Tο 2004 έβαλε τις μουσικές στο… μπλέντερ

Οι Wilco είδαν τη… γέννηση ενός φαντάσματος στο «A Ghost Is Born», ενώ ο Έλβις Κοστέλο παρέδωσε φέτος το «Delivery Man», ένα άλμπουμ που δεν παλιώνει ποτέ, με άρωμα αμερικανικού Νότου

Είτε έχεις βάλει ήδη τη δισκοθήκη σου στο τσεπάκι, χάρη στο i-pod, είτε
παίρνεις βαθιές ανάσες ζωής μυρίζοντας εξώφυλλα παλιών βινυλίων, υπάρχουν
λόγοι για μουσικές απολαύσεις πρώτης ποιότητας με σφραγίδα 2004. Νέες δυνάμεις
σε δράση και παλιοί σε ετοιμότητα. Το ροκ έχει ανακατευθεί με τα πάντα. Το
χιπχόπ ζητά χρόνο να επαναπροσδιοριστεί. Ηλεκτρονική και τζαζ γράφουν
σπουδαίες τροχιές.

Ο Έλβις Κοστέλο με το «Delivery Man» αντλεί έμπνευση από τον
αμερικανικό Νότο και τη σκεπάζει με τόνους από δικές του ιδέες. Οι Wilco
φτιάχνουν το καλύτερό τους, «A Ghost Is Born», έναν κόσμο από ήχους
εσωτερικής έντασης. H Λορέτα Λιν, μεγάλη κυρία της κάντρι, κάνει την
απόλυτη επιστροφή με το «Van Lear Rose».

Οι Rilo Kiley με το «Mοre Adventurous». Θα το είχα άλμπουμ της χρονιάς,
αν είχε ακουστεί λίγο περισσότερο στην Ελλάδα. H παρέα από το Λος Άντζελες
ακροβατεί ανάμεσα στην έξαψη και την ηρεμία. Οι Green Day πέταξαν τη
βόμβα του «American Idiot» και ξύπνησαν το ροκ εν ρολ από τις αυταπάτες. Οι
Troublemakers από τη Γαλλία με το «Express Way» ορίζουν τη νέα τζαζ και
σόουλ σαν μια έκρηξη από ρυθμούς. Ο Kayne West δίνει το «College
Dropout» και το γερό χαρτί που ήθελε το ραπ για να πορευθεί.

Οι Grand Drive (με το «The Lights of this Town are too many to
mention») θα μπορούσαν να ήταν ακόμη πιο ψηλά, αλλά ποιον να κατεβάσεις; H
Holy Golightly μπλέκει ιδανικά ροκ εν ρολ με ηχώ από παλιά, φανκ και
φολκ στο «Slowly but Surely». Ο Mylo. Το καλύτερο ηλεκτρονικό για φέτος
είναι το πρώτο αυτού εδώ του Σκωτσέζου, με τον μαχητικό τίτλο «Destroy
Rock’n’Roll».

Ροκ σίφουνες και τροβαδούροι…

Με τη σιγουριά πως είναι αδύνατο να κλείσεις το ιδανικό τζουκ-μπόξ του 2004 σε
μερικές αράδες, πρέπει να παραχωρήσουμε θέση στους Social Destortion με
το ταχύ, ανατρεπτικό «Sex Love and Rock’n’Roll», και στους Reverend Horton
Heat έτοιμους να παρεκτραπούν με το «Revival». Ο Στιβ Ερλ διαπρέπει
με το δαιμονικά τέλειο και πολιτικό «Revolution Starts Here». Ο Λέοναρντ
Κοέν είναι στην καρδιά μας με το «Dear Heather», οι Los Lobos
οδηγούν σε ανοιχτούς δρόμους με φίλους στο «The Ride». Ο Willy De Ville
με το «Crow Jane Alley» και ο Fatboy Slim με το «Palookaville». Ο
Τομ Γουέιτς σηκώνει τα καταραμένα μπλουζ από τις λάσπες με «Real Gone»
αυταπάρνηση. Ο Μαρκ Λέινεγκαν, σε στιγμές συγκίνησης στο «Bubblegum».
Οι Cake από την Καλιφόρνια με το δικό τους στυλ στο «Pressure Chief».

Ο παλιός, ο… αλλιώς και οι άλλοι

Ποιος το περίμενε! Ο «κάπτεν» του Εντερπράιζ, από τη σειρά «Star Trek»,
Γουίλιαμ Σάτνερ, βγάζει ένα απο τα άλμπουμ της χρονιάς, το «Has Been».
Εντ Χάρκουρτ, ο τροβαδούρος, στο «Strangers». Η κυρία με τις… μπότες
Νάνσι Σινάτρα επιστρατεύει την αφρόκρεμα της ποπ/ροκ ως «Nancy». Οι
Beautiful South και η Άλισον Μουαγιέ διασκευάζουν με άποψη στα
«Golddiggas Headnodders and Pholk Songs» και «Voice», αντίστοιχα. Ο Μαρκ
Νόπφλερ, κάποτε των Dire Straits, δεν κάνει λάθος με το «Shangri-la».

Ο Νικ Κέιβ υπογράφει μία από τις καλύτερες δουλειές του «Abattoir
Blues/ Lyre of Orpheous», το ίδιο και οι Divine Comedy με το «Absent
Friends» και οι U2 με δυναμικό παρόν και το «How To Dismantle an Atomic
Bomb».

Μην παραλείψετε, τέλος να ακούσετε τον Γουίλι Νέλσον («It Always Be
Me») και τους Modest Mouse που δίνουν το στίγμα τους με το «Good News
For People Who Love Bad News».

ΤΟΠ 5

1. Έλβις Κοστέλο, «The Delivery Man»

2. Wilco, «A Ghost Is Born»

3. Loretta Lynn, «Van Lear Rose»

4. Rilo Kiley, «More Adventurous»

5. Green Day, «American Idiot»