Eίσαι το ταίρι μου… σε τρία λεπτά

Εκείνη ψάχνει κάποιον που θέλει να δεσμευθεί στις υποχρεώσεις μιας
οικογένειας και διαθέτει άφθονα (υλικά) μέσα για την κάλυψη σειράς αναγκών.
Εκείνος ζητά «γερά» γονίδια που θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της
αναπαραγωγής του είδους. Αυτά, με βάση την αρχή μιας ιδιότυπης προσφοράς και
ζήτησης: υπολογίζεις την αξία αυτού που προσφέρεις και βγαίνεις προς άγραν
«ισάξιου» συντρόφου.

Τελικά ερωτεύτηκαν. Παρόλο που και οι δύο αλλιώς φαντάζονταν τον ιδανικό σύντροφο

Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη, φαίνεται πως τα πράγματα διαφέρουν και τον πρώτο
λόγο έχει η εμφάνιση και η ελκυστικότητα που πηγάζει από αυτήν.

H Βιολογία της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς αναλαμβάνει να βρει την άκρη. Το
«ζευγάρωμα» στους ανθρώπους είναι, τελικά, θέμα γούστου ή κάποιου βιολογικού
«πεπρωμένου»;

Για να απαντήσουν, οι επιστήμονες επέλεξαν το πείραμα των τριών λεπτών: Τόσο
χρόνο – το πολύ – έχεις στη διάθεσή σου για να επεξεργαστείς όλα τα δεδομένα
και να αποφασίσεις αν αυτός – ή αυτή – που έχεις απέναντί σου είναι κατάλληλος
για… ταίρι! H μέθοδος αυτή βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν τον τρόπο
με τον οποίο οι άνθρωποι ερωτεύονται.

Με τη χρήση αυτού του «εργαλείου», οι επιστήμονες επιχείρησαν να διερευνήσουν
αν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο ιδανικό ταίρι που κάποιος έχει στο μυαλό του
και σε αυτό που τελικά επιλέγει!

Το πείραμα ανέλαβε ομάδα επιστημόνων από το London School of Economics, το
Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και το Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου. Οι
ερευνητές διαφωνούσαν με τα αποτελέσματα ερευνών, που έδειχναν πως οι άνθρωποι
παρουσιάζουν ως ιδανικό ταίρι το άτομο που τους μοιάζει σε εμφάνιση αλλά και
σε οικονομικό, κοινωνικό ή μορφωτικό επίπεδο. Θεώρησαν πως η… πραγματικότητα
είναι διαφορετική και θέλησαν να το ελέγξουν.

Έτσι, μελέτησαν 46 άνδρες και γυναίκες οι οποίοι δέχτηκαν να συμμετάσχουν στο
πείραμα των τριών λεπτών. Τα αποτελέσματά τους εντυπωσίασαν: ενώ στα
ερωτηματολόγια που δόθηκαν προτού αρχίσει το πείραμα οι συμμετέχοντες έδειχναν
να ψάχνουν κάποιον που να τους «μοιάζει», στην πραγματικότητα αναζητούσαν ένα
ταίρι που θα επιβεβαιώνει τη θεωρία της εξέλιξης, δηλαδή ανώτερό τους.

Έτσι, όσο πιο ψηλά βαθμολογούσαν οι γυναίκες την εμφάνισή τους τόσο «ψήλωναν»
και οι «προδιαγραφές» των ανδρών που θεωρούσαν υποψήφια ταίρια. Οι άνδρες, από
την πλευρά τους, δεν τοποθετούσαν τον πήχυ ανάλογα με τα δικά τους προσόντα:
όποια ιδέα κι αν είχαν για τον εαυτό τους, στόχευαν ψηλά! Και στις δύο
περιπτώσεις, όμως, με βασικό γνώμονα την εξωτερική εμφάνιση και την
ελκυστικότητα που απέπνεε κάθε άτομο.

