ANAΛΩΣIMA Kρύο σπίτι, ζεστή καρδιά

Πέρασε πρώτα μια ασπροκόκκινη κορδέλα μπροστά στην κύρια είσοδο της
πολυκατοικίας, να αδειάσει ο χώρος, να έρθει το βυτίο να ξεφορτώσει το
πετρέλαιο. Έγινε ένας ωραίος δημιουργικός χαμός, κόπηκε η κυκλοφορία,
κορναρίσματα, καβγάδες, κι εκείνος στη μέση να ρυθμίζει. Βρώμισε ο τόπος,
τέλος πάντων, γέμισε η δεξαμενή με πετρέλαιο. Αξέχαστες ώρες. Δεν πήγαινε
άλλο, η λιακάδα κουράστηκε πια να μας ζεσταίνει. Είπαμε θα το ανάψει το
καλοριφέρ τώρα. Με τις κουβέρτες κυκλοφορούσαμε πια μέσα στο σπίτι. Τσάγια
ζεστά με λίγο κονιάκ, να συνέλθουμε μόλις σκοτείνιαζε. Αλλά το καλοριφέρ
έμεινε κλειστό. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, τίποτα.

Κάνει οικονομία ο διαχειριστής στο πετρέλαιο. Το φυλάει για μέρες πιο
δύσκολες. Περιμένει χιόνια, χαλάζι, καταιγίδες, αισθάνεται ότι φρουρεί
θησαυρό, διαβάζει κάθε μέρα τις τιμές στο Χρηματιστήριο, να το πουλήσει κάπου
μόλις ανέβουν, κάτι να κάνει, κάπως να παρέμβει στην παγκόσμια αγορά. Δεν του
πάει η καρδιά να το κάψει για τη δική μας ζέστη. Τον καταλαβαίνουμε και
εγκαταστήσαμε κυλιόμενο διάδρομο στο σαλόνι. Τρέχουμε και ζεσταινόμαστε. Ζούμε
πάνω από μια δεξαμενή μαύρου χρυσού, κι αυτό μας δίνει κουράγιο για την
τρεχάλα. Το λέει κι η κυβέρνηση, τόσο ζεστό χειμώνα έχουμε, τι τα θέλετε τα
καύσιμα; Εμείς πάντως, βρήκαμε τι τα θέλουμε – να τα σκεφτόμαστε σαν
ενδεχόμενη πηγή πλούτου. Χρήμα σπαταλάμε, πετρέλαιο όχι. Κάτι πρέπει να
συσσωρεύει κανείς. Όταν τελειώσει το πετρέλαιο του πλανήτη, όταν η ψυχρή τήξη
υδρογόνου θα θερμαίνει όλα τα σπίτια, εμείς θα ανοίξουμε τη δεξαμενή μας στο
κοινό, να βλέπουν τα παιδιά τι βρωμερά υγρά καίγανε κάποτε οι άνθρωποι και να
γελάνε.