Θέρετρο… παραλόγου το Πουκέτ

Οι ξενύχτες του Πουκέτ περπατούν μεθυσμένοι στους δρόμους του νησιού που
την Κυριακή δέχθηκε το φονικό χτύπημα του τσουνάμι. Μια παρέα Βρετανών,
Σουηδών και Ελλήνων με τα βήματά τους να τρεκλίζουν από τα δεκάδες εξωτικά
κοκτέιλ που έχουν πιει τραγουδούν αγκαλιά με τις Ταϊλανδέζες φίλες τους που
γνώρισαν στο τελευταίο μπαρ και κατευθύνονται προς το ξενοδοχείο τους στην
Μπαντόνγκ Άβενιου.

Το Πουκέτ του παραλόγου. Εκατοντάδες πτώματα στοιβάζονται όπως όπως σε αυλές σχολείων και ναών. Λίγες δεκάδες μέτρα πιο μακριά η ζωή συνεχίζεται για τους τουρίστες του «παραδείσου». Ρομαντικά ηλιοβασιλέματα εκεί όπου το τσουνάμι την Κυριακή κατέστρεψε τα πάντα, ηλιοθεραπεία μακριά από τη θάλασσα που ακόμη ξεβράζει πτώματα

Στο Πουκέτ των τελευταίων 4 ημερών η φρίκη και ο θάνατος εναλλάσσονται με τη
χαρά και την ξεγνοιασιά μέσα σε λίγα μέτρα. Στην Μπαντόγκ Μπιτς, την πιο
διάσημη παραλία του Πουκέτ, τα συνεργεία διάσωσης αγωνίζονται σε μια άνιση
μάχη με τον χρόνο να βρουν επιζώντες. Το τσουνάμι κατέστρεψε ό,τι υπήρχε στην
παραλία σε μήκος 1.500 μέτρων και πλάτος 100 μ. μετατρέποντάς τη σε κρανίου
τόπου.

Σταματούν για λίγο το τραγούδι…

Το ειδικό όχημα των σωστικών συνεργείων διακόπτει την πορεία της ανέμελης
παρέας. Οι φωνές των διασωστών σκεπάζουν τα τραγούδια τους. Δευτερόλεπτα
αργότερα ο επικεφαλής των διασωστών κουνάει το κεφάλι του απογοητευμένος και
με τη βοήθεια ενός τραυματιοφορέα ανασύρει ένα πτώμα. Το μεγαλύτερο υπόγειο
σούπερ μάρκετ του Πουκέτ βρισκόταν μόλις 20 μέτρα από την ακτή και σε βάθος 15
μέτρων και δεκάδες άνθρωποι που ψώνιζαν εκείνη την ώρα (10.30 – 11 π.μ. τοπική
ώρα) βρήκαν τραγικό θάνατο. Περισσότερα από 40 πτώματα, μητέρες μαζί με τα
παιδιά τους, ηλικιωμένοι και νεαροί τουρίστες, ανασύρονται. H χαρούμενη παρέα
των Βρετανών, Σουηδών, Ελλήνων και Ταϊλανδών σταματά για λίγο το τραγούδι. Από
κάνα δυο ακούγεται κάτι σαν προσευχή. Ο Γιώργος και ο Μάικ θυμούνται μια
οικογένεια Νορβηγών στο ξενοδοχείο όπου μένουν η οποία εξαφανίστηκε από την
Κυριακή, η Πίμπαν διηγείται πως για την κηδεία του θείου της που βρέθηκε
πνιγμένος μέσα στο αυτοκίνητό του δεν πρόλαβαν να γιορτάσουν όλη την εβδομάδα,
όπως συνηθίζεται στην Ταϊλάνδη και αυτό διότι έπρεπε να θάψουν άλλα τέσσερα
μέλη της οικογένειας. Ρίχνουν μια τελευταία ματιά στα δεκάδες πτώματα που
στοιβάζονται τώρα στην καρότσα ενός φορτηγού, πιάνονται αγκαλιά και συνεχίζουν
προς το ξενοδοχείο. Λίγο αργότερα θα συνεχίσουν και το τραγούδι που είχαν
αφήσει στη μέση.

