ANAΛΩΣIMA Aχ, άρχοντες…

Θα ήθελα να έχω μαγαζί τις ημέρες αυτές, γιατί μόνο στα μαγαζιά πάνε πια τα
παιδιά να πούνε κάλαντα. Οι φίλοι μου, που έχουν μαγαζί, αναστενάζουν και
ελαφρώς βλαστημάνε, φυσικά, με τα πολλά παιδάκια, αλλά εγώ, ένα παράξενο
πράγμα, δεν τα χορταίνω τα κάλαντα. Παθαίνω κάτι σαν αυτό με τα φιστίκια
Αιγίνης, μπορεί να λυσσάξω, αλλά δεν σταματώ να τα τρώω. Αν είχα μαγαζί θα
άνοιγα την πόρτα και θα άκουγα όλη μέρα κάλαντα, υποχρεώνοντας τα παιδιά να τα
λένε μέχρι το τέλος. Ολόκληρα. Στο σπίτι μου λέω να βάλω μια ταμπέλα, ανεβείτε
στον τέταρτο παρακαλώ, για τα κάλαντα. Μαζεύω κάθε χρόνο πεντάευρα, παλιά
μάζευα χιλιάρικα, να δελεάσω τα παιδιά, να ξανάρθουν, αλλά ποτέ κανένα δεν
ξανάρθε. Είναι τόσο δύσκολο πράγμα, να λες κάλαντα. Να αποστηθίζεις όλο το
κατεβατό σε σχεδόν αρχαία, να χτυπάς ξένες πόρτες, μικρό παιδί, άγνωστες, να
ξεπερνάς το τρακ, να ασχολείσαι με κάτι σαν εργασία χρονιάρες μέρες, να
αναγγέλλεις γνωστά πράγματα σε αγνώστους, κι όλο αυτό για πενταροδεκάρες. Με
χίλια στανιά έπειθα τα δικά μου παιδιά να το κάνουν για μερικά χρόνια, μέχρι
που επαναστάτησαν και δεν τα λένε ούτε σε μένα. Εξάλλου δεν τους αρέσει, γιατί
αρχίζω να κλαίω από τη δεύτερη στροφή. Ανεξήγητη λαχτάρα, ίσως επειδή ήθελα
τόσο σαν παιδί να λέω κάλαντα, αλλά είχα πρωτοπόρους γονείς και φοβόνταν από
τότε αυτή την περιπέτεια. Λέω, του χρόνου, να ζητήσω πια από κάποιο γνωστό
μου, να μου αφήσει το μαγαζί μια παραμονή, να στηθώ και ν’ ακούω κάλαντα από
το πρωί μέχρι το βράδυ. Να είναι κεντρικό το μαγαζί, να περνάνε διαρκώς, και
να κλαίω χωρίς να χρειάζεται να κάνω διάλειμμα.