Xρόνια πολλά από τον Tοτό

H ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ τελείωσε – για φέτος. Οι βουλευτές της πλειοψηφίας είπαν το
αναμενόμενο «ναι σε όλα», οι της – αξιωματικής – αντιπολίτευσης ξεχαρμάνιασαν
ύστερα από τόσα και τόσα χρόνια κυβερνητισμού, βροντοφωνάζοντας το αγχολυτικό
«όχι σε όλα». Ο προϋπολογισμός υπερψηφίστηκε και ζήσαμε εμείς μέτρια κι αυτοί καλύτερα…

Τα μέτρα, προσεχώς, και πάντως μετά τις Γιορτές. Εκτός κι αν πιστέψει κανείς
τον κ. Γ. Αλογοσκούφη, που προσπαθεί να μας πείσει ότι θα ρίξει το έλλειμμα
δυο – τρεις μονάδες χωρίς να το καταλάβει η τσέπη κανενός. Γίνεται; Πώς δεν
γίνεται – αν έβλεπε ο μάγος Μέρλιν τον δικό μας, θα έσκιζε τα πτυχία του.

Ξέρω καμιά δεκαριά χώρες που θα ήθελαν τη μαγική συνταγή, αλλά αν οι υπουργοί
Οικονομίας αυτών των χωρών ρωτήσουν τον κ. Αλογοσκούφη, μάλλον θα τους πει το
άλλο, το καλύτερο. Ποιο; Μα, θέλει και ρώτημα; Εκείνο με τον Τοτό…

H χώρα ζει σε καθεστώς λιτότητας εν αναμονή, εδώ και πολύ καιρό – πράγμα πολύ
φυσικό, αφού αυτοί που θα την επιβάλουν, ψάχνουν τρόπους για να το διαπράξουν
χωρίς να το καταλάβει κανείς. H ομιλία Καραμανλή στο κλείσιμο της συζήτησης
για τον προϋπολογισμό ήταν απολύτως ενδεικτική των κυβερνητικών προθέσεων –
τραλαλά, τραλαλά, προχωράμε όλοι μαζί αδέλφια κι όποιος αντέξει…

Μικρομεσαίων η Ελλάς…

KAI ΠΟΙΟΣ θα αντέξει; Προφανώς, αρκετοί – αλλά όχι όλοι. H Ελλάδα είναι
εδώ και αρκετά χρόνια μία χώρα που διαθέτει σημαντικό ποσοστό πλουσίων, όπως
και μεγάλο ποσοστό ευκατάστατων. Διαθέτει όμως και ανεξάντλητο ποσοστό
μικρομεσαίων και κάτω, που ένιωσαν τι θα πει ευρώ από την καλή κι απ’ την
ανάποδη, τρία χρόνια τώρα. Θα αντέξουν κι αυτοί;

Ενδεχομένως θα αντέξουν. Άλλωστε, η Ελλάδα, ειδικά η μικρομεσαία, ποτέ δεν
πεθαίνει. Μόνον με τίποτε εορτοδάνεια, προσωπικά και καταναλωτικά, ξαποσταίνει
– και ξανά προς τη δόξα τραβά. Εκτός κι αν δεν αντέξουν τα ίδια τα
εορτοδάνεια…