ANAΛΩΣIMA Οικογενειακή Kυριακή

Οι οικογενειακές Κυριακές δεν έχουν πια τραπέζια με κρέας στον φούρνο και
πατάτες και ωραία σαλάτα μαρούλι, ψιλοκομμένο με άνηθο. Ο άνηθος είναι το
μυστικό σ’ αυτή τη σαλάτα, υποστηρίζουν ορισμένοι. Κακό του κεφαλιού τους,
διότι, πού καιρός να ψιλοκόβεις άνηθο; Τρώμε από το τάπερ, βγαίνει από το
ψυγείο, περνά στον φούρνο μικροκυμάτων και μετά πιάνει γειτονιά με το βιβλίο
Αρχαίων, που πρέπει να απομνημονευθεί μέχρι την ώρα του ύπνου. Το ρήμα λύω σε
όλους τους χρόνους και τις εγκλίσεις μάς έχει δέσει χεροπόδαρα. Λύω, έλυσα,
λέλυκα, λελυκεία, ο λύσας, η λύσασα, η λυσσασμένη, η λύσσα η κακιά. Εμείς,
λέει η γιαγιά στο τηλέφωνο με κριτική διάθεση, μαθαίναμε το λύω χωρίς να το
διαλύουμε; Ποιο; Το ρήμα; Όχι το σπίτι μας, τις παραδόσεις μας, τις συνήθειές
μας. Κι εσείς το λύω λοιπόν μαθαίνατε, λέμε οι γονείς, εντυπωσιασμένοι. Τρεις
γενιές με το λύω; Πόσες ακόμα γενιές με το λύω; Τι ακατάλυτο λύω είναι τούτο;
Κι όλο το λύω και το ξαναλύω κι όλο δεμένο βρίσκεται, κόμπος στην καρδιά της
εφηβείας, κόμπος στον λαιμό και στο μυαλό. Ψεύτικο λύω, απατηλό, προεκλογικό,
φούσκα, γιαλαντζί, για να θυμηθούμε και τις άλλες ρίζες της γλώσσας μας, τις
περιφρονημένες. Λέει πως λύει, αλλά στην πραγματικότητα δένει και κομποδένει
κάθε ελπίδα να μάθεις ελληνικά, κάθε χαρά που έχουν να σου δώσουν. Δεν μπορεί
ούτε ο Αλέξανδρος να το λύσει, που έλεγε «ό,τι δεν λύνεται κόβεται», αλλά δεν
είχε προβλέψει τον γόρδιο δεσμό τού λύω. Τουλάχιστον έρχεται καλπάζοντας στη
νέα του ταινία, να μας παρηγορήσει λίγο, με το προγονικό μεγαλείο πισωκάπουλα.