ΣE ΠPΩTO ENIKO Λαϊκά εικονοστάσια

Εδώ ο κόσμος χάνεται και μερικοί μερικοί επιμένουν να χτενίζονται. Δεν
προτείνω με την πρώτη αναποδιά να χυθούμε αμέσως στην πιο μαύρη μιζέρια. Κάθε
πρωί όμως που ανηφορίζω τη Συγγρού και ενώ το ραδιοφωνάκι μου με πληροφορεί
δυσοίωνα – πώς να το πω – σκανδαλίζομαι όταν γυρνάω το μάτι δεξιά – αριστερά.
Κανονικά, ύστερα από τόσα χρόνια συγχρωτισμού, θα ‘πρεπε να μη μου κάνει πια
καμία εντύπωση η αδιάντροπη αψίδα ένθεν και ένθεν της λεωφόρου. Θα ‘πρεπε να
έχω κάνει τον αισθητικό συμβιβασμό μου με τις γιγαντοαφίσες που προπαγανδίζουν
τα τραγουδιστικά «σχήματα» των νυχτερινών κέντρων, θα ‘πρεπε να μην
αλαφιάζομαι με κάθε καινούργια επικόλληση και να συγκεντρωθώ επιτέλους στη
δουλειά που με περιμένει.

Είχα κιόλας καταπιεί το αποτρόπαιο θέαμα μιας αοιδού που ποζάρει γυμνή με ροζ
πούπουλα, είχα προσπεράσει το ανατριχιαστικό μπόντι πίρσινγκ της Άννας Βίσση,
καθώς και την κιτσάτη τουαλέτα μιας άλλης νοστιμούλας που δεν ξέρω από πού μας
προέκυψε. Κι απάνω που έλεγα ότι πάει πια, έγινα επιτέλους «μεγάλη καρδιά», με
τι νομίζετε ότι βρήκα να τσαντιστώ και να ξαναφουντώσω;

Το ξέρω ότι παραγίνομαι άδικη, αλλά πήρα προσωπικά (και πολύ βαριά) το άγριο
ρετούς που έχει πέσει στο έτσι κι αλλιώς πανέμορφο πρόσωπο της Χαρούλας.

Ποιος της είπε ότι το χρειάζεται και, κυρίως, ποιος ο λόγος να κρυβόμαστε
μεταξύ μας, ύστερα από τόσα χρόνια ειλικρινούς και δημιουργικής, θέλω να
πιστεύω, αέναης νιότης.