ANAΛΩΣIMA Ο Aϊ-Bασίλης των ονείρων μου

ΘΑ ΗΘΕΛΑ έναν Άγιο Βασίλη αλλιώτικο, εντελώς ανάποδο, τουλάχιστον για
φέτος. Να μην ερχόταν με σακούλα γεμάτη, να ερχόταν με άδεια και να τη γέμιζε.
Να μην έφερνε τίποτα, να μάζευε μονάχα. Νύχτα να μπει μέσα στο σπίτι και
αθόρυβα, χωρίς καθόλου κρότο, να μαζέψει από τα τραπέζια και τα πατώματα, τα
ράφια και τα συρτάρια, όλα τα άχρηστα που συσσωρεύονται και παρακολουθούν
καθημερινά τη σισύφεια και ανόητη προσπάθεια που κάνω να τα τακτοποιήσω. Τα
χρήσιμα πράγματα που φυλάω και δεν χρησιμοποιώ ποτέ, τα σουβενίρ των εποχών
που δεν θέλω να θυμάμαι. Τα μπιμπελό που χάσανε το νόημά τους από το πέρασμα
του χρόνου. Να ανοίξει τις ντουλάπες και να σηκώσει το ρουχομάνι που δεν
φοριέται και δεν πετιέται ποτέ, για άγνωστους λόγους. Να μας βοηθήσει να
ωριμάσουμε, να καταλάβουμε τι μας χρειάζεται και τι μας βασανίζει. Ύστερα, με
σάκο τίγκα γεμάτο να βγει στον δρόμο, κι αντί για έλκηθρο με ταράνδους να
καλέσει ένα γιγαντιαίο απορριμματοφόρο και να απαλλάξει και τη γειτονιά και
την πόλη από όλα της τα περιττά. Να πάρει από τους δρόμους τα παρατημένα
αυτοκίνητα, που ο δήμος της βαριέται να μαζέψει, να εξαφανίσει όλους τους
κάδους σκουπιδιών, τα εκατομμύρια άχρηστα σήματα της Τροχαίας, και τις
λαμαρινένιες ρίζες τους, τις φωτεινές επιγραφές και κυρίως όσες είναι πάνω σε
στύλους που επίτηδες γέρνουν προς τον δρόμο, τις ζαρντινιέρες με τα δημοσίως
βασανιζόμενα φυτά, τα κίτρινα κουβούκλια του δήμου που γράφουν Can Ι help
you?, τις θήκες για δωρεάν περιοδικά κι εκείνες τις προτομές των τριών
τραγικών ποιητών έξω από τον Κήπο, που γίνανε τόσο τραγικά άσχημοι σε
μπρούντζο οι καημένοι και κανείς δεν τους λυπάται.