ANAΛΩΣIMA Προς τα πού φυσάει;

Μα πού μας πάει αυτός ο αέρας, τέλος πάντων; Και πού το πάει γενικώς; Κι εμείς
πόσο διατεθειμένοι είμαστε να τον ακολουθήσουμε στα τρελά του ταξίδια; Είναι
αέρας θυμωμένος από την πολλή πρόοδο του ανθρωπίνου γένους και του αθηναϊκού
ειδικότερα, κι έρχεται να μας βάλει στη θέση μας, εκεί όπου ανήκουμε, στα
Βαλκάνια τα καθισμένα κι ελαφρώς καθυστερημένα; Πίσω θέλει να γυρίσει ή να
πάει μπροστά, σε κάτι καλύτερο; Κάτι ανώτερο, κάτι μεγάλο; Μήπως δεν έχει άλλο
μπροστά, θέλει να μας πει, φθάσαμε τέρμα, δεν τραβάει παραπέρα και άρα πίσω
ολοταχώς; Και από ποια άποψη το εννοεί; Οικολογικά το λέει; Διότι πρέπει να
ξέρει ότι έχει να κάνει με αγέρωχους υπερασπιστές τής πρωτόγονης θαλάσσιας
εκμετάλλευσης, που δεν θέλουν να ακούσουν για δαπανηρά μέτρα προστασίας.
Αλλάζουν θέση πανικόβλητες οι θερμές μάζες, μετακινούνται με ταχύτητα
ιλιγγιώδη, να μην αφήσουν τίποτα όρθιο, τις ωραίες σιγουριές μας, τις ελαφρές
κατασκευές μας, τις αυταπάτες μας. Ετοιμάζεται και η γιορτή για την εξέγερση,
πιο ξύλινη από ποτέ. Είναι η μοίρα των εξεγέρσεων όταν γίνονται επέτειοι ή
φταίνε αυτά τα ρεύματα; Καλύτερα να μη θυμόμαστε τι πράγματα λέγαμε τότε,
νομίζοντας ότι ζούμε την αρχή μιας γενικής ανατροπής, ιδίως της υποκρισίας και
του συντηρητισμού. Κανένας δεν θα μας πιστέψει, θα μοιάζουμε με κάτι γέρους
που καβαλάνε μηχανές με βαθιά κοιλιά και ψηλά τιμόνια, αφήνουν αλογοουρά το
μαλλί και είναι να τους κλαις όπως τραντάζονται στις λακκούβες. Πίσω, πίσω,
θέλει να μας πάει αυτός ο παλιοαέρας, σε εποχές που δεν φανταζόμασταν ότι
υπάρχουν. Κύκλους κάνει ο άτιμος και δεν ξέρεις πόσο μακριά στο παρελθόν
μπορεί να προχωρήσει.