Διαστάσεις Ένα λυπημένο βιολί

«Ως κόρη ανθρώπων που επέζησαν στο Ολοκαύτωμα, αυτό που με ενόχλησε
περισσότερο είναι ότι ένας Παλαιστίνιος υποχρεώθηκε να παίξει μουσική για έναν
Εβραίο στρατιώτη». Χορίτ Χέρμαν-Πέλεντ

Στην ουρά: ένας Παλαιστίνιος υποχρεώνεται να παίξει βιολί για να αποδείξει ότι δεν είναι τρομοκράτης

H είδηση δημοσιεύτηκε την περασμένη Πέμπτη στην εφημερίδα Χααρέτζ. Ένας
Ισραηλινός στρατιώτης στο σημείο ελέγχου Μπεΐτ Ίμπα, κοντά στη Ναμπλούς,
υποχρέωσε έναν Παλαιστίνιο να βγάλει το βιολί από τη θήκη του και να παίξει
ένα σκοπό, ενώ πίσω του είχε δημιουργηθεί μια τεράστια ουρά Παλαιστινίων που
περίμεναν να περάσουν. Ένας αξιωματικός μιλούσε στο κινητό του, ένας
στρατιώτης ξεφύλλιζε την εφημερίδα του κι ο έρμος ο Παλαιστίνιος έπαιζε βιολί
για να αποδείξει ότι δεν είναι… τρομοκράτης. H σκηνή κινηματογραφήθηκε από
τη Χορίτ Χέρμαν-Πέλεντ, μια εθελόντρια από τη γυναικεία οργάνωση Machsom Watch
(όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δει το σχετικό βίντεο στην ιστοσελίδα www.
horit. com).

Ο ισραηλινός στρατός παραδέχθηκε ότι η πράξη του στρατιώτη ήταν ανόητη,
ισχυρίστηκε όμως ότι δεν υπήρχε πρόθεση εξευτελισμού του βιολιστή. Κατόπιν
αυτού, γράφει ο Γιόσι Σαρίντ στη Χααρέτζ, τέσσερα πράγματα μπορεί να
συνέβησαν.

1) Ο στρατιώτης και ο υπεύθυνος αξιωματικός αποφάσισαν να επιτρέψουν στον
Παλαιστίνιο να επιδείξει τη δεξιοτεχνία του ενώπιον όλων αυτών των ανθρώπων
ώστε να εισπράξει ένα θερμό χειροκρότημα.

2) Επειδή η ουρά δεν προχωρούσε, οι υπεύθυνοι του checkpoint θέλησαν να
ψυχαγωγήσουν λίγο τους Παλαιστινίους.

3) Στους Ισραηλινούς στρατιώτες αρέσει η κλασική μουσική, και ιδιαίτερα τα
κομμάτια για σόλο βιολί.

4) Ο στρατιώτης είχε διαβάσει μια είδηση που είχε δημοσιευτεί τρεις ημέρες
νωρίτερα στον ισραηλινό Τύπο, σύμφωνα με την οποία ο υπεύθυνος εκπαίδευσης των
ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων αποφάσισε να κάνει διαγωνισμό για το «τραγούδι της
ιντιφάντα». Ο αντιστράτηγος Ιλάν Χαράρι είναι, λέει, απογοητευμένος από το
γεγονός ότι ένας πόλεμος που διαρκεί τέσσερα χρόνια και έχει στοιχίσει τη ζωή
1.000 Ισραηλινών στρατιωτών δεν έχει ένα αντιπροσωπευτικό τραγούδι, όπως ήταν
το «Χρυσή Ιερουσαλήμ» στον Πόλεμο των Έξι Ημερών ή το «Αν» στον πόλεaμο του
Γιομ Κιπούρ. Πώς είναι δυνατόν, όταν βρυχώνται τα κανόνια, να σωπαίνουν για
τόσο καιρό οι μούσες;

Ίσως λοιπόν ο στρατιώτης στο Μπεΐτ Ίμπα να ήθελε να δώσει στον Παλαιστίνιο την
ευκαιρία να λάβει μέρος στον διαγωνισμό. Αν αυτή ήταν η πρόθεσή του, ο
βιολιστής δεν την εκτίμησε. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Χέρμαν-Πέλεντ, το
κομμάτι ήταν αργό και λυπητερό. Το τραγούδι της ιντιφάντα, αντίθετα, πρέπει να
είναι γρήγορο και χαρούμενο, ώστε να δίνει θάρρος στους Ισραηλινούς στρατιώτες
και να τους κάνει να σκοτώνουν χωρίς οίκτο τους τρομοκράτες, όπως έκανε
πρόσφατα εκείνος ο γενναίος στρατιώτης με την 13χρονη Παλαιστίνια.

H στήλη δεν κάνει ποτέ συγκρίσεις των Ισραηλινών με τους Ναζί. Για όποιον δεν
το πρόσεξε, λοιπόν, να επισημάνουμε ότι η σύγκριση με την οποία ξεκίνησε το
σημερινό σημείωμα ανήκει σε μια Εβραία, και δη κόρη ανθρώπων που επέζησαν στο
Ολοκαύτωμα.