Tα τρία ψέματα που… δείχνουν την αλήθεια

Τον εαυτό της και τις υπογραφές των στελεχών της… διέψευσε χθες η
κυβέρνηση στην προσπάθειά της να καλύψει τον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο
μεθόδευσε το «στήσιμο» της Εξεταστικής Επιτροπής για τα ρωσικά όπλα.

Στο πλαίσιο αυτό το υπουργείο Άμυνας, με μια σειρά ψεύδη, ανακρίβειες,
αντιφάσεις και μισές αλήθειες, επιχείρησε να υποβαθμίσει τη σημασία των
εγγράφων που αποκάλυψαν «TA NEA» και τα οποία είχε αποκρύψει η κυβέρνηση από
την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, η οποία διερευνά την υπόθεση.

Μάλιστα, ο υπουργός Άμυνας, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τη στροφή που
έκανε τον περασμένο Αύγουστο, αναιρώντας ουσιαστικά την υπογραφή του, έφθασε
στο σημείο να δώσει στη δημοσιότητα σήμερα επιστολή της 26ης Αυγούστου προς
τον Ρώσο ομόλογό του, όπου αναφέρει ότι η κυβερνητική εγγύηση που είχε
εξασφαλίσει το ΠΑΣΟΚ δεν είναι σύμφωνη με την ελληνική νομοθεσία και «ούτε
δεσμεύει, ούτε βαρύνει τη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Άμυνας». Θέση που,
όπως ανέφεραν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, υπονομεύει τα συμφέροντα της χώρας σε τυχόν
δικαστική διένεξη με τους Ρώσους στο μέλλον.

Στην επιστολή του εκείνη ο υπουργός αναφέρει ότι η επίδοση «νομότυπης
εγγύησης» (πιο κάτω την προσδιορίζει ως τραπεζική) ήταν «αυτονόητη» υποχρέωση.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΨΕΜΑ

Είχαν αποδεχθεί την κυβερνητική εγγύηση

H ΕΠΙΣΤΟΛΗ της 26ης Αυγούστου προς τους Ρώσους που επικαλείται ο υπουργός
Άμυνας για να δικαιολογήσει τη «στροφή» για τα TOR, όπου αναφέρει ότι η
κυβερνητική εγγύηση που είχε εξασφαλίσει το ΠΑΣΟΚ «ούτε δεσμεύει, ούτε βαρύνει
τη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Άμυνας» δείχνει το πρώτο ψέμα που λέει ο
υπουργός και ιδού γιατί:

Στο έγγραφο της 13ης Ιουλίου 2004 με το οποίο ο κ. Σπηλιωτόπουλος και ο κ.
Ζορμπάς «αποδέχτηκαν και ενέκριναν» τη σχετική εισήγηση των υφισταμένων τους
για σύναψη νέας συμφωνίας για τα αντισταθμιστικά οφέλη των TOR, διατηρείται ο
όρος για την παροχή εγγύησης της ρωσικής κυβέρνησης. Μάλιστα, λόγω προφανώς
της σοβαρότητας του συγκεκριμένου άρθρου, στο τέλος, ακριβώς πάνω από τις
υπογραφές τους, αναφέρεται καθαρά ότι ο υπουργός και ο γενικός γραμματέας
υπογράφουν αφού «ληφθούν υπόψη τα διαλαμβανόμενα» στην παράγραφο 24.

H παράγραφος αυτή λέει επί λέξει: «H εκτέλεση της Σύμβασης Αντισταθμιστικών
διασφαλίζεται με εγγύηση της ρωσικής κυβέρνησης και όχι από τραπεζική
εγγυητική επιστολή»!

Όμως, προς άρση οποιασδήποτε αμφισβήτησης για το τι συμφώνησε τότε ο κ.
Σπηλιωτόπουλος με τους Ρώσους, ας δούμε τι λέει ο ίδιος για το θέμα της
εγγύησης σε δήλωσή του στις 21 Ιουλίου 2004 ανακοινώνοντας πανηγυρικά τη
συμφωνία με τους Ρώσους: «H τελική συμφωνία που έχει την εγγύηση του ρωσικού
Δημοσίου αφορά συνολικά (…)» κ.λπ.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ

Το «εσωτερικό έγγραφο» που ήταν συμφωνία

H ΔΗΛΩΣΗ του κ. Σπηλιωτόπουλου (21/7/2004) για την επίτευξη συμφωνίας
με τους Ρώσους όμως αναδεικνύει ανάγλυφα και το δεύτερο χθεσινό ψέμα: Τόσο από
την πλευρά της κυβέρνησης όσο και από την πλευρά του υπουργείου Άμυνας
επιχειρήθηκε χθες να εμφανισθεί το έγγραφο με τις υπογραφές των κ.κ.
Σπηλιωτόπουλου και Ζορμπά ως απλό «εσωτερικό έγγραφο» και ότι δεν προχώρησε σε
συμφωνία. Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά:

Στην προαναφερθείσα ανακοίνωση (21/7/2004) ο κ. Σπηλιωτόπουλος λέει επί λέξει:
«Έπειτα από επίπονες διαπραγματεύσεις τριών μηνών το υπ. Άμυνας και η ρωσική
κυβέρνηση κατέληξαν σε συμφωνία για (…)» κ.λπ. Και παρακάτω: «H τελική
συμφωνία (…) αφορά σε καταβολή 106 εκατ. δολ. (…) υπό μορφή υλικού και
υπηρεσιών (…)» κ.λπ.

Τι συμφωνήθηκε

Για το τι συμφωνήθηκε με τους Ρώσους (και μετά, ελέω… Εξεταστικής Επιτροπής
«πάγωσε» και «μπήκε στο συρτάρι») περιγράφεται αναλυτικά και γλαφυρά σε
κείμενο (ανεπισήμου) ενημερώσεως πηγών του υπουργείου Άμυνας που δόθηκε τότε
στη δημοσιότητα:

«Από τα τέλη Μαρτίου – αναφέρεται – υπήρξαν διαδοχικές συναντήσεις τόσο του
γ.γ. Οικονομικού Σχεδιασμού και Αμυντικών Επενδύσεων, κ. Γ. Ζορμπά, όσο και
του διευθυντή της ΓΔΑΕ κ. I. Ευθυμίου, με στελέχη της ρωσικής κυβέρνησης και
της κατασκευάστριας εταιρείας, στους οποίους κατέστη σαφές ότι το ζήτημα θα
πρέπει να επιλυθεί άμεσα. H ρωσική κυβέρνηση συμφώνησε στο ότι υπάρχει
εκκρεμότητα υλοποίησης του προγράμματος και έδειξε θετική διάθεση για επίλυσή
του. H επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης των αντισταθμιστικών ωφελημάτων
ξεκίνησε στα μέσα Απριλίου.

Κατά την επίσκεψη του Ρώσου υφυπουργού Άμυνας Μιχαήλ Δημητρίεφ, στην Αθήνα
(20-22 Μαΐου) συζητήθηκαν τα κύρια σημεία της νέας σύμβασης, όπως αυτή
προέκυψε από την επαναδιαπραγμάτευση. Στις 22 Μαΐου επήλθε προφορική συμφωνία
ύστερα από συνάντηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Σπήλιου Π. Σπηλιωτόπουλου
και του M. Δημητρίεφ στην οποία η ρωσική πλευρά αποδέχθηκε να υλοποιήσει όχι
μόνο τα απολεσθέντα αντισταθμιστικά οφέλη των 73 εκατ. δολαρίων αλλά
πραγματικό έργο συνολικής αξίας 106 εκατ. δολαρίων.

Το ποσό αυτό προήλθε από τη συνολική επαναδιαπραγμάτευση ολόκληρου του
προγράμματος των αντισταθμιστικών ωφελημάτων και καταδεικνύει τα περιθώρια που
υπήρχαν και στην αρχική διαπραγμάτευση, έτσι ώστε να υπάρξει η μέγιστη δυνατή
ωφέλεια για το Ελληνικό Δημόσιο και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Την προφορική συμφωνία Σπηλιωτόπουλου – Δημητρίεφ ακολούθησε η σύνταξη κοινού
πρακτικού από τις δύο πλευρές, το οποίο υπεγράφη από τον Έλληνα υπουργό
Εθνικής Άμυνας στις 13 Ιουλίου 2004.

Ήδη – επισημαίνεται – έχει ξεκινήσει η υλοποίηση της σύμβασης(….)».

Είναι φανερό από τα κείμενα αυτά και μόνο ότι η τότε υπογραφή στο σώμα της
σύμβασης ήταν τυπικό θέμα, αφού ήδη ανακοινώνεται ότι «έχει ξεκινήσει η
υλοποίηση» των συμφωνηθέντων…

Αλλά και μόλις χθες, στην πρώτη ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας (που λέγεται
ότι ήταν εμπνεύσεως του κ. Ζορμπά) ομολογείται καθαρά ότι το επίμαχο έγγραφο –
φωτιά ήταν «αρχική έγκριση». Άλλο θέμα – και αυτό έγραψαν «TA NEA» χθες – ότι
υπήρξε υπαναχώρηση.

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΨΕΜΑ

Ρίχνουν στους Ρώσους τη δική τους υπαναχώρηση

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ που προέβαλαν η κυβέρνηση και το υπουργείο για να
δικαιολογήσουν την υπαναχώρηση προκύπτει και το τρίτο ψέμα:

Ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Αντώναρος δήλωσε αναληθώς ότι το
«ενημερωτικό σημείωμα» αναφέρει (απλώς…) «τι ακριβώς απαιτείται προκειμένου
να προχωρήσει μια σύμβαση. Προϋπόθεση, φερ’ ειπείν, για τα αντισταθμιστικά
είναι η ύπαρξη τραπεζικής εγγύησης. H προϋπόθεση αυτή δεν εκπληρώθηκε και η
σύμβαση αυτή ουδέποτε ολοκληρώθηκε». Αυτό, όπως ήδη εξηγήθηκε, δεν είναι
σωστό: Το σχέδιο σύμβασης αναφέρεται ρητώς σε «κυβερνητική εγγύηση και όχι
τραπεζική».

Γιατί τορπιλίστηκε

Γιατί όμως, τελικά, δεν ολοκληρώθηκε η σύμβαση και γύρω στις 15 Αυγούστου
«τορπιλίστηκε»; Όπως κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ χθες, αυτό έγινε για να
«εναρμονιστεί» με το επικείμενο εισαγγελικό πόρισμα και επειδή είχε υπάρξει
πολιτική απόφαση στη Ρηγίλλης να προχωρήσει η N.Δ. σε Εξεταστικές για τα όπλα.
Από την πλευρά του το υπουργείο Άμυνας, για να δικαιολογήσει την υπαναχώρηση,
αναφέρει σε χθεσινή ανακοίνωση ότι η (τελική) συμφωνία δεν έγινε «καθ’ όσον η
αντισυμβαλλόμενη εταιρεία δεν απεδέχθη τους ταχθέντες συγκεκριμένους όρους για
τη νομότυπη, σύμφωνα με τις προβλέψεις της κείμενης νομοθεσίας, σύμβαση».

Όλα όμως τα προηγούμενα – διά χειρός ή στόματος της ηγεσίας του υπουργείου
Άμυνας – άλλα λένε… Όπως άλλα λέει και η πλευρά των Ρώσων οι οποίοι, ενώ
περίμεναν να μπουν οι τελικές υπογραφές και να τρέξει η σύμβαση, ξαφνικά, στο
τέλος Αυγούστου, έλαβαν επιστολή – καταπέλτη του κ. Σπηλιωτόπουλου. Με αυτή –
και όχι μόνο – αναιρούσε τα συμφωνηθέντα περί «κυβερνητικής εγγύησης» αλλά
έθετε θέμα και… εγκυρότητας της ήδη χορηγηθείσης εγγύησης το 1999-2000…

Γενικώς…

Στην επιστολή αυτή ο κ. Σπηλιωτόπουλος αναφέρεται άλλοτε γενικώς σε «νομότυπη
εγγύηση» και άλλοτε σε «τραπεζική εγγύηση» – κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Όπως
προκύπτει από το ρεπορτάζ, το υπουργείο Άμυνας, για να πετύχει έστω και στους
τύπους μια διαφοροποίηση από την εγγύηση του ΠΑΣΟΚ, συζητούσε να υπάρξει
«άλλης μορφής μεν, αλλά κρατική εγγύηση» που θα εξέδιδε το ρωσικό υπουργείο
Οικονομικών.

Αυτό όμως που σύμφωνα με ρωσικές πηγές ενόχλησε πολύ τη Μόσχα ήταν η πρόταση –
υπόδειξη του κ. Σπηλιωτόπουλου να αλλάξει η Ρωσία την συμβαλλόμενη με την
Ελλάδα κρατική εταιρεία που κάνει τις εξαγωγές όπλων με άλλη εταιρεία η οποία
είχε πωλήσει τα όπλα TOR το 1999 στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Εταιρεία
όμως, με ευθύνη της οποίας είχε καθυστερήσει η υλοποίηση των αντισταθμιστικών
που όφειλε η Μόσχα στην Ελλάδα και είχε επικριθεί γι’ αυτό και από τη N.Δ. H
πρόταση αυτή έγινε, ίσως γιατί όπως λέγεται κάποιοι Ρώσοι της δεύτερης
εταιρείας είχαν υποσχεθεί να διευκολύνουν με τη χορήγηση «τραπεζικής
εγγύησης», όχι φυσικά χωρίς κόστος για το Ελληνικό Δημόσιο.