…στις «Γεύσεις με Ονομασία Προέλευσης»

Ήμασταν με ένα φιλικό ζευγάρι από το εξωτερικό, μεγάλους ανθρώπους, και
χτυπούσαμε το κεφάλι μας για το πού να τους πάμε. Θέλαμε κάπου ωραία, χωρίς
πολύ θόρυβο, με real food και όχι φανφάρες περίεργες, αφρούς, πολύπλοκα
γευστικά αινίγματα κ.λπ. «Πάμε στη Νένα», μου λέει ο Βασίλης. Χμμ!! H ιδέα
χτύπησε τη σωστή χορδή. Έτσι λοιπόν, πριν από λίγες ημέρες βρεθήκαμε για άλλη
μια φορά, Κυριακή μεσημέρι, στις «Γεύσεις με Ονομασία Προέλευσης», ένα
«πολιτισμένο» εστιατόριο με χαλαρούς ρυθμούς, σπιτικό περιβάλλον, γούστο και
ζεστασιά. Οι φίλοι ενθουσιάστηκαν. Το φαγητό ήταν καταπληκτικό, σαν να μας
μαγείρευε μια φοβερή μαμά, η οποία μεταξύ όλων των καθηκόντων της βρήκε και
χρόνο να τελειώσει κανένα Cordon Bleu. H Νένα Ισμιρνόγλου «παντρεύει» το
σπιτικό μαγείρεμα με τις υψηλές γαστρονομικές νότες και τεχνικές. Δεν είμαι
σίγουρη εάν το ξέρει η ίδια το πόσο νόστιμη είναι η κουζίνα της!

«Παντρεύοντας» έτσι το υψηλό με το οικείο, βγάζει, για παράδειγμα, ένα πιάτο
που το λέει, γελώντας, χοιρινό με σελινόριζα. Και τι είναι; Καμία σχέση με
οποιαδήποτε εκδοχή έχουμε ξαναδοκιμάσει σε σπίτι ή αλλού. H σελινόριζα είναι
κομμένη σε λεπτές φέτες, οι οποίες είναι αγκαλιασμένες με λειωμένο τυράκι και
ένα σος λεμονιού. Το χοιρινό; Μη φανταστείτε τα βαριά κυβάκια από χοιρινό
ψαχνό που συνήθως παίζουν πρώτο βιολί σε τούτο το παραδοσιακό φαγητό. Στη θέση
τους λεπτές κορδέλες από προσούτο Καρπενησίου, σαν κορόνα σε ένα ήδη βασιλικό
ορεκτικό. H σαλάτα της με τη ρόκα, τα αχλάδια και τα φιστίκια Αιγίνης
καταφέρνει να φέρνει μια καλοκαιρινή φρεσκάδα σε χειμωνιάτικα αγαθά. Οι
γίγαντες στη γάστρα, σερβιρισμένοι περίτεχνα σε ένα γυάλινο πιάτο, είναι
πανάλαφροι και νοστιμότατοι. Τα παιδιά μας διασκεδάζουν πολύ το σαγανάκι από
το χιώτικο τυρί Μαστέλο, διότι όταν το φέρνουν, το ανάβουν με απόσταγμα
μαστίχας. H σαρδέλα ναπολεόν είναι άλλο ένα πιάτο με οικεία γεύση, φρεσκάδα,
και ομορφιά. Σερβίρονται «χτισμένες» πάνω σε στρώσεις από ψητές ντομάτες με
σάλτσα από κάπαρη και μαϊντανό.

Πάμε στα κυρίως: Οι φαρφάλες με κεφτεδάκια είναι ό,τι πρέπει για παιδάκια
μικρά και μεγάλα. Τα κεφτεδάκια (καμιά φορά λίγο πολύ τηγανισμένα) είναι
μικρούτσικα σαν χάντρες, καθόλου βαριά και απόλυτα ταιριαστά με τα ζυμαρικά.
Το ριζότο με θαλασσινά είναι μια συμφωνική ενορχήστρωση από σχετικά κοινά
πράγματα (πεσκανδρίτσα, κάπαρη και λιαστή ντομάτα) η οποία όντως χτυπάει νότες
υψηλές. Έχω δοκιμάσει το «Γεύσεις Burger» και το σουβλάκι από φιλετάκια
μοσχαρίσια. Το burger σε φοβίζει από το μέγεθός του, και ακόμα πιο πολύ όταν
καταλαβαίνεις ότι χωρίς κανένα πρόβλημα το τελείωσες! Είναι ένα τελείως
gourmet burger από χοντροκομμένο κιμά τυλιγμένο μέσα σε μια κρούστα από
λεπτές, σαν σπίρτα, πατάτες. Ίσως το φριγανισμένο προσούτο που το γαρνίρει να
είναι περιττό, αλλά το όλο πιάτο είναι ωραίο – αρκεί να πεινάει κανείς πολύ.
Το σουβλάκι, όπως το burger, είναι άλλο ένα παράδειγμα πιάτου «πεζού», που
ανεβαίνει στα χέρια της μαγείρισσας. Εδώ οι πολίτικες ρίζες της λάμπουν.
Σερβίρει το τρυφερό σουβλάκι της με πουρέ μελιτζάνας. Είναι δηλαδή μια
γευστική αναφορά στο χουνιάρ! Μεταξύ όλων αυτών, στο τραπέζι πάντα υπάρχει ένα
εξαιρετικό ελαιόλαδο και ένα ντιπ της Νένας, από «γιόρτι», όπως λέει ο
τριάχρονος γιος μου και φέτα, το οποίο καθώς περιμένεις τα πιάτα να φθάσουν
από την κουζίνα (το σέρβις είναι καλό) το εξαφανίζεις με το όντως καλό ψωμί
που υπάρχει στο τραπέζι.

Οι «Γεύσεις» ήταν πάντα ένα εστιατόριο που μου άρεσε, διότι είναι και οικείο,
και γεμάτο εκπλήξεις, και διαχρονικό.

«Γεύσεις με Ονομασία Προέλευσης»: Κηφισίας 317, Κηφισιά. Τηλ. 210-
8001.402