«Οι εικόνες αυτές είναι κάτι το συνηθισμένο τις τελευταίες τρεις ημέρες. Από
τη μια στοιβάζονται τα πτώματα και από την άλλη στοιβάζονται οι τουρίστες στις
παραλίες, μεθούν στα μπαρ, αναζητούν αυτό για το οποίο ήρθαν στο νησί»,
διηγείται ο Αργύρης Δημότσης, μόνιμος κάτοικος του Πουκέτ τα τελευταία έξι
χρόνια.

Στην πισίνα προς το παρόν

Το Πουκέτ αυτέ τις ημέρες ζει μεταξύ της φρίκης και της χαράς. Στην παραλία
Καρόν, με τα 6 χιλιόμετρα άμμου, χιλιάδες τουρίστες κάνουν ηλιοθεραπεία,
πίνουν παγωμένη πίνα κολάδα και απολαμβάνουν τα εξωτικά νερά. Μερικές δεκάδες
μέτρα δυτικότερα τα σωστικά συνεργεία συνεχίζουν να ανασύρουν νεκρούς, να
προσπαθούν να απομακρύνουν τα χαλάσματα. Οι ναυαγοσώστες της Καρόν είναι
επιπλέον επιφορτισμένοι με το θλιβερό καθήκον να εντοπίζουν την παρουσία
κάποιου τυμπανισμένου πτώματος που θα μπορούσε να χαλάσει την «ψυχική» ηρεμία
των λουομένων. Για την αποφυγή «δυσάρεστων» συναντήσεων ο Γιώργος X., όπως και
αρκετοί ακόμη τουρίστες, προτιμά την πισίνα του ξενοδοχείου του. «Τώρα που
καθάρισε είναι τέλεια. Στη θάλασσα θα ξανάπαω όταν θα είμαι σίγουρος ότι
καθάρισε από τα πάντα. Άλλωστε αποφάσισα να παρατείνω την παραμονή μου εδώ. Οι
τιμές έπεσαν και το τσουνάμι μού δίδαξε πως η ζωή είναι ωραία για να μην τη
διασκεδάζεις», φιλοσοφεί απολαμβάνοντας μια μεγάλη γουλιά γνήσιου ελληνικού
φραπέ, που έφτιαξε ο Νίκος.

«Αν δεν συνέλθουμε γρήγορα, θα πεινάσουμε»

Το «ΜΠΕΛ-AIP», γνωστό και ως «το ελληνικό στέκι», είναι ένα από τα τρία
ελληνικά μπαράκια στο Πουκέτ. Το τσουνάμι το άφησε ανέπαφο και έτσι ο Νίκος
Πουλόπουλος, ο ιδιοκτήτης του από τη Θεσσαλονίκη, μπορεί και ετοιμάζει το
φραπέ του που εκτός από το σύνολο των Ελλήνων τουριστών προσελκύει και πολλούς
ξένους. «Με σόκαρε ό,τι έγινε, αλλά η ζωή πρέπει να συνεχιστεί και αυτό
κάνουμε», λέει και κερνάει μια σειρά σφηνάκια από ούζο σε μία παρέα επτά
Θεσσαλονικιών που αποφάσισαν να συνεχίσουν τις διακοπές τους εκεί, παρότι τα
πράγματα δεν είναι ευχάριστα όπως προηγουμένως.

Στις κατεστραμμένες από το φονικό τσουνάμι παραλίες οι ιδιοκτήτες των μπαρ και
των κλαμπ προσπαθούν, ανάμεσα στα χαλάσματα, να στήσουν αυτοσχέδιες πίστες
χορού. «Για το Πουκέτ ο Δεκέμβριος είναι ό,τι ο Δεκαπενταύγουστος για την
Ευρώπη. Ήμασταν υπερπλήρεις και αν δεν καταφέρουμε να συνέλθουμε γρήγορα, θα
πεινάσουμε. Ο τουρισμός για εμάς είναι η ζωή μας», λέει ο Γιουτάνα Λονγκ.
Ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα παραλιακά κλαμπ, είδε σε ελάχιστα λεπτά τα
πάντα να χάνονται. Το επόμενο κιόλας βράδυ λειτούργησε με γεννήτριες ένα
υποτυπώδες μπαρ. «Έγινε χαμός. Οι πάντες χόρευαν. Για εμάς είναι το γλέντι,
είναι μία διέξοδος να ξεφύγουμε από το πένθος. Είμαι όμως σίγουρος ότι και
στην Ελλάδα, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα φορούσαν πλερέζες οι τουρίστες
στη Μύκονο».