Tο KΠΣ γλίτωσε από τον «ιό της απογραφής»

Ποιος είπε ότι φέτος θα χάσουμε ένα δισ. ευρώ από το Γ’ ΚΠΣ; Μπορεί να το
έλεγε – με τη φόρα της αντιπολίτευσης – ο αρμόδιος υφυπουργός, όταν ανέλαβε τα
καθήκοντά του, αλλά τώρα όλα δείχνουν ότι οι απώλειες – αν υπάρξουν – θα είναι
πολύ μικρότερες.

Πολλοί λόγοι συνετέλεσαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Πρώτα απ’ όλα, όμως, φαίνεται
ότι στον τομέα αυτόν επικράτησε η πολιτική απόφαση να «μην αφήσουμε τα
κονδύλια του ΚΠΣ να χαθούν για αντιπολιτευτικούς λόγους, δηλαδή, για να τα
ρίξουμε στους προηγούμενους». Το κόστος θα ήταν πολύ μεγάλο και, άλλωστε, δεν
θα το πλήρωνε μόνο το ΠΑΣΟΚ. Όπως και να ‘χει το πράγμα, ευτυχώς, τα κοινοτικά
προγράμματα φαίνεται μέχρι στιγμής πως γλίτωσαν από τον «ιό της απογραφής»,
που προσέβαλε όχι μόνο τα δημοσιονομικά, αλλά και πολλούς άλλους τομείς, με
θλιβερές συνέπειες για τη χώρα και τους Έλληνες πολίτες.

Αγώνας δρόμου

Από τη στιγμή που ελήφθη αυτή η πολιτική απόφαση, δεν έμενε παρά να γίνουν –
έστω και με καθυστέρηση κάποιων μηνών – όσα παράλογα, αντιορθολογικά και
αντιδεοντολογικά, πλην όμως απαραίτητα, έκαναν και οι «προηγούμενοι». Άρχισε
το κυνηγητό των περιφερειών και των περιφερειαρχών για να προχωρήσουν τα έργα
που έπρεπε να έχουν κάνει εκταμιεύσεις μέσα στο έτος. Άναψαν τα τηλέφωνα με
τους διάφορους «φορείς εκτέλεσης» για να δεχθούν να εμφανίσουν, επιτέλους, τις
δαπάνες που έχουν κάνει, αλλά – για δικούς τους λόγους – αργούν να
δημοσιοποιήσουν. Άρχισαν τα πηγαινέλα στις Βρυξέλλες, για να λυγίσουν οι
σκληροί τεχνοκράτες της Κομισιόν και να δουν με ελαστικότητα τις κάποιες
παρατυπίες που ίσως υπάρχουν στα ελληνικά αιτήματα. Μελετήθηκαν στη
λεπτομέρειά τους οι κοινοτικοί κανόνες που επιτρέπουν «εξαιρέσεις» – βλέπε
καθυστερήσεις – στην έγκαιρη απορρόφηση των πόρων και υποβλήθηκαν σωρεία
σχετικών αιτημάτων.

Την τελευταία στιγμή

Και ύστερα απ’ όλα αυτά, έστω και την τελευταία στιγμή – όπως γινόταν πάντα –
φαίνεται πως αποτράπηκε το μεγάλο κακό. Αν, μάλιστα, είχαν κινηθεί νωρίτερα,
αν δεν είχαν καθυστερήσει με προβληματισμούς για μεγαλόσχημες αλλαγές, αν
είχαν αποδεχθεί έτοιμες λύσεις που τους παραδόθηκαν από τους «προηγούμενους»,
αν δεν είχαν απομακρύνει ή περιθωριοποιήσει κάποια ικανά και πεπειραμένα
στελέχη σε διάφορες υπηρεσίες σε όλο τον δημόσιο τομέα, ίσως οι απώλειες να
μην υπήρχαν καθόλου. Στερνή μου γνώση…

Όχι, βέβαια, πως μπορεί και πρέπει να πορεύεται για πάντα έτσι το ελληνικό
Δημόσιο και ιδίως στις σχέσεις του με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολύ σωστά υπάρχει
προβληματισμός και σχεδιασμός για πιο ορθολογικές διαδικασίες στο μέλλον, οι
οποίες, πάντως, σίγουρα θα προκαλέσουν ρήξεις με υπουργεία που θα δουν τις
πιστώσεις τους να περικόπτονται και με τοπικές αρχές που θα χάσουν τον απόλυτο
έλεγχο των δημοπρατήσεων. Ας το τολμήσουν, λοιπόν…