ANAΛΩΣIMA Iδανική Eλλάδα

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ακόμα νεαροί που γυρίζουν τον κόσμο με σακίδιο στην πλάτη;
Υπάρχουν. Φιλοξένησα ένα ζευγάρι πέντε ημέρες, περάσαμε υπέροχα. Συνέχεια
ρωτούσαν για την Ελλάδα και σκοτωνόμασταν οικογενειακώς ποιος θα
πρωτοαπαντήσει. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, όπως
λένε, και όταν το παινεύεις πολύ το γλεντάς, προσθέτω. Παινεύοντας,
παινεύοντας, στο τέλος πιστεύεις τα καλά που λες. Κοιτάς γύρω σου μετά, τη
χώρα σου, την ανακαλύ-πτεις από την αρχή, την ξανα-βλέπεις με άλλα μάτια.
Ανανεωμένα, ξεκούραστα, περήφανα. Μεγάλο κίνητρο να είσαι φιλόξενος, ειδικά αν
τυχαίνουν τέτοιοι ευγενικοί μουσαφίρηδες, καλοί ακροατές, γεμάτοι ενδιαφέρον.
Οι δικοί μας, Δανέζα και Καναδός, γύρω στα είκοσι τρία, γύρισαν την Ευρώπη,
ξόδεψαν τα λεφτά τους, ετοιμάζονταν να επιστρέψουν. Όλα τούς άρεσαν στην
Ελλάδα, τα σουβλάκια στο Μοναστηράκι, τα αρχαία της Αθήνας, το Αρχαιολογικό
Μουσείο – ας ήταν και μισοκλειστό -, οι λαχανοντολμάδες της μαμάς μου, ο
γαλάζιος ουρανός, τα πλακάκια για τους τυφλούς στα πεζοδρόμια – πουθενά δεν
είδαμε τόσα πολλά, μου είπαν συγκινημένοι και δεν κάθησα να τους ρωτήσω αν
είδαν και κανέναν τυφλό να τα χρησιμοποιεί. Πρέπει όντως να έχουμε τα
περισσότερα τέτοια πλακάκια στον κόσμο, εντυπωσιάζουν έστω κι αν στην
πραγματικότητα οι τυφλοί ξέρουν ότι δεν αρκούν για να κυκλοφορήσουν σε αυτήν
την πόλη. Οι παρατηρητικοί τουρίστες θαμπώνονται. Ο Καναδός μάς αποχαιρέτησε
χαρούμενος που θα μιλήσει για την Ελλάδα στους Άγγλους φίλους του. Και στους
Καναδούς; A, δεν την ξέρουν εκείνοι την Ελλάδα. Όταν τους είπε ότι αγάπησε
Δανέζα, ρώτησαν πού είναι η Δανία. Όταν απάντησε, κοντά στη Γερμανία, ρώτησαν
πού είναι η Γερμανία. Πού κοντά να τη βάλει την Ελλάδα; Ανάμεσα Ελβετία και
Λουξεμβούργο, πρότεινα. Ευκαιρία ήταν.