ANAΛΩΣIMA Tο καλύτερο δώρο

ΜΠΑΙΝΩ στο τρόλεϊ, βρίσκω θέση, κάθομαι. Αν βρω θέση που κοιτάζει
μπροστά στην ευθεία διαβάζω, αν βρω ανάποδη χαζεύω έξω. Χαζεύω και μέσα. Το
τρόλεϊ είναι ο πολυτελής χώρος των συγκοινωνιών, γι’ αυτό συνεχώς κάνουν
ελέγχους εισιτηρίων. Αν μπορούσα θα προειδοποιούσα όλους όσοι σκέπτονται να
γλιτώσουν το αντίτιμο, ποτέ στο τρόλεϊ. Κατεβαίνω, παίρνω λεωφορείο. Εκεί
είναι κάπως πιο χαλαροί, αλλά υπάρχουν κι αυτά τα σούπερ καινούργια, ούτε εκεί
χωρίς εισιτήριο. Στο Μετρό δεν μου έχει τύχει ποτέ έλεγχος, αλλά το παίρνω
σπανιότερα. Το κακό με τους ελέγχους είναι ότι ενοχλούν ακόμη και όσους έχουν
εισιτήριο, με τη διάθεσή τους να ταπεινώσουν τους παραβάτες. Τη στιγμή που η
Δικαιοσύνη γίνεται τόσο επιεικής, είναι δυνατόν ένας ελεγκτής να σε
εξευτελίζει για πενήντα λεπτά; Πάμε παρακάτω. Μπαίνω στο τραμ, στον ηλεκτρικό,
στα ρώσικα βουνά και στο τρενάκι του τρόμου. Όχι, εκεί δεν μπαίνω. Ούτε στα
συγκρουόμενα, μακριά από συγκρούσεις… Παραμένω στα όρια του ΟΑΣΑ, μπαίνω
βγαίνω, τραγουδώ και ψιθυρίζω τον ύμνο των αστικών συγκοινωνιών. «Όποιος θέλει
ελευθερία παίρνει πάντα λεωφορεία». Και τώρα που τελειώνει η χρονιά, κάνω στον
εαυτό μου το καλύτερο δώρο, το σούπερ ντούπερ, το διαμάντι που δεν είναι
παντοτινό, κρατά μόνο ένα χρόνο, τον καλύτερο φίλο των κοριτσιών. Μία κάρτα
απεριορίστων διαδρομών. Ετήσια. Με τη φωτογραφία μου από μια άλλη χρονιά, που
είχα πάει και στο κομμωτήριο. Αγοράζω όλα τα ψηλά, προνομιούχα, ογκώδη οχήματα
που κυκλοφορούν σε δική τους λωρίδα και μαζί τραμ και υπογείους σιδηροδρόμους,
ενίοτε και υπεργείους. Είμαι από τους ελάχιστους, τους εκλεκτούς των εκλεκτών,
πιο σπάνια και από υπουργός, η κάρτα μου έχει νούμερο 50! Φανταστείτε πόσο
λίγοι και εκλεκτοί είμαστε!