Ακόμη μία – μεγαλύτερης κλίμακας – μελέτη ήρθε να επιβεβαιώσει τα ευρήματα της
δια-πανεπιστημιακής ομάδας. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια
μελέτησαν τη συμπεριφορά 10.000 ατόμων και τα συμπεράσματά τους αναμένεται να
δημοσιευθούν το επόμενο διάστημα στην επιθεώρηση «Εξέλιξη και Ανθρώπινη
Συμπεριφορά». Αυτό που κυρίως διαπίστωσαν: κατά την προετοιμασία του
πειράματος οι συμμετέχοντες προσπάθησαν να θέσουν προτεραιότητες ως προς τα
προσόντα του ιδανικού συντρόφου (από τη μόρφωση, την οικονομική κατάσταση, τις
αντιλήψεις για τις περιστασιακές ερωτικές περιπέτειες μέχρι τα θρησκευτικά
«πιστεύω»). Όταν όμως άρχισαν τα «ραντεβού των τριών λεπτών», το πράγμα
άλλαξε. Πάνω από κάθε «τυπικό προσόν» τέθηκε το πόσο ελκυστικό ήταν το κάθε
άτομο καθώς και τα εξωτερικά του χαρίσματα.

Οι γυναίκες έδειξαν σαφή προτίμηση στα γυμνασμένα (αλλά όχι παραφουσκωμένα)
σώματα και οι άνδρες έτρεχαν πίσω από τις αδύνατες!

Σε όλα αυτά, θα μπορούσε να αντιταχθεί: σε διάστημα τριών λεπτών, το μόνο που
προλαβαίνει κάπιοιος να δει είναι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του άλλου. Πώς
είναι δυνατό να υπάρξουν ασφαλή συμπεράσματα; Οι επιστήμονες απαντούν: το ίδιο
συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Στην αρχή κάθε γνωριμίας, αυτό που μετράει
είναι το παρουσιαστικό του ατόμου και η «αύρα» που αναδύεται από αυτό.

Ένα επιστημονικό εργαλείο «βγαλμένο» από τη ζωή

Τα μυστικά της έλξης των δύο φύλων. Στη θεωρία, καθένας βάζει τα δικά του στάνταρ για το ιδανικό ταίρι. Στην πράξη, το πρώτο που μετράει είναι η εξωτερική εμφάνιση και τα συναισθήματα που αυτή προκαλεί. Το σίγουρο είναι πως οι γυναίκες είναι πιο επιλεκτικές. Οι άνδρες απλώς δοκιμάζουν, και «πού ξέρεις, μπορεί και να πιάσει».

Το «ραντεβού των τριών λεπτών» δεν υπάρχει μόνο ως μεθοδολογικό
εργαλείο επιστημονικών ερευνών. Είναι κυριολεκτικά βγαλμένο από τη ζωή! Σε
χώρες όπως η Αγγλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού, υπάρχουν μάλιστα ειδικά
γραφεία (speed dating agencies) που αναλαμβάνουν γνωριμίες σε χρόνο ρεκόρ.
Στόχος τους ­ αλλά και όσων απευθύνονται σε αυτά ­ είναι να γνωρίσουν όσο
περισσότερους ανθρώπους γίνεται, ώστε να διευρύνουν τα περιθώρια των επιλογών
τους.

Συνήθως, ένα βράδυ περιλαμβάνει γνωριμία με 20 – 30 ανθρώπους. Και αν δεν
φέρει αποτέλεσμα, η διαδικασία επαναλαμβάνεται με άλλους 30!

Άλλωστε, μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε νεαρούς φοιτητές έδειξε πως προτιμούν
να παιδευτούν περισσότερο για να διαλέξουν ανάμεσα σε 20 πιθανές συντρόφους,
παρά να περιοριστούν στην επιλογή μεταξύ τεσσάρων! Όταν, βέβαια, τους δόθηκαν
τα «βιογραφικά» διαφόρων γυναικών, ανέφεραν πως οι πολλαπλές επιλογές δεν τους
βγήκαν τελικά σε καλό ούτε μείωσαν την αίσθησή τους ότι μπορεί και να έχασαν
την πραγματικά καλή επιλογή. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης, Εύη Ελευθεριάδου