ANAΛΩΣIMA Οι συγγενείς και η πόλη

Οι συγγενείς σου τρώνε τον χρόνο με τα γνωστά και τετριμμένα, αλλά φυσικά τους
αγαπάς, δίνουν νόημα στη ζωή. Σε προσδιορίζουν, σου τακτοποιούν την ύπαρξη,
ανιόντες και κατιόντες, βάζοντας καθήκοντα πάσης φύσεως, καθημερινά. Είναι
ωραία, είναι και κουραστικά, θέλεις να βγαίνεις και καμιά βόλτα έξω, να
παίρνεις αέρα. H πόλη δεν σου ζητά ταυτότητα, υπό κανονικές συνθήκες
τουλάχιστον. Σε αφήνει να ξεχάσεις ακριβώς αυτά που σε καθορίζουν, κι ενώ
έχεις προσεχτικά ετοιμαστεί για να κυκλοφορήσεις, είσαι και δεν είσαι ο εαυτός
σου, καθώς περπατάς. Ελευθερώνεσαι για λίγο, ανοίγεις νοερά μια πόρτα στο
τυχαίο, κάτι καλό βέβαια, κάτι νέο και ωραίο και εμπλουτιστικό. Εκτός αν έχεις
δει στο σπίτι σου πολλή τηλεόραση και αντί να περιμένεις καλά και νέα και
συναρπαστικά πράγματα, περιμένεις τον ληστή με το κατσαβίδι. H πόλη η αληθινή
έχει κάτι το άπιαστο, σε κάθε έξοδο το αναζητάς, ακόμα κι αν βγαίνεις με
τελείως διαφορετική αφορμή. Όσο οικεία και αν είναι και πασίγνωστη, πάντα
κάποιο μυστικό ακόμα κρύβει. Και καθώς πλησιάζουν οι γιορτές και με πρόσχημα
τους συγγενείς – να πάρεις δώρα, να μαγειρέψεις, να δεις εκείνους που δεν
βλέπεις συχνά – αφήνεσαι στην πόλη, σε ανταμείβει με την απόλαυση της
ελευθερίας ανάμεσα στην εκτέλεση των καθηκόντων. Πουθενά αλλού η ελευθερία δεν
έχει τόσο πλούσια νοήματα, όσο στους δρόμους της πόλης. Να περπατάς, να
χαζεύεις, να ακούς τις ωραίες μουσικές των πλανόδιων ορχηστρών, να μελετάς τα
πρόσωπα των ανθρώπων, να διαβάζεις τις αφίσες, τους τίτλους των εφημερίδων,
να, να… δεν τελειώνουν οι δυνατότητες. Φτάνει να μη γίνεται και η πόλη καμιά
φορά τόσο μονότονη και επαναλαμβανόμενη, συνοφρυωμένη και κομπλεξική, που να
θυμίζει συγγενή κι εκείνη.