H προεδρολογία τείνει να επισκιάσει τα πάντα στην εληνική δημοσιότητα. Θα
μπορούσε κανείς να το δικαιολογήσει αν από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας
εξαρτώνταν πολλά για το μέλλον της χώρας. Όμως ο θεσμός του Προέδρου της
Δημοκρατίας δεν συγκεντρώνει, πλέον, ιδιαίτερες εξουσίες.


Με την - εν πολλοίς προσχηματική - αναθεώρηση του '85-'86, οι εξουσίες που
κατείχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καταργήθηκαν και το πολίτευμά μας πήρε
απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικό χαρακτήρα. Με την πρόσφατη δε αναθεώρηση δεν
υπήρξε κάποια εξισορρόπηση, καθώς το θέμα ούτε καν συζητήθηκε.


Ως εκ τούτου ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας παραμένει, κυρίως,
συμβολικός. Ακόμα κι έτσι, βέβαια, δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Το
αποδεικνύει, άλλωστε η εμπειρία με τις προεδρικές θητείες, μετά το '86, του
Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Χρήστου Σαρτζετάκη και του Κωστή
Στεφανόπουλου.


Δεν δικαιολογεί, βέβαια, η σημαντική συμβολική σημασία, την ακατάσχετη
προεδρολογία ούτε και τις καντρίλιες περί την προεδρική εκλογή. Και η
παρομοίωση ταιριάζει γάντι, αφού η καντρίλια είναι «παλιός ευρωπαϊκός χορός,
που χορεύεται αντικρυστά σε σχήμα τετραγώνου από τέσσερα ζευγάρια...» (λεξικό
Μπαμπινιώτη).


Τετρακομματική είναι η Βουλή, τέσσερα και τα «ζευγάρια»-κόμματα που
συμμετέχουν στην καντρίλια. Το KKE μοιάζει, βέβαια, λίγο ακίνητο. Συμμετέχει,
όμως, με τον τρόπο του, δηλαδή με την αυτοεξαίρεσή του από τις σχετικές
διαδικασίες, χαρίζοντας έτσι όλη την... «πίστα» στους υπολοίπους. Ο
Συνασπισμός μοιάζει να παραπατάει, έρμαιο του επικείμενου Συνεδρίου του
και των ασαφών εσωτερικών συσχετισμών του, παρ' ότι θα μπορούσε να «σέρνει τον
χορό», με δεδομένη την τροπή της συζήτησης.


Εύλογα, λοιπόν, στην καντρίλια πρωταγωνιστούν οι δύο. Το κυβερνών κόμμα
βρίσκεται σε πιο ισχυρή θέση και γι' αυτό έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη για
την ακατάσχετη προεδρολογία. Μεγάλο μέρος της εξήγησης βρίσκεται στο ότι ο
Πρωθυπουργός δεν φαίνεται να έχει οριστικοποιήσει τις προθέσεις του για το αν
θα επιδιώξει μέσω της προεδρικής εκλογής να προκαλέσει πρόωρες εκλογές. H
επιδίωξη θα ήταν θεμιτή βάσει των κομματικών συμφερόντων του για «αποτελείωμα»
του αντιπάλου, δεν συνάδει, όμως, και με τα συμφέροντα της χώρας, καθώς έτσι
κινδυνεύει να αποτελειώσει και αυτήν.


Άλλο, όμως, αυτή η στρατηγική αμφιθυμία του κ. Καραμανλή κι άλλο να εγκαλείται
από το ΠΑΣΟΚ για «μεγάλη καθυστέρηση» στη διατύπωση της πρότασής του. Στο
κάτω-κάτω της γραφής, παρά την «ελαφριά ταυτότητα» που διαθέτει το ΠΑΣΟΚ
σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, 30 χρόνια από τη μεταπολίτευση όλοι έχουν την
ιστορία τους. Και δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχές το κόμμα, το οποίο έκανε στην
προεδρική εκλογή του '85 το «colpo grosso» - αιφνιδιαστικά και στο παρά πέντε
- να κατηγορεί τώρα για παιγνίδια... εις βάρος των θεσμών, απλώς επειδή δεν
έχει ακόμα διατυπωθεί η κυβερνητική πρόταση. Πολλώ μάλλον που καμιά θεσμική ή
εθιμική ρήτρα δεν επέβαλε την ανακοίνωση αυτής της πρότασης αρκετούς μήνες
πριν από την εκκίνηση των σχετικών διαδικασιών.


Ως εκ τούτου, το άρθρο γραμμής στο site του ΠΑΣΟΚ που απειλούσε τις προάλλες
πως σε περίπτωση περαιτέρω καθυστέρησης το κόμμα της αξιωματικής
αντιπολίτευσης θα διατυπώσει τη δική του πρόταση, δεν εδράζεται στην
πραγματικότητα και, επιπλέον, μοιάζει αυτοχειριαστική. Γιατί αν ισχύει
πράγματι η καραμανλική αμφιθυμία, τυχόν εφαρμογή της «απειλής», κινδυνεύει να
ενισχύσει τη δυναμική των πρόωρων εκλογών.


Ακόμα πιο προβληματική, όμως, ήταν η εικόνα των αντιδράσεων από το ΠΑΣΟΚ - όχι
και από τον Γ. Παπανδρέου - για τις πληροφορίες περί Προέδρου από την
Αριστερά. Οι αντιδράσεις αυτές δεν αφορούσαν μόνο την εκδοχή του N.
Κωνσταντόπουλου, αφού τα «επιχειρήματα» επαναλήφθηκαν κι όταν άρχισαν να
κυκλοφορούν και άλλα ονόματα, π.χ. του Φ. Κουβέλη, παραμένοντας απελπιστικά
καθηλωμένα στα περί '89.


Το «'89», βέβαια, δεν εξαντλείται στην παραπομπή του A. Παπανδρέου και ως εκ
τούτου άλλες πολιτικές πλευρές θα μπορούσαν εξ αυτού ορμώμενες να πάσχουν από
διαφορετικού - και «αντιπασοκικού» - είδους καθηλώσεις. Ας παρακάμψουμε, όμως,
αυτή την παράμετρο. Το αρχικό πρόβλημα που ανεδείχθη από τις περί ων ο λόγος
αντιδράσεις είναι μια αντίληψη στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, η οποία εξαντλεί τις
σχέσεις με την πέραν αυτού Αριστερά, στο επίπεδο ενός απλού...
«κορφολογήματος» στελεχών. Το επακόλουθο και σημαντικότερο πρόβλημα δε, είναι
ότι οι αντιδράσεις αυτές έμοιαζαν, τελικά, να υπερασπίζονται το «άβατον» για
τους αριστερούς όσον αφορά την Προεδρία της Δημοκρατίας.


Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα και όχι ο N. Κωνσταντόπουλος. Ο
απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ, άλλωστε, έχει δεχθεί κατά καιρούς σκληρές
κριτικές από τους κόλπους της ανανεωτικής αριστεράς, σε πολλές από τις οποίες
είχε συμμετάσχει και ο γράφων. Και, μάλιστα, αυτό συνέβαινε όταν ένιοι των
αντιδρώντων συμπεριλαμβάνονταν στους υμνωδούς του. Δεν πρόκειται, όμως, περί
αυτού. Άλλωστε, αν οι αντιδράσεις από το ΠΑΣΟΚ αφορούσαν μόνο το πρόσωπό του
δεν θα επαναλαμβάνονταν τα επιχειρήματα αυτολεξεί και για τα υπόλοιπα - εξ
Αριστεράς - πρόσωπα. Ας αφήσουμε που υπάρχει και το παρελθόν με την απόρριψη
το 2000 της πρότασης για τον Λεωνίδα Κύρκο, για έναν ιστορικό
ηγέτη, δηλαδή, με τεράστια προσφορά στον τόπο, που θα μπορούσε να
εξελιχθεί σε Έλληνα Περτίνι.


Είναι κατανοητό πως αν ο κ. Καραμανλής καταλήξει σε μια πρόταση προερχόμενη
από την Αριστερά θα το κάνει για τους δικούς του στρατηγικούς λόγους, που
έχουν αναλυθεί. Γιατί, όμως, αυτό να οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε στάση αυτοαπομόνωσης
και αυτοπεριχαράκωσης; Γενικότερα, πάντως, είναι χρήσιμο η συζήτηση, αφού
απομακρυνθεί από τη λογική των «αβάτων», να αποδραματοποιηθεί και να
προσγειωθεί στα πραγματικά της μεγέθη. Αυτή είναι και η μόνη απάντηση στη
διαφαινόμενη καραμανλική αμφιθυμία. Κι αυτή η απάντηση ενδέχεται να οδηγήσει
και στην καλύτερη λύση.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από