Mεγάλοι κίνδυνοι, μικρές ανησυχίες

Τα αποτελέσματα της δημοσιονομικής απογραφής κατέταξαν την Ελλάδα στην
κατηγορία των «απατεώνων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η κυβέρνηση δεν
ανησυχεί, γιατί τώρα πλέον… αποκαταστάθηκε η αξιοπιστία μας.

Ο διεθνής οίκος Standard & Poor’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα
της χώρας, αλλά η κυβέρνηση δεν ανησυχεί, γιατί δεν αυξήθηκαν και πολύ τα
επιτόκια.

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν πιστεύει ότι θα επιτευχθούν οι στόχοι του
προϋπολογισμού του 2005, αλλά η κυβέρνηση δεν ανησυχεί, γιατί της δόθηκε
«ανάσα» ενός ακόμη έτους.

Οι διαδικασίες του υπερβολικού ελλείμματος, στις οποίες έχει ήδη υπαχθεί η
Ελλάδα, προβλέπουν στενή επιτροπεία της οικονομίας μας, αλλά η κυβέρνηση δεν
ανησυχεί, γιατί – λέει – τα μέτρα θα τα αποφασίσουμε μόνοι μας.

Τι θα τους ανησυχήσει;

Αναρωτιόμαστε, τι θεωρούν ως σοβαρό λόγο για να αρχίσουν να ανησυχούν οι
κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

Αν τον Δεκέμβριο ή τον Ιανουάριο έρθει το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομίας και
ζητήσει από την Ελλάδα συγκεκριμένα μέτρα λιτότητας, σκληρότερα από αυτά που
προβλέπει ο προϋπολογισμός, θα είναι, άραγε, λόγος ανησυχίας;

Αν ανακοινώσει σε λίγο καιρό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι θα παραπέμψει τη χώρα
στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για εμφάνιση πλαστών δημοσιονομικών στοιχείων, θα
ανησυχήσει κανείς;

Αν περικοπούν πόροι του Ταμείου Συνοχής, ως τιμωρία για τα υπερβολικά μας
ελλείμματα, θα απογοητευθεί κανείς;

Αν την άνοιξη του 2005, που θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για το Δ’
Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, αντιμετωπίσουν οι διαπραγματευτές μας καχυποψία
και αρνητική διάθεση, θα χτυπήσει κάποιο καμπανάκι ότι κινδυνεύουμε με μια
μεγαλοπρεπή ήττα σε ό,τι αφορά το μερίδιο της πίτας που μας αντιστοιχεί;

Αν οι προτάσεις μας για χρηματοδότηση από τους ήδη διαθέσιμους πόρους του Γ’
ΚΠΣ αρχίσουν να ελέγχονται με υπερβολική αυστηρότητα και να απορρίπτονται με
την παραμικρή αφορμή, θα διερωτηθεί, άραγε, κανείς πού οφείλεται αυτό;

«Μαύρες» σκέψεις

Δεν προχωράμε περισσότερο. Στο ενδεχόμενο, για παράδειγμα, να μην πετύχει το
«στενό μαρκάρισμα» του προϋπολογισμού φέτος, που έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση,
και να πέσει έξω σε κάποιο από τα μεγέθη του, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση θα
τον παρακολουθεί με το μικροσκόπιο. Ούτε συζητάμε τις άλλες πιθανές
παρενέργειες της αρνητικής εικόνας που έχει δημιουργηθεί για την οικονομία,
όπως π.χ. στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Αυτοί οι άμεσοι κίνδυνοι, όμως, βρίσκονται, άραγε, στην προβληματική των
κυβερνητικών αξιωματούχων; Ή εφησυχάζουν, θεωρώντας ότι θα απαλλαγούν από το
πολιτικό κόστος, μεταβιβάζοντάς το στην προηγούμενη κυβέρνηση; Αυτό, βεβαίως,
μπορεί να γίνει. Αλλά το οικονομικό κόστος ποιος θα το πληρώσει;