[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H TOYPKIKH μπουλντόζα κινείται πλέον με ταχύτητα προς την E.E. Την
ώθηση της δίνουν τα ισχυρότατα – εντός και εκτός Ευρώπης – αγγλοαμερικανικά
συμφέροντα, αλλά και αρκετά από τα ευρωπαϊκά κράτη που διασυνδέονται με τις
ατλαντικές δομές. Όλοι όσοι καθοδηγούν ή συναινούν σ’ αυτή την εξέλιξη
επιδιώκουν να στριμώξουν κι άλλο την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ίδια ώρα που η
Ουάσιγκτον της ανοιγοκλείνει τη στρόφιγγα του πετρελαίου και των ενεργειακών
πηγών στη Μέση Ανατολή (Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη κ.ά.).

Για την Ελλάδα η εξέλιξη αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η συνέχεια σ’
έναν πεπατημένο δρόμο, με κουμπαριές και ζεϊμπεκιές. Ήταν ένα ακόμα βήμα
κόντρα σε όσους διακήρυτταν και συνεχίζουν να μιλάνε για μία «Τουρκία
δημοκρατική», να διαφημίζουν ακόμη το καταψηφισθέν από τον Ελληνισμό σχέδιο
Ανάν και να αποσιωπούν την ντροπή, για την περιοχή, της συνεχιζόμενης
φυλάκισης του Οτζαλάν.

Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, ματαίωση και εξευτελισμός ενός δίκαιου εθνικού
αιτήματος για Ένωση, απόσυρση ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, πραξικόπημα,
εισβολή, ενταφιασμός του φακέλου της Κύπρου, Συμφωνία του Ελσίνκι, αποτελούν
τις χάντρες που προστίθενται και μεγαλώνουν το κομπολόι (με την
αμερικανοβρετανική φούντα) μιας πρώην αυτοκρατορικής χώρας, που εδώ και αιώνες
δεν έζησε ξένη κατοχή.

Στον μικρόκοσμό μας, ορισμένοι βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν
μικροπολιτικά – προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση – τις αποφάσεις των
Βρυξελλών. Και επιχειρούν να σβήσουν κάθε αντίθετη φωνή που ακούσθηκε π.χ. για
τη Συμφωνία του Ελσίνκι (Δεκέμβριος του ’99) και που άνοιξε κερκόπορτες,
καθιερώνοντας «την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, παροτρύνοντας τα
υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς
συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων».

Επιτέλους, δεν έχασαν όλοι τη μνήμη τους. Αρκετοί θυμούνται ότι για όσους δεν
συμφώνησαν με το Ελσίνκι υπήρξε ο διασυρμός. Επικρίσεις για κορυφαία στελέχη
της N.Δ., λοιδορίες για ιστορικά στελέχη της Κεντροαριστεράς (Χαραλαμπόπουλος,
Πεπονής, Παπούλιας, Βερυβάκης, Βαλυράκης, Καψής, Κρητικός κ.ά.), κατηγορίες
για «εθνικισμό» του KKE, της «αριστερής πτέρυγας του ΣΥΝ» και του ΔΗΚΚΙ.

Αλλά όλα έχουν όρια. Όταν μάλιστα λείπει μία μακρόχρονη «εθνική, δημοκρατική,
προοδευτική και φιλειρηνική συνάμα στρατηγική».