Άτακτη υποχώρηση Mπαρόζο

Λίγο πριν ξημερώσει η Τετάρτη, κατά τις τέσσερις τα χαράματα (ώρα Ελλάδος),
ο κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε πάρει την απόφασή του: Ο επόμενος πρόεδρος του
Οργανισμού που διοικεί την πρώτη οικονομική δύναμη στον κόσμο δεν θα ζητούσε
την ψήφο εμπιστοσύνης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Αν το έκανε, με τη συγκεκριμένη σύνθεση και κατανομή χαρτοφυλακίων και
αρμοδιοτήτων, οι πιθανότητες ήταν ότι θα έχανε, οδηγώντας έτσι την Ευρωπαϊκή
Ένωση στη σοβαρότερη θεσμική κρίση που γνώρισε ποτέ.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορούσε να ελπίζει σε μία πύρρειο νίκη, δηλαδή την
προοπτική να πολιτεύεται για τα επόμενα πέντε χρόνια με την ισχνή στήριξη των
χριστιανοδημοκρατών και συντηρητικών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και μιας
εκατοντάδας ακόμα ευρωβουλευτών από τα άλλα κόμματα που θα υπάκουαν στα
κελεύσματα των εθνικών κυβερνήσεών τους. Από το γραφείο του στην έδρα των
εκπροσώπων των λαών της Ευρώπης στο Στρασβούργο, ο Πορτογάλος πολιτικός
τηλεφώνησε στον εκπρόσωπο της ολλανδικής προεδρίας, Άτζο Νικόλα, και του
ζήτησε να στηρίξει την επιλογή του και να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες
ώστε η ομάδα του Ρομάνο Πρόντι να παραμείνει στη θέση της έως ότου βρεθεί η
φόρμουλα που θα τον βγάλει από το αδιέξοδο.

Τα υπόλοιπα ανήκουν στην Ιστορία. Οκτώ ώρες αργότερα, υπό τα παρατεταμένα
χειροκροτήματα 731 ευρωβουλευτών, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο δήλωνε ότι «αν γίνει
σήμερα η ψηφοφορία, το αποτέλεσμα δεν θα είναι θετικό ούτε για το ευρωπαϊκό
σχέδιο (european project) ούτε για τα ευρωπαϊκά όργανα. Υπό αυτές τις συνθήκες
αποφάσισα να μην υποβάλω σήμερα τη νέα Επιτροπή προς έγκριση». Αφού ζήτησε
πίστωση χρόνου ώστε να εξασφαλίσει ισχυρή υποστήριξη για τη νέα Ευρωπαϊκή
Επιτροπή, κατέληξε: «Οι τελευταίες ημέρες έδειξαν ότι η E.E. είναι εξόχως
πολιτικό οικοδόμημα και ότι το Κοινοβούλιο που εκλέγεται με τη λαϊκή ψήφο από
όλα τα κράτη-μέλη έχει να παίξει ένα ζωτικό ρόλο στη διακυβέρνηση της
Ευρώπης».

H 27η Οκτωβρίου 2004 μπήκε στην Ιστορία ως η μέρα που ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο
«σταμάτησε τα ρολόγια» υπό την ασφυκτική πίεση των ευρωβουλευτών. Στους
κερδισμένους πρέπει κανείς να συγκαταλέξει όχι μόνο το Ευρωκοινοβούλιο, που
επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως θεσμικού οργάνου που ασκεί πραγματικό δημοκρατικό
έλεγχο στα τεκταινόμενα στις Βρυξέλλες, αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή
Επιτροπή. Ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο αποκτά πλέον ένα ισχυρό άλλοθι για να
διαμορφώσει τη νέα ομάδα του με κριτήρια ικανότητας, απαλλαγμένος από πάσης
φύσεως δουλείες προς τις πρωτεύουσες των χωρών-μελών, και έναν πανίσχυρο
σύμμαχο (το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) που θα του δώσει ευρεία στήριξη για να
φέρει εις πέρας τη δύσκολη αποστολή του τα επόμενα πέντε χρόνια.

«Οι ευρωβουλευτές ξαναδίνουν μια δημοκρατική ζωή στην Ευρώπη»

ΣΕ MIA ΕΥΡΩΠΗ όπου το μεγαλύτερο έλλειμμα είναι το δημοκρατικό, οι
βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατάφεραν να ανοίξουν έναν πλατύ δρόμο
για τη δημοκρατία. Ύστερα από μαραθώνια μάχη εναντίον ορισμένων επιτρόπων του
Μπαρόζο, ο πρόεδρος της νέας Κομισιόν υποχρεώθηκε να αποσύρει ολόκληρη την
Επιτροπή του, μπροστά στην απειλή αρνητικής ψήφου από την πλειοψηφία.

H «Φιγκαρό»

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Φιγκαρό», μεταξύ των υποψηφίων επιτρόπων που είχαν
μπει στο μικροσκόπιο των ευρωβουλευτών ήταν και ο υποψήφιος επίτροπος
Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας, «ο οποίος επρόκειτο να διαδεχθεί την πολύ
αξιόλογη Μαργκότ Βάλστρεμ». Ωστόσο, γράφει η γαλλική εφημερίδα, «κατά τη
διάρκεια της ακρόασής του, ο κ. Δήμας δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει την
κοινοβουλευτική επιτροπή, η οποία παρατήρησε ότι ”η ομιλία του υποψήφιου
επιτρόπου θα μπορούσε να ήταν πιο συγκεκριμένη και οι δεσμεύσεις του πιο
σταθερές”».

H πρωτοφανής ανατροπή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένδειξη ελπίδας για το
μέλλον της Ευρώπης, γράφει η εφημερίδα «Ιντιπέντεντ». «Οι χειρισμοί των
ευρωβουλευτών δείχνουν την αφετηρία μιας πολιτικής συνεργασίας, μεταξύ των
κομμάτων, που ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα και μια πανευρωπαϊκή πολιτική στάση
που μόνο κάτι καλό θα μπορούσε να σημάνει για το μέλλον».

H «Λε Μοντ»

«Ανατρέποντας το παιχνίδι των ισορροπιών ανάμεσα στις τρεις ευρωπαϊκές
εξουσίες», σχολιάζει η εφημερίδα «Λε Μοντ», «το Συμβούλιο, την Επιτροπή και
τον Κοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές ξαναδίνουν μια δημοκρατική ζωή στην Ευρώπη».

H καταψήφιση της Κομισιόν ήταν «η λογική απόληξη μιας διαδικασίας, στην οποία
οι ευρωβουλευτές θεωρούν εαυτούς θεματοφύλακες της ευρωπαϊκής δημοκρατίας»,
γράφει η «Φιγκαρό». H νίκη της πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών, όμως, αποτελεί
δυσάρεστη