MATIEΣ Στη Pαμάλα

«Μεγάλος αγωνιστής». «Μεγάλος ηγέτης». «Μεγάλος τρομοκράτης». «Μεγάλος
ειρηνιστής». «Μεγάλος οραματιστής». «Μεγάλος διπλωμάτης». Έξι χαρακτηρισμοί,
από τους πιο συνηθισμένους, για τον Γιάσερ Αραφάτ. Που πέθανε, καθώς ξημέρωνε
η Πέμπτη, στο Παρίσι. Κι από σήμερα, το «σαρανταπληγιασμένο» του κορμί θα
αναπαύεται στη Ραμάλα. Στο προαύλιο του τελευταίου στρατηγείου-καταφυγίου του.

Νομίζω ότι η παγκόσμια συγκίνηση γι’ αυτόν τον θάνατο είναι δικαιολογημένη.
Γιατί ο Αραφάτ υπήρξε – και παραμένει – σύμβολο. Σύμβολο ενός ανθρώπου που δεν
υπέστειλε ποτέ τη σημαία του, που δεν συμβιβάστηκε, που πέρασε σαράντα χρόνια
με το δάχτυλο στη σκανδάλη, που έγινε το αίμα της ελπίδας στις φλέβες ενός
κυνηγημένου, βασανισμένου λαού, που πάλεψε, όσο κανένας άλλος, για τη
δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Πολλοί, τον είχαν… πεθάνει εδώ και αρκετές μέρες. Εκείνος, όμως, επέμενε να
τους διαψεύδει! Ζούσε! Κρατούσε αναμμένο το καντήλι του, όπως κρατούσαν οι
συμπατριώτες του, που προσεύχονταν για τη σωτηρία του, αναμμένα τα κεριά τους,
νύχτες ολόκληρες. Αλλά το τέλος ήρθε. Γιατί ο θάνατος δεν νικιέται. Ιδίως όταν
έχει να τα βάλει με ένα τσακισμένο, από τις κακουχίες και την αρρώστια, κορμί.

Κάθομαι, τούτη την ώρα, και μετράω πόσες φορές ο φλογερός αυτός επαναστάτης
κατάφερε να γλιτώσει από του Χάρου τα δόντια… 1969: του στέλνουν μια
επιστολή, που είναι βόμβα. 1971: γίνεται απόπειρα κατά της ζωής του, στο
μέτωπο του Γκολάν. 1973: δέχεται επίθεση από Ισραηλινούς κομάντος, στη Βηρυτό,
και σκοτώνονται τρεις στρατηγοί του. 1985: βρίσκεται στο αρχηγείο του, στην
Τυνησία, αλλά η αεροπορική επιδρομή των Ισραηλινών δεν κατορθώνει να τον θέσει
εκτός μάχης. 1992: συντρίβεται το αεροπλάνο, με το οποίο ταξίδευε, στην έρημο
της Λιβύης. 1994: του αφαιρούν θρόμβο από τον εγκέφαλο, σε νοσοκομείο του
Αμμάν…

Δεν ξέρω αν ο Αραφάτ αγάπησε τους Έλληνες και την Ελλάδα, όσο έλεγε. Ξέρω, ότι
οι Έλληνες τον αγάπησαν. Κι από τους πρώτους, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Που είχε,
πάντοτε, μια ανοιχτή και ζεστή αγκαλιά γι’ αυτόν. Ανάμεσα στους εγκάρδιους
φίλους του και ο Μίκης Θεοδωράκης. Που έσπευσε, μόλις του ζητήθηκε, να γράψει
τον Εθνικό Ύμνο των Παλαιστινίων.

Ο Αραφάτ πέθανε. Το πένθος των συμπατριωτών του, τυπικά, θα κρατήσει 40 μέρες.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτές οι 40 μέρες θα διαρκέσουν χρόνια. Γιατί τέτοιοι
ηγέτες δεν ξεχνιούνται. Ιδίως, σε μια εποχή τόσο κρίσιμη και σε μια περιοχή,
που είναι πάντοτε πυριτιδαποθήκη.