Οι 3 σύμμαχοι του διαπραγματευτή

«Το μόνο που έχει σημασία είναι οι ζωές των ομήρων. H παράταση χρόνου, οι
ήρεμες και σωστά οργανωμένες κινήσεις είναι ο σύμμαχος του διαπραγματευτή για
να πετύχει τον σκοπό του».

«Το μόνο που έχει σημασία είναι οι ζωές των ομήρων. Σε καμία περίπτωση, όμως, οι δράστες δεν πρέπει να καταλάβουν την αγωνία του διαπραγματευτή» λέει στα «NEA» ο Αμερικανός διαπραγματευτής σε υποθέσεις ομηρείας κ. Ντομινίκ Μισίνο

Ο Αμερικανός διαπραγματευτής σε υποθέσεις ομηρείας κ. Ντομινίκ Μισίνο
παρακολουθούσε τις εξελίξεις στο CNN από νωρίς το πρωί. Στα 22 χρόνια που
υπηρέτησε στην Αστυνομία της Νέας Υόρκης έχει συμμετάσχει σε πάνω από 200
παρόμοιες υποθέσεις – τα τελευταία 6 χρόνια ως αρχηγός – διαπραγματευτής.
Σήμερα εργάζεται ως εκπαιδευτής.

Όπως ο ίδιος δήλωσε χαρακτηριστικά στα «NEA», η κίνηση – κλειδί σε τέτοιες
καταστάσεις είναι να ακινητοποιηθεί το όχημα το γρηγορότερο δυνατόν. «Ακόμα κι
αν ο οδηγός δεν είχε καταφέρει να διαφύγει από το λεωφορείο αφαιρώντας τα
κλειδιά του οχήματος, θα έπρεπε να το είχαν κάνει οι Αστυνομικές Αρχές. Όταν
ένα όχημα στο οποίο επιβαίνουν όμηροι που βρίσκονται υπό την απειλή όπλων και
εκρηκτικών κυκλοφορεί στους δρόμους, είναι κινούμενη απειλή. Δεν είναι μόνο
πως η αστυνομία χάνει έτσι τον έλεγχο της υπόθεσης, αλλά εγκυμονεί και ο
κίνδυνος αυτοκινητικού δυστυχήματος, που φυσικά θα αποβεί μοιραίο».

Ο πρώτος όμηρος που αφήνεται ελεύθερος από τους πειρατές του λεωφορείου στη Μαραθώνος. Όπως εξηγεί ο Αμερικανός διαπραγματευτής κ. Μισίνο, αυτό είναι και το μεγαλύτερο δώρο για διαπραγματευτές και αστυνομικούς, να γνωρίζουν δηλαδή πως οι πολίτες έχουν διαφύγει κάθε κίνδυνο

Οι όμηροι είναι σε αυτές τις περιπτώσεις τα τραγικά θύματα, όποια κι αν είναι
η έκβαση της υπόθεσης. Όπως εξηγεί ο κ. Μισίνο, η ζωή των απλών ανθρώπων είναι
το κύριο μέλημα των ανδρών της Αστυνομίας, σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει
να το αντιληφθούν οι δράστες, γιατί αυτομάτως αποκτούν έναν άσο στο μανίκι
τους. «Κάθε λεπτό που μιλάμε με τους δράστες είναι πολύ σημαντικό για εμάς,
γιατί εκείνη τη χρονική στιγμή γνωρίζουμε πως δεν μπορούν να κάνουν κακό στους
πολίτες. Αυτό που πρέπει να κάνει όμως ένας επαγγελματίας, είναι να διατηρήσει
ουδέτερη στάση. Αν οι πειρατής καταλάβει την αγωνία του διαπραγματευτή, τότε
αμέσως κερδίζει τη μάχη αφού γίνεται ο κυρίαρχος της διαπραγμάτευσης και η όλη
υπόθεση γυρίζει μπούμερανγκ».

Ύστερα από χρόνια εμπειρίας ως διαπραγματευτής, ο κ. Μισίνο έχει κληθεί πολλές
φορές να δώσει εξηγήσεις στους ομήρους – μετά το τέλος των επιχειρήσεων. «Όταν
μας ακούνε να μιλάμε με τους δράστες, νομίζουν πως δεν δίνουμε δεκάρα για τις
ζωές τους. Αυτό όμως απέχει μακράν από την αλήθεια… Είναι απλά η τακτική των
επαγγελματιών».

Σε πανικό και οι δράστες

Ωστόσο δεν είναι μόνο οι όμηροι που βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, αλλά και
οι ίδιοι οι πειρατές. Μεταξύ μάλιστα τρομοκρατών και κακοποιών που κρατούν
ομήρους, δεν υπάρχει καμία διαφορά. Σύμφωνα με τον κ. Μισίνο, τα λόγια του
διαπραγματευτή θα είναι ακριβώς τα ίδια σε κάθε περίπτωση, απλά ανάλογα με την
υπόθεση θα αλλάξει το σχέδιο δράσης της Αστυνομίας.

«Όσοι φτάνουν στο σημείο να κάνουν κάτι τέτοιο – είτε για πολιτικούς είτε για
θρησκευτικούς είτε για προσωπικούς λόγους – βρίσκονται σε κρίση. Ο ρόλος του
επαγγελματία είναι, πρώτον, να καταφέρει να βγάλει τους δράστες από αυτή την
κατάσταση πανικού και υπερδιέγερσης και δεύτερον, μέσα από τον διάλογο να
διαπιστώσει τον σκοπό τους. Μετά τους βομβαρδίζεις με ερωτήσεις – όπως, τι
πρόκειται να σου προσφέρει αυτή η ιστορία; Τι θα κερδίσεις από αυτό; – για να
συνειδητοποιήσουν πού έχουν μπλέξει».

«Κατευθύνω τα θέλω του δράστη»

H ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ της υπόθεσης με το «ευτυχισμένο τέλος» είναι αυτό που
αποζητά ο κόσμος. Για τους διαπραγματευτές όμως, ο χρόνος κυλά αντίστροφα και
αποτελεί τον βασικό σύμμαχό τους. «Εγώ στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα
υποσχόμουν τίποτα στους δράστες… Απλά θα προσπαθούσα να τους “μάθω” όσο
καλύτερα μπορώ. Αυτό που κάνει ο διαπραγματευτής είναι να βρίσκεται σε συνεχή
επικοινωνία με τους δράστες. Στην αρχή εμφανίζονται δυναμικοί και απαιτούν να
πραγματοποιηθούν όλα τα αιτήματά τους. Όσο περνά όμως ο χρόνος και τα
περιθώρια στενεύουν, τόσο μειώνεται και η αρχική τους αποφασιστικότητα» λέει ο
κ. Μισίνο.

«Συνήθως οι δράστες φτάνουν σε ένα σημείο που αυτά τα οποία θεωρούσαν
σημαντικά – χρήματα, ελευθερία κ.λπ. – χάνουν την ουσία τους. Εν τέλει
καταλήγουν να λένε πως δεν θέλουν να πάνε φυλακή ή πως δεν θέλουν να πάνε σε
μια συγκεκριμένη φυλακή. Με άλλα λόγια, αυτό που κάνει ο διαπραγματευτής είναι
να «μανουβράρει» τα θέλω του δράστη. Πάντα όμως έχει βασικό στόχο να
απελευθερώσει τους ομήρους, ακόμα και κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας»
συμπληρώνει.