20 ΕPΩTHΣEIΣ ΣTAYPΟΣ ΛAMΠPINIΔHΣ

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Δραστήριος πολιτικός ο Σταύρος Λαμπρινίδης, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και
αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
παίζει καθοριστικό ρόλο στην ομάδα στελεχών που περιστοιχίζουν τον Γιώργο
Παπανδρέου. Πιστεύει ότι τώρα που έχασε το κόμμα του στις εκλογές, έχει τον
χρόνο «και την “πολυτέλεια” να ανανεωθεί και να γίνει καλύτερο». Όσο για τον
ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον εμπιστεύεται γιατί, όπως λέει, «είναι
αποφασιστικός, ψύχραιμος, ξέρει τι θέλει και δεν υπόσχεται και ξεϋπόσχεται για
να χαϊδεύει αυτιά».

Μακριά η Ευρωβουλή από την Ελλάδα;

Χιλιομετρικά, δυστυχώς ναι. Επί της ουσίας όμως, πολύ κοντά! Αντιμετωπίζουμε
συνεχώς θέματα που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των Ελλήνων πολιτών. Και
παλεύουμε ώστε να την επηρεάσουν θετικά.

Πώς τα καταφέρνουν 24 Έλληνες σε αυτό το χάος;

Ποιο χάος; Σε σχέση με την Ελλάδα, καμιά φορά η Ευρωβουλή μοιάζει με…
εκκλησία!

Είχατε σημαντική παρέμβαση στα «βιομετρικά διαβατήρια»…

Περιορίσαμε τον Μεγάλο Αδελφό. Καταψηφίσαμε την πρόταση των κυβερνήσεων (στην
οποία, δυστυχώς, πρωταγωνίστησε η ελληνική!) να συμπεριληφθούν δύο βιομετρικά
στοιχεία στα διαβατήρια, αντί απλώς για μία φωτογραφία. Και θωρακίσαμε την
προστασία του απορρήτου των πληροφοριών.

Ναι, αλλά οι Αμερικανοί για να σε «δεχτούν» βλέπουν ακόμα και στην ίριδα
των ματιών…

Μα εδώ είναι το παράδοξο. Ακόμα κι οι Αμερικανοί απαιτούν μόνο ένα βιομετρικό
στοιχείο! Προς τι ο υπέρμετρος ελληνικός ζήλος για τα δύο;

Πόσο ισχυρό είναι το σχετικό ψήφισμα;

Δεν δεσμεύει ακόμη νομικά. Αλλά δεσμεύει πολιτικά, όπως κι η πρόσφατη
καταψήφιση του Μπουτιλιόνε – είδαμε τι έγινε όταν οι κυβερνήσεις πήγαν να την
παρακάμψουν…

Πρόβλημα η «ευρωπαϊκή» μετανάστευση;

Το αντίθετο. Ευρωπαίοι – με πρώτους και καλύτερους τους Έλληνες – διακρίνονται
σε όλον τον κόσμο και επιπλέον προωθούν τα συμφέροντά μας (βλέπε λόμπι).

H μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο;

Αναπόφευκτη αλλά και ευεργετική αν την προσεγγίσουμε με οικονομική
διορατικότητα και κοινωνική ευαισθησία κι όχι με «αστυνομικά» αντανακλαστικά.

Υπάρχει λύση;

Μεταξύ πολλών άλλων, να πάρουμε γενναία μέτρα για την ουσιαστική ενσωμάτωση
των μεταναστών στις κοινωνίες μας.

Πολλή φασαρία για τον Μπουτιλιόνε. Άξιζε;

Για τη μεν Ευρώπη, διότι προασπίσαμε θεμελιώδεις ελευθερίες. Για τη δε Ελλάδα,
διότι η κατά τα άλλα «ανώνυμη» Ευρωβουλή κατέγραψε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ως
πρωταγωνιστές της υπεράσπισής τους.

Και η περίπτωση «Μπαρόζο»;

Θα σκεφτεί διπλά πριν αγνοήσει στο μέλλον την άποψη των προοδευτικών δυνάμεων
του Κοινοβουλίου.

Θέλετε να πείτε ότι…

Από τα βιομετρικά μέχρι τα περιβαλλοντικά, κι από τα θέματα ανεργίας μέχρι τα
ταμεία συνοχής, θα ελέγχεται.

Ας πάμε στα… εύκολα. Πώς πάει το ΠΑΣΟΚ;

Μια χαρά. Ψάχνεται, συζητάει, προβληματίζεται, διευρύνεται, αλλάζει,
προετοιμάζεται να το ξαναεμπιστευτεί σύντομα ο κόσμος.

Ναι, αλλά έχασε τις εκλογές…

Κι έτσι έχει την «πολυτέλεια» να ανανεωθεί και να γίνει καλύτερο.

Γιατί να ελπίζει ο κόσμος στο Συνέδριο;

Γιατί είναι ένας κομβικός σταθμός στην παραπάνω διαδικασία.

Κάτι πιο… προσωπικό. Γιατί να ελπίζει ο κόσμος στον Γιώργο Παπανδρέου;

Γιατί είναι αποφασιστικός, ψύχραιμος, ξέρει τι θέλει και δεν υπόσχεται και
ξεϋπόσχεται για να χαϊδεύει αυτιά.

Φτάνει αυτό;

Ας δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα: Μετά την επιτυχία του Ελσίνκι, τουρκικές
εφημερίδες έγραφαν ότι ο Παπανδρέου τους εγκλώβισε «με το γάντι», ότι είναι ο
«διάβολος με το αγγελικό πρόσωπο»! Αν τον υποτίμησαν, φαντάζομαι πως το
μετάνιωσαν.

Ξέρετε τι λέει ένα τμήμα της κοινής γνώμης; Ότι δεν διαφέρετε πολύ από τη
N.Δ.

Κι όμως, διαφέρουμε.

Εννοείτε ότι…

Παλέψαμε να μπει η χώρα στην ΟΝΕ και να θωρακίσουμε το πορτοφόλι του Έλληνα.
Σύραμε με το Ελσίνκι την Τουρκία στην ευρωπαϊκή επιτήρηση, αντί για το διμερές
ανατολίτικο παζάρι που πάντα επεδίωκε. Ανεβάσαμε το διεθνές κύρος της χώρας
και το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Τι από αυτά ισχύει σήμερα, εννέα μόλις
μήνες μετά τις εκλογές;

Και κάτι τελευταίο. Ολυμπιακή Εκεχειρία;

Ούτε πανάκεια ούτε ουτοπία. Το μόνο ομόφωνο ψήφισμα στην ιστορία του ΟΗΕ το
πετύχαμε για την Εκεχειρία το 2003 και ανεβάσαμε κατακόρυφα το διπλωματικό
κύρος της χώρας. Αλλά οι πόλεμοι δεν σταματούν από τη μια μέρα στην άλλη. Ας
είμαστε ρεαλιστές.

Επόμενο βήμα;

Εστίαση σε συγκεκριμένες εμπόλεμες περιοχές και ιδίως στα παιδιά.