TPITH AΠOΨH Mακεδονικό – υπερπτήσεις – Kυπριακό

Τα τρία θέματα που ταλανίζουν την εξωτερική μας πολιτική για χρόνια
εμφανίστηκαν με ιδιαίτερη ένταση και πάλι. Ωστόσο, οι μεγάλες κρίσεις όσο
επώδυνες και να είναι αποτελούν μοναδική ευκαιρία για επίλυση και υπέρβαση. Ας
πάρουμε όμως ένα ένα τα τρία αυτά «εθνικά θέματα».

Σε ό,τι αφορά το Μακεδονικό, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση.
Ίσως η κυβέρνηση, έπειτα από μία δεκαετία στασιμότητας στο Μακεδονικό, να μην
είχε αντιληφθεί το επείγον της κατάστασης. Και τώρα δεν έχεις πια να κάνεις με
οποιαδήποτε ΗΠΑ, αλλά με τη μοναδική υπερδύναμη υπό την ηγεσία ενός Μπους, που
στον παραδοσιακό κυνισμό τής Ουάσιγκτον έχει προσθέσει και την ημιμάθεια και
τη χονδροειδή και αυτιστική στάση έναντι των πάντων.

Για το Μακεδονικό ευθύνονται όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές κυβερνήσεις από την
κυβέρνηση Μητσοτάκη και πέρα: το εναρκτήριο λάκτισμα με την ανοησία Σαμαρά, το
ανεκδιήγητο εμπάργκο του A. Παπανδρέου, την περίεργη διστακτικότητα της
κυβέρνησης Σημίτη, ενώ η χώρα είχε φθάσει στο απόγειό της και είχε καθιερωθεί
ως χώρα σοβαρή στα Βαλκάνια, κάτι που της έδινε τότε την πολυτέλεια να βρει
μία λογική μέση λύση με τη γείτονα. Τι κάνουμε τώρα; Δύο είναι οι λύσεις.

Μία είναι η «γενναιοδωρία», όπως με περίσσιο θάρρος προτείνει ο Στάθης
Ευσταθιάδης (βλ. «Το Βήμα», 9-11): δηλαδή η αναγνώριση της γείτονος
όπως εκείνη ορίζει τον εαυτό της «Δημοκρατία της Μακεδονίας», που θα
αποτελούσε, νομίζω, μοναδική ένδειξη αυτοπεποίθησης από πλευράς μας και
σεβασμό στον αυτοπροσδιορισμό του Άλλου. Εξυπακούεται ότι αυτό, αν γίνει, θα
πρέπει να καταστεί σαφές – κάτι πολύ δύσκολο – ότι δεν πρόκειται για άτακτη
υποχώρηση μπροστά σε ένα αμερικανικό diktat.

H άλλη προφανής λύση είναι να βρεθεί σύνθετη ονομασία εδώ και τώρα. Αυτό
επειδή τώρα πια είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, θα μπορούσαμε ίσως να
δεχθούμε τη φωνητική απόδοση της σλαβικής εκδοχής της Μακεδονίας, που δεν
είναι ακριβώς η ίδια με την ελληνικής προέλευσης λέξη Macedonia.

Σε ό,τι αφορά τις υπερπτήσεις, σημειώνω λακωνικά: (α) οι υπερπτήσεις δεν είναι
περισσότερες και πιο προκλητικές, πρόκειται για σαφή παραπληροφόρηση, άγνωστο
γιατί, από τα ελληνικά MME, (β) οι υπερπτήσεις για την Τουρκία δεν είναι
«υπερπτήσεις», αλλά πτήσεις στον διεθνή εναέριο χώρο, μια και κανένα κράτος
δεν έχει το δικαίωμα, με βάση το διεθνές δίκαιο, να έχει εναέριο χώρο πέρα από
την εδαφική του επιφάνεια και τα χωρικά του ύδατα.

Στο Κυπριακό η κατάσταση υπό την ηγεσία του Τάσσου Παπαδόπουλου, με τη
στήριξη, ως μη έδει, του Δ. Χριστόφια, κινείται στα όρια ενός νοσηρού θεάτρου
του παραλόγου. Ο Παπαδόπουλος, χρησιμοποιώντας μεθόδους που θυμίζουν
Μακαρθισμό, έφθασε στο σημείο να κατηγορεί ως αργυρώνητους όσους «τόλμησαν» να
ψηφίσουν «Ναι» στο δημοψήφισμα!

H κρυφή ατζέντα του Παπαδόπουλου ενδέχεται να είναι να παρασύρει την Ελλάδα σε
ένα βέτο κατά της Τουρκίας για να μπορεί να κάνει και αυτός το ίδιο. Δεν
πρέπει να του περάσει. H άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί και το
ελάχιστο που μπορεί να κάνει για την αποσόβηση της οριστικής διχοτόμησης που
εδραιώνουν μέρα τη μέρα οι Παπαδόπουλος – Χριστόφιας.

Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Πολιτικής
Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.