλαμβάνει:

1) Απλοποίηση και κωδικοποίηση της φορολογίας.

2) Εφαρμογή σύγχρονων, αυτοματοποιημένων μεθόδων διεξαγωγής φορολογικών
ελέγχων.

3) Απλοποίηση διαδικασιών για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων.

4) Αναθεώρηση του συστήματος αδειοδότησης, με κατάργηση πολλών αδειών
και σύντμηση του χρόνου χορήγησης όσων παραμείνουν.

5) Μετατροπή του Ελληνικού Κέντρου Επενδύσεων σε «Κέντρο μιας Στάσης»,
με μεταφορά αρμοδιοτήτων για όλες τις αναγκαίες εγκριτικές διαδικασίες.

6) Απελευθέρωση προστατευμένων αγορών, όπως η αγορά καυσίμων.

Γ. Πρόγραμμα Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. H αναβάθμιση του
ανθρώπινου κεφαλαίου, ειδικά για την Ελλάδα, είναι ο
κρισιμότερος συντελεστής ανάπτυξης. Είναι επείγον και επιβεβλημένο να
προχωρήσει η χώρα σε μεγάλες τομές, ιδιαίτερα στον χώρο της
τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι βασικές κατευθύνσεις είναι οι
ακόλουθες:

1) Εξασφάλιση οικονομικής και διοικητικής αυτοδυναμίας των
Πανεπιστημίων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την πολιτική επιλογής των φοιτητών, τα
προγράμματα σπουδών, την κατανομή της χρηματοδότησης και την εξέλιξη και τις
αμοιβές του προσωπικού.

2) Καθιέρωση του θεσμού αξιολόγησης του διδακτικού και ερευνητικού
έργου των Πανεπιστημίων και σύνδεσή του με τη χρηματοδότηση.

3) Ριζική αλλαγή στη μέθοδο μετάδοσης των γνώσεων, με μετατόπιση της
έμφασης από τη σώρευση γνώσεων στην απόκτηση εργαλείων σκέψης και ανάλυσης. H
συνεχής ανανέωση και προσαρμογή των προγραμμάτων σπουδών στις σύγχρονες
απαιτήσεις, η στροφή σε συμμετοχικές μεθόδους διδασκαλίας εργαστηριακής
μορφής, η γενικευμένη χρήση νέων τεχνολογιών (τηλεματική, Διαδίκτυο) αποτελούν
κρίσιμους παράγοντες αυτής της αλλαγής.

H ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, στη μεταολυμπιακή εποχή, χρειάζεται ένα νέο
ξεκίνημα. Χρειάζεται υψηλούς στόχους και νέα οράματα, όπως η
ένταξη στην ΟΝΕ, που κινητοποίησε την ελληνική κοινωνία στο τέλος της
δεκαετίας του ’90. H σημερινή εμπαθής κυβέρνηση, που κοιτάζει
πίσω, αντί να ατενίζει το μέλλον, δεν είναι σε θέση να
ανταποκριθεί στις προκλήσεις της νέας εποχής. Χρειάστηκε λιγότερο από
ένας χρόνος για να προκύψει ανάγκη για πολιτική αλλαγή.