Aπάτη τα ζυμαρικά «οικιακής παραγωγής»

Τα ζυμαρικά «οικιακής παραγωγής» δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα υπόλοιπαΣτα
καταστήματα πωλούνται μέσα σε καφετιές χαρτοσακούλες ή σε πακέτα με χοντρό
σελοφάν. Μερικές φορές, έχουν κορδέλες και ετικέτες που μοιάζουν να έχουν βγει
από το χέρι κάποιου καλλιγράφου σχεδιαστή. Τα ζυμαρικά «οικιακής χρήσης»,
φτιαγμένα από επιλεγμένα συστατικά, «χωρίς συντηρητικά ή χρωστικές ουσίες»
έχουν γίνει μόδα. Τα σούπερ μάρκετ μπήκαν στο παιχνίδι. Βάζοντας τις δικές
τους επώνυμες ετικέτες, πωλούν το νέο ζυμαρικό σε τιμές που φτάνουν μέχρι και
τα τρία ευρώ το μισόκιλο πακέτο. Κάπου εκεί κοντά, στα ίδια ράφια, υπάρχουν
φθηνότερα – και το ίδιο καλά – ζυμαρικά που η τιμή τους δεν ξεπερνάει το μισό
ευρώ.

Εταιρεία αναλύσεων της ιταλικής αγοράς τροφίμων επισημαίνει ότι, παρά τις
φανταχτερές συσκευασίες και τις τσουχτερές τιμές, πολλά από αυτά τα προϊόντα
δεν αξίζουν ούτε την τιμή του χαρτιού με τα οποία είναι τυλιγμένα. Το ζυμαρικό
που βρίσκεται μέσα δεν είναι καθόλου καλύτερο από τα άλλα, που βρίσκονται
αραδιασμένα στα πιο… ταπεινά ράφια των σούπερ μάρκετ.

«Οικιακής παραγωγής». Αυτό θα πει ότι παράγεται συνήθως σε μικρές ποσότητες
από τεχνίτες που χρησιμοποιούν παραδοσιακές τεχνικές. Όταν όμως οι παραγωγοί
ζυμαρικών συσκευάζουν σπαγγέτι και λιγκουίνι σαν ζυμαρικά «οικιακής
παραγωγής», κάποιον προσπαθούν να πιάσουν κορόιδο, επισημαίνει η TFQ, εταιρεία
ανάλυσης τροφίμων στη Βερόνα, η οποία είναι αποφασισμένη να φέρει εντιμότητα
και διαφάνεια στον κόσμο των ζυμαρικών. Και αυτό επειδή, είτε πρόκειται για
κανονικά ζυμαρικά είτε για «οικιακής παραγωγής», παράγονται όλα με τον ίδιο
τρόπο: στο εργοστάσιο. H ετικέτα «οικιακής παραγωγής» προστίθεται επειδή σε
κάποιο από τα πολλά στάδια της παραγωγής υπάρχει ανθρώπινη επέμβαση, ίσως κατά
τη διαμόρφωση του μήκους του μακαρονιού ή κατά τη συσκευασία του στη σακούλα.
Ωστόσο, αυτά δεν έχουν καμία επίδραση στην ποιότητα του ζυμαρικού.