διακοπές Πράσινο Aκρωτήρι (μετ’ επιστροφής)

Το Πάσχα του 2001 έτυχε να συναντήσουμε μια ξύλινη σκούνα με γερμανική
σημαία στον Γέρακα. Πάνω στην κουβέντα με τον καπετάνιο, που σίγουρα στην
προηγούμενη ζωή του ήταν πειρατής, έγινε το κακό: «Τον χειμώνα θα πάω στο Cabo
Verde να δω τις μεγάπτερες φάλαινες», μας είπε… Τρία χρόνια αργότερα τα
πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά: είχαμε εξασφαλίσει πλωτό μέσο, ένα ιστιοφόρο
καταμαράν σαράντα τεσσάρων ποδιών, ναυτική εμπειρία αρκετή για να ταξιδέψουμε
με ασφάλεια στην ανοιχτή θάλασσα και επιστημονικές γνώσεις ώστε η αποστολή να
είναι κάτι περισσότερο από μια ρομαντική περιπέτεια. Να έχει και εξερευνητικό
χαρακτήρα.

Το πλήρωμα ήταν πολυεθνικό και εναλλασσόμενο. Κυβερνήτης και επιστημονικός
υπεύθυνος ο Βασίλης Ποδιάδης, Βιολόγος-Ωκεανογράφος με ειδικότητα στη μελέτη
δελφινιών και φαλαινών, συγκυβερνήτης, αρχιμηχανικός και αρχιμάγειρας ο
Γιώργος Κούρτελης, ενώ στην αποστολή συμμετείχαν ακόμη άτομα από 12 άλλες
χώρες, τα οποία επιβιβάζονταν και αποβιβάζονταν σε συγκεκριμένους σταθμούς
κατά τη διαδρομή. Σκοπός, ένα θαλασσινό ταξίδι 7.800 ναυτικών μιλίων, από το
Καλαμάκι μέχρι το Πράσινο Ακρωτήρι, και επιστροφή ύστερα από έξι μήνες και
«χίλια μύρια κύματα».

Ο πηγαιμός προς το Πράσινο Ακρωτήριο διήρκεσε έξι εβδομάδες, όσο και η
επιστροφή. Αυτήν τη στιγμή που διαβάζετε το κείμενο, βρισκόμαστε
πάλι εν πλω προς το Cabo Verde, με διαφορετικούς σταθμούς αυτήν τη
φορά. Αν και πλέον η διαδρομή δεν είναι άγνωστη, η μαγεία ενός τόσο ιδιαίτερου
θαλασσινού ταξιδιού με τα απρόοπτά του, την επαφή με τη φύση, τα διάφορα
λιμάνια, τη γνωριμία με τόσους ανθρώπους και κουλτούρες δεν χάνεται ποτέ.

Σκέλος 1ο

Καλαμάκι – Λίπαρι > 450 ν.μ.

Στο στενό της Μεσσίνας

Ο καιρός μάς βοήθησε και το ταξίδι κύλησε χωρίς απρόοπτα. Ανοιχτά της Σικελίας
συναντήσαμε τον πρώτο φυσητήρα της αποστολής και λίγες ώρες αργότερα
περνούσαμε το στενό της Μεσσίνας – την Ομηρική Σκύλλα και Χάρυβδη αν
προτιμάτε, λόγω των ισχυρών παλιρροϊκών ρευμάτων που επικρατούν στην περιοχή.
Πρώτος σταθμός, τα νησιά του Αιόλου και το Λίπαρι. Ο καιρός βροχερός, η
γραφική πόλη άδεια από τουρίστες και οι ντόπιοι με διάθεση για κουβέντα και
κονιάκ κάτω από τις τέντες.

Σκέλος 2ο

Λίπαρι – Μαγιόρκα > 550 ν.μ.

Δελφίνια – σύντροφοι

Σύντομος ανεφοδιασμός σε Λίπαρι και Κάλιαρι στη Σαρδηνία και αναχώρηση με καλή
πρόγνωση για Μαγιόρκα όπου θα γίνει αλλαγή πληρώματος. Δυστυχώς, οι
μετεωρολόγοι δεν είναι παντογνώστες και ο άνεμος σύντομα γίνεται αντίθετος και
δυναμώνει. Εντοπίζουμε πολλούς φυσητήρες στην πορεία, αλλά το μισό πλήρωμα
είναι εκτός μάχης από τη ναυτία και κάποιοι άλλοι αρχίζουν τα τάματα. Τελικά,
χωρίς ουσιαστική απώλεια δένουμε στην Cala Ratjada λίγο προτού οι άνεμοι στην
περιοχή ξεπεράσουν τα 100 χλμ. ανά ώρα. Περιμένοντας στο λιμάνι να περάσει το
κύμα κακοκαιρίας, γνωρίζουμε στο διπλανό σκάφος τον Juan. Είναι Κολομβιανός,
παντρεμένος με τη Σιμέλα και ζουν στη Μαγιόρκα. Μόλις καταλαβαίνει ότι είμαστε
Έλληνες, μας καλεί αμέσως και τους εννιά για φαΐ και χορό στο σπίτι του, παρά
το γεγονός ότι εκτός από τέσσερα άτομα οι άλλοι «Έλληνες» είναι από τις ΗΠΑ,
τον Παναμά, την Ισπανία, την Κροατία και τη Σλοβενία.

Σκέλος 3ο

Μαγιόρκα – Λας Πάλμας > 1.210 ν.μ.

Γιβραλτάρ

Μεγάλη απόσταση που χωρίστηκε στα δύο με στάση στο Γιβραλτάρ. Ο «Βράχος»
δεσπόζει στο στενό που χωρίζει δύο ηπείρους και έναν ωκεανό από μια θάλασσα. H
πόλη είναι μικρή και όμορφη, ενώ συγκεντρώνει, τόσο στα κτίρια όσο και στους
ανθρώπους, στοιχεία από πολλές χώρες και πολιτισμούς, με κυρίαρχο τον
βρετανικό. Μόλις βγει κανείς από τη Μεσόγειο, μπαίνει στη ζώνη των αληγών
ανέμων και πλέον το ταξίδι είναι προβλέψιμο. Μέτριοι BA άνεμοι και κύμα
μακρύ και ψηλό. H «Τηθύς» διανύει τα μίλια γοργά και το ταξίδι μας
συντροφεύουν φάλαινες και δελφίνια που δεν έχουμε συναντήσει ξανά, φάλαινες
πιλότοι, πυγμαίοι φυσητήρες και πιτσιλωτά δελφίνια που παίζουν στα απόνερα της
πλώρης μέρα και νύχτα. Το θέαμα των δελφινιών που σχίζουν τα φωσφορίζοντα νερά
μέσα στο σκοτάδι είναι μοναδικό, ενώ συχνά δεν χρειάζεται υδρόφωνο για να
ακούσει κανείς τα σφυρίγματά τους, ο ήχος διαπερνά το κύτος και φτάνει στις
καμπίνες. Φτάνουμε στο Λας Πάλμας πριν από την προγραμματισμένη άφιξη και
έχουμε χρόνο να γυρίσουμε το νησί με αυτοκίνητο. H θερμοκρασία είναι γύρω
στους 30 βαθμούς, οι άνθρωποι φιλικοί, οι παραλίες πανέμορφες αν και
υπερβολικά αξιοποιημένες τουριστικά και τα πάντα θυμίζουν καλοκαίρι. Σ’ αυτόν
τον τελευταίο σταθμό προτού εγκαταλείψουμε τον δυτικό πολιτισμό, κάνουμε τις
τελευταίες μας προμήθειες σε ανταλλακτικά και ό,τι άλλο δυσεύρετο στην Αφρική
και σαλπάρουμε.

Σκέλος 4ο

Λας Πάλμας – Μιντέλο > 900 ν.μ.

Κολύμπι στον Ατλαντικό

Αυτό που στην Ελλάδα έμοιαζε σαν τη μεγαλύτερη δοκιμασία της αποστολής
καταλήγει το ευκολότερο κομμάτι. Οι επτά ημέρες της διαδρομής κυλούν ήρεμα,
ψαρεύοντας, κολυμπώντας πίσω από το σκάφος (σε 2.000-3.000 μέτρα βάθος!),
πλέκοντας, ξαπλώνοντας στο δίχτυ και φυσικά εντοπίζοντας και παρατηρώντας με
μεγάλη συχνότητα φυσητήρες και δελφίνια. Το τέλος της διαδρομής σηματοδοτεί το
Ilheu dos Passaros, το «νησί των πουλιών», με τον φάρο έξω από το μεγαλύτερο
λιμάνι του Cabo Verde.