ΣE ΠPΩTO ENIKO Πάμε θέατρο;

Είναι που είναι τα παιδιά μας αγύμναστα και πήχτρα στις τοξίνες από την κακή
διατροφή. Είναι ανάγκη να μείνουν και ντιπ απελέκητα; Όχι, λέει η καλή μου
διάθεση, ναι λέει το ξεκούρδιστο ρολόι αυτής της πόλης ή όσοι τέλος πάντων
υπολογίζουν ερήμην τον ελεύθερο χρόνο μας. Αυτοί που τα κανονίζουν έτσι ώστε
τα θέατρα να ξεκινάνε γύρω στις δέκα το βράδυ και να τελειώνουν γύρω στις δύο
παρά τέταρτο το πρωί, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την καλώς εννοούμενη
ψυχαγωγία των εν λόγω «τούβλων». Έχω πικράν πείρα από παρόμοιες εκπολιτιστικές
εκστρατείες. Εμ, να πείσεις τον έφηβο να εγκαταλείψει τον καναπέ και να
δοκιμάσει την όρθια στάση, εμ και να το βγάλεις ατάιστο ώρα μεσάνυχτα στην
Πατησίων για να εκτεθείτε όλοι μαζί στο έλεος του κάθε ταξιτζή, ορίστε πώς
πάει περίπατο ο Τσέχωφ. Πάει, δυστυχώς, κι εκείνη η συζητησούλα που είχες
προγραμματίσει για μετά, ούτως ώστε να καταλάβουν τα παιδιά τι εννοούσε η
Σόνια όταν έλεγε «θα δουλέψουμε θείε Βάνια, θα δουλέψουμε» ή για ποιο λόγο ο
γιος της κυρίας στον «Γλάρο» φύτεψε μια σφαίρα στα μυαλά του. Αντί όλων αυτών
στολίζεις με βρισιές τους άφαντους ιδιοκτήτες των διπλοπαρκαρισμένων που σε
έχουν κλείσει, διότι απλούστατα η δική τους παράσταση δεν τελείωσε ακόμη.
Φυσικά, υπάρχει πάντα το Μέγαρο Μουσικής που λειτουργεί σε ώρες φιλικές προς
τον άνθρωπο, όπως επίσης και η απόπειρα του Αμφι-Θεάτρου προς την ίδια
κατεύθυνση. Οι υπόλοιποι, νομίζω ότι σιωπηλά εργάζονται υπέρ του μελλοντικού
τους θεατή, ο οποίος καλό είναι να παραμείνει μπούφος και καλλιτεχνικώς
ανεπαρκής.