Διαστάσεις Διαδηλωτές και δημοκράτες

«Είμαι πεισμένος ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν ασκούσε και ασκεί μια λειτουργική
δημοκρατία. Έχουμε βαθύτατη εμπιστοσύνη ο ένας για τον άλλον και λέμε πάντα
την αλήθεια μεταξύ μας».

«Ναι!»: δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν και χθες στο Κίεβο, καταγγέλλοντας την κλοπή της ψήφου τους

Οι δηλώσεις αυτές δεν ανήκουν σε κανένα ηγέτη γνωστό για τον αυταρχισμό του
ούτε στον πρόεδρο κάποιου δορυφόρου της Ρωσίας. Ο καγκελάριος της Γερμανίας
τις έκανε. Εκείνος είναι «πεισμένος ότι ο Πούτιν είναι πραγματικός
δημοκράτης». Ίσως να ξέρει κάτι παραπάνω από μας. Είναι όμως τουλάχιστον
ατυχές να προβαίνει ο Σρέντερ σε αυτούς τους ύμνους το ίδιο βράδυ που 100.000
άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στο Κίεβο για να καταγγείλουν την κλοπή της ψήφου
τους από έναν άνθρωπο στον οποίο ο Πούτιν είχε λίγο νωρίτερα απευθύνει
συγχαρητήρια. Μερικές ώρες αργότερα, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα
Φίσερ εξέφραζε την ανησυχία του για τις σοβαρές ατασθαλίες στις ουκρανικές
εκλογές και ζητούσε να γίνουν οι απαραίτητες «διορθώσεις». Τελικά ποιος έχει
δίκιο; Και πώς ακριβώς «διορθώνεται» μια εκλογική φάρσα;

«Σας ζηλεύω. Οι ελευθερίες που υπερασπίζεστε είναι οι ελευθερίες που κι εμείς
υπερασπιζόμαστε», έλεγε προχθές το βράδυ ο φιλελεύθερος Ρώσος πολιτικός Μπορίς
Νεμτσόφ, απευθυνόμενος στον ηγέτη της ουκρανικής αντιπολίτευσης Βίκτορ
Γιούσενκο και στους συγκεντρωμένους οπαδούς του. Ο Νεμτσόφ μάλλον δεν συμφωνεί
με τον Σρέντερ για τη βαθιά δημοκρατική φύση του Πούτιν. Ξέρει κι αυτός κάτι
παραπάνω: με το ζόρι κατάφερε πριν από λίγο καιρό να βγάλει μερικές
εκατοντάδες Ρώσους στους δρόμους για να καταγγείλουν τον πόλεμο στην
Τσετσενία. Μπορεί βέβαια να φταίνε οι Ρώσοι που είναι απαθείς. Ή τρομαγμένοι.
Ή αδιάφοροι. Ή απογοητευμένοι. Το θέμα μας όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι οι
Ρώσοι, αλλά οι Ουκρανοί. Έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται; Εκτός από τη Γεωργία
ή τη Γιουγκοσλαβία, μήπως οι εικόνες που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες στο
Κίεβο φέρνουν λίγο σε Πράγα, σε Βουδαπέστη και – συγγνώμη κύριε Σρέντερ – σε
Βερολίνο του 1989;

Εκείνες τις ημέρες, σημειώνει ο Χέρμαν Τερτς στην Ελ Παΐς, είχαμε
πιστέψει ότι η δημοκρατία, το πιο δίκαιο και ανθρώπινο σύστημα που έχει ποτέ
υπάρξει, πετύχαινε μια οικουμενική και οριστική νίκη επί όλων των άλλων μορφών
διακυβέρνησης. Βελούδινες επαναστάσεις έριχναν αυταρχικά καθεστώτα,
αιφνιδιάζοντας πολιτικούς σαν τον Φρανσουά Μιτεράν που δυσπιστούσαν για τη
δύναμη του πλήθους. Οι δικτάτορες σε διάφορες περιοχές του κόσμου έβλεπαν την
καρέκλα τους να τρίζει. Αλλά η ψευδαίσθηση δεν κράτησε πολύ. Σήμερα, ο
δικτάτορας της Λευκορωσίας «στήνει» χωρίς αναστολές ένα δημοψήφισμα για την
αύξηση των εξουσιών του. Σήμερα, ο ηγέτης της μεγαλύτερης δικτατορίας του
κόσμου γίνεται δεκτός στη Διάσκεψη Ασίας-Ειρηνικού με εκδηλώσεις ενθουσιασμού.
Κανείς δεν ρώτησε τον πρόεδρο της Κίνας στη Χιλή για τα βασανιστήρια, τις
εκτελέσεις και τα καταναγκαστικά έργα στη χώρα του. Για επενδύσεις μιλούσαν
όλοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους ρομαντικούς.

Είθε η Ουκρανία να μας διαψεύσει.