Eτοιμάζει το νέο του στέκι

«Από την ίδια πόρτα που μπήκατε να βγείτε», είπε η θυρωρός της Βαλαωρίτου
στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Να μη χαλάσει το προξενιό. Δύο εξώπορτες έχει η
πολυκατοικία, αλλά να βγείτε από την ίδια που μπήκατε», πρόσθεσε με χαμόγελο.

Ο K. Στεφανόπουλος επιθυμεί να γυρίσει στην απλή ζωή, ενώ προ ημερών κατηφόρισε με τα πόδια στην οδό Αμερικής, έφτασε στη Βαλαωρίτου και ανέβηκε να δει το γραφείο που του υπέδειξαν να νοικιάσει

«Να σας κάνω το χατίρι», απάντησε ο κ. Κωστής Στεφανόπουλος, ο οποίος έχει
πλέον δρομολογήσει το «μετά» της δεκαετούς προεδρικής του θητείας, που λήγει
στις αρχές του 2005.

Ο Πρόεδρος είχε ήδη ελέγξει μαζί με την πιστή – εδώ και τρεις δεκαετίες –
γραμματέα του κ. Ζωή Δρόσου το μικρό τριάρι που θα χρησιμοποιεί για γραφείο
μετά τη συνταξιοδότησή του.

«Δεν θέλω να είμαι στα πόδια των παιδιών», έχει ακουστεί να λέει πολλές φορές,
εννοώντας την οικογένεια του πρώτου του γιου, του Δημήτρη, με την οποία
συγκατοικεί στο σπίτι του Ψυχικού. Ένα σπίτι, το οποίο κράτησε, επιλέγοντας
στην αρχή της προεδρικής του θητείας να μη μεταφερθεί στο Προεδρικό Μέγαρο.
(σ.σ. Ο κ. Στεφανόπουλος απέκτησε τρία παιδιά με την αγαπημένη του σύντροφο
Τζένη Στουνοπούλου την οποία οποία έχασε τόσο νωρίς – τον Δημήτρη, την Ειρήνη
και τον Ηλία, τον οποίο «φλερτάρει» το ΠΑΣΟΚ για να γίνει υποψήφιός του στην
Αχαΐα. Και από τα παιδιά του απέκτησε 6 εγγόνια).

Δεν κάθεται σπίτι. Αλλά δεν είναι μόνον που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
δεν θέλει να κάθεται ώρες στο σπίτι. Ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο οποίος ως
Πρόεδρος της Δημοκρατίας γύρισε πολλές χώρες του κόσμου και αρκετούς τόπους
στην Ελλάδα, έχει νοσταλγήσει τα παλιά. Κυρίως τα χρόνια πριν γίνει υπουργός ή
αρχηγός (αργότερα) της ΔΗ. ANA., την εποχή που ήταν δικηγόρος.

«Ξέρεις ότι υπάρχουν πολλά μέρη στην Ελλάδα που δεν έχω ακόμα δει; Μπορεί να
επισκέφθηκα δεκάδες δήμους και χωριά, αλλά όλο μου φαίνεται πως δεν έχω
γνωρίσει πλήρως τη χώρα. Και να σου πω, θέλω να πάω σε κανένα χωριό να καθήσω
με την ησυχία μου, να πιω κανένα κρασί, χωρίς εκείνο το τιμητικό – δεν λέω –
τού να γίνεσαι επίτιμος δημότης», είπε σε δικό του άνθρωπο πρόσφατα.

Έχει πεθυμήσει τους φίλους του. «Γνωρίζεις», πρόσθεσε, «ότι έχω
πεθυμήσει τους φίλους μου, τα ταβερνάκια της Αθήνας και της Πάτρας; Έπειτα,
θέλω να κουβεντιάζω πιο λεύτερα με κόσμο, όχι έτσι που σε “δένει” το προεδρικό
αξίωμα, οι τυπικότητες καμιά φορά. Μου λένε να γράψω αναμνήσεις… Αλλά δεν με
καταλαβαίνουν. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας λειτούργησα δημόσια. Ο κόσμος και ο
πολιτικός κόσμος ξέρει τι έκανα. Με ενδιέφερε να λειτουργήσουν σωστά οι
θεσμοί, να μην υπάρξει καμία κόντρα με τις κυβερνήσεις που να βάζει σε
δυσκολία και σε περιπέτεια τον τόπο. Δεν υπήρξαν μυστικά σε όλη αυτή τη
διαδρομή. Οι πολιτικοί που με επισκέφθηκαν μου ανοίχτηκαν και τους ανοίχτηκα.
Τι νόημα έχουν λοιπόν αυτές οι αναμνήσεις, που πολλές φορές κανείς – ούτε κι
εγώ – δεν διαβάζει…».

Το στέκι του Προέδρου πάντως δεν ήταν και εύκολη υπόθεση. Ούτως ή άλλως
γραφείο θα έβρισκε. Το είχε αποφασίσει. Αρχικώς ήθελε ένα… δυάρι. Και
επέμενε. «Δεν μου χρειάζεται μεγάλο διαμέρισμα», έλεγε. Έπεσαν πάνω του όμως
οι συνεργάτες του. Και του είπαν: «Μα πώς θα γίνει; Αυτός ο ασκητισμός σας
ξεπερνά κάθε όριο. Γίνεται υπερβολικός… Τουλάχιστον να υπάρχει χώρος να
καθήσει κανένας άνθρωπος που θα έρθει να σας επισκεφθεί. Άλλο η πολυτέλεια,
που καλά, το καταλαβαίνουμε ότι δεν σας ταιριάζει, ούτε μπορείτε να την έχετε,
κι άλλο πράγμα ένα γραφείο που στο κάτω – κάτω της γραφής μπορεί να το έχει
κάθε Έλληνας».

Στη Βαλαωρίτου. Τελικώς, ο κ. Στεφανόπουλος πείσθηκε και προ ημερών
κατηφόρισε με τα πόδια στην οδό Αμερικής, έφτασε στη Βαλαωρίτου και ανέβηκε να
δει το γραφείο που του υπέδειξαν να νοικιάσει.

«Καλό είναι και απλό», σχολίασε, χωρίς να θέλει να πει περισσότερα, αν και η
θυρωρός της πολυκατοικίας έβλεπε ήδη στα μάτια του έναν άνθρωπο που ήθελε να
«δραπετεύσει» από τις επισημότητες της Προεδρίας και να γυρίσει στην απλή ζωή,
συνεχίζοντας ωστόσο να παλεύει για «μία άλλη ποιότητα ζωής, μία άλλη
αισθητική».

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Κωστής Στεφανόπουλος στην τελευταία ομιλία που
έκανε – στη Λέσχη Αξιωματικών της Φρουράς Θεσσαλονίκης – ως Πρόεδρος της
Δημοκρατίας, ξέφυγε από τα καθιερωμένα και τις συνηθισμένες αναφορές σε εθνικά
θέματα. Και μίλησε για ένα «άλλο εθνικό έπαθλο που χρειάζεται ο τόπος για να
ομορφύνει».