«Οι νέοι δεν φοβούνται»

Τέσσερις ηλικιωμένοι στέκονται όρθιοι δίπλα σε μια μικρή ξυλόσομπα που
προσπαθεί να ζεστάνει τον άδειο ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας, στο
Νιχώρι, στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου. Ο ιερέας τελεί την λειτουργία με
ευλάβεια και η βαριά φωνή ενός σαραντάρη γεμίζει τον χώρο.

Ρωμιοί της Πόλης. Ο Λάκης Βίνγκας με τη σύζυγό του Ζουλιέτ και τα παιδιά τους στο σπίτι τους

«Τα τελευταία είκοσι χρόνια ψάλλω στην εκκλησία αυτή», λέει ο Λάκης Βίνγκας,
Ρωμιός επιχειρηματίας, Νιχωριώτης αναντάν μπαμπαντάν. Το σπίτι του δεν είναι
μακριά από την εκκλησία. Το σαλόνι ευρύχωρο, γεμάτο πίνακες ζωγραφικής. Ο
μικρότερος γιος του, ο πεντάχρονος Μάριος, μόλις γύρισε από το μάθημα καράτε.

«Ποτέ δεν σκέφτηκα να φύγω από την Πόλη, ούτε ο πατέρας μου μάς ώθησε ποτέ να
εγκαταλείψουμε την γενέτειρά μας», συνεχίζει ο Λάκης και κοιτάει με αγάπη τον
Βόσπορο που ανοίγεται έξω από το παράθυρο. «Δεν αισθάνομαι ξένος σε αυτόν τον
τόπο, έχω φίλους Τούρκους και σε ατομικό επίπεδο ποτέ δεν είχα πρόβλημα ως
Ρωμιός στην επαγγελματική μου ζωή».

Προσαρμόστηκαν

Στο σαλόνι μπαίνει η σύζυγός του η Ζουλιέτ, η μεγάλη του η κόρη, η Υβόννη και
ο άλλος του ο γιος, ο Βασίλης. «H μητέρα μου ήταν Φαναριώτισσα, ο πατέρας μου
ελβετικής καταγωγής Πολίτης», χαμογελά η Ζουλιέτ και τονίζει με υπερηφάνεια:
«Στο σπίτι μιλάμε πάντα ελληνικά παρ’ όλο που τα παιδιά πάνε σε γαλλικό
σχολείο».

Ο Λάκης Βίνγκας μιλάει με ψυχραιμία για την ομογένεια της Πόλης, τα προβλήματά
της και τις αλλαγές που γίνονται. «Βαθμιαία, τα μέλη της ομογένειας είναι πιο
προσαρμοσμένα στην τουρκική κοινωνία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αφομοιώνονται
και χάνουν τις παραδόσεις τους. Οι νέες γενιές βλέπουν τα πράγματα αλλιώς.
Πολλοί λίγοι νέοι σκέφτονται σήμερα να φύγουν. Δεν φοβούνται το τουρκικό
περιβάλλον».

Προβλήματα

«Αυτό δεν σημαίνει ότι ως ομογένεια δεν αντιμετωπίζουμε μεγάλα προβλήματα»,
προσθέτει. «Το καθεστώς του Οικουμενικού Πατριαρχείου που δεν είναι ακόμα
νομικά κατοχυρωμένο, η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, οι περιουσίες των Ιδρυμάτων
μας, η παιδεία… Πέρα από τα εμπόδια όμως που προβάλλει το τουρκικό κράτος, η
ομογένεια μπορεί και αυτή να συμβάλλει για την επίλυσή τους. Δεν πρέπει ούτε
να ονειροπολούμε ότι θα γυρίσουμε στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ούτε να
είμαστε πάντα στην άμυνα. Πρέπει να βρεθούν ρεαλιστικές λύσεις, να
δημιουργήσουμε λύσεις. Πρέπει να συντονιστούμε και κυρίως πρέπει να
επιμείνουμε σε διάλογο με τις τουρκικές αρχές».

Τα ταμπού πέφτουν

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ προς την E.E. φέρνει πολλές αλλαγές. «Για
παράδειγμα, η πρόσφατη έκθεση για τις μειονότητες από την συμβουλευτική
επιτροπή της πρωθυπουργίας, παρ’ όλες τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε,
ήταν αναμφισβήτητα ένα δείγμα ότι η Τουρκία εξελίσσεται, ότι τα ταμπού
πέφτουν, αργά αλλά σταθερά». Ο Λάκης είναι αισιόδοξος: «Όσο πιο κοντά έρχεται
η Τουρκία στην Ευρώπη τόσο πιο πολύ ελπίζουμε για ένα καλύτερο μέλλον», λέει,
χαϊδεύοντας το κεφάλι του μικρού του γιου.