ANAΛΩΣIMA Mόνο στεγνό καθάρισμα

H μπόρα μάς βρήκε μέσα στην καρδιά της γκλαμουριάς, αποφασισμένους όπως
ήμασταν να ξεχαστούμε, να ξοδέψουμε, να δραπετεύσουμε στον κόσμο της
χειμερινής κατανάλωσης, της χρυσοκόκκινης, της ζαχαροκαντιοζυμωμένης, της
γκλιτεροπασπαλισμένης. Μας βρήκε συνεπαρμένους στα αρμάνι και στα γκούτσι, να
αρμανιάζουμε και να γκουτσεύουμε και στα πράντα να πραδινόμαστε μεθυσμένοι από
μεγαλείο, στα εμπορικά κέντρα, στεγασμένα, φωτισμένα και μοκετοστρωμένα, να
τριγυρίζουμε υπό το άγρυπνο βλέμμα των βλοσυρών πωλητριών. Αχ, δεν είναι αυτή
η πόλη για να βρέχει σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, που περιμένουν οι έμποροι να
ψαρέψουν από τις τσέπες τον 13ο μισθό, να παπαριάζουν τα φρουφρού κι οι
κορδέλες και τα χαρτιά περιτυλίγματος, και από κει που πας να δραπετεύσεις από
την πεζή καθημερινότητα να βουλιάζεις μέσα της και να σε τραβά κατ’ ευθείαν
στη σχάρα του υπονόμου τη βουλωμένη μαζί με την καινούργια μπότα σου. Σε μια
κλωστή κρέμεται το όλο σκηνικό, μπροστά στο ροζ το πεζοδρόμιο, στη βιτρίνα των
στάρμπακς και των βίλατζ να φτιάχνεται μια λίμνη μαύρη και να περνάνε οι
μερσεντές και τα αγροτοαρχοντικά και να σηκώνουν πέντε μέτρα το αντιμάμαλο
ένθεν και ένθεν, να σε περιχύνουν λάσπη μαζί με όλο το νεοαποκτηθέν αντίτιμο
του εορτοδάνειου. Να σου γυρίζει ο νοτιάς την ομπρέλα ανάποδα, χωρίς να μπορεί
να σε σηκώσει σαν τη Μαίρη Πόπινς, λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα… Εκεί, εκεί,
να είσαι, στο βαθύ βίλατζ, που αναδύεται κάτω από τις ροζ πλάκες με την πρώτη
ευκαιρία, την πρώτη μπόρα, εκεί, στη βήτα εθνική, στους στενούς υπονόμους, στα
φραγμένα ρέματα, στην τριτοκοσμική αδιαφορία, στην περιφερειακή παρασιτική
οικονομία, και το διπλοτριπλοπληρωμένο πολυτελές αντικείμενο, σφιχτά στην
αγκαλιά, παρηγοριά στον άρρωστο που δεν έπιασε τα λεφτά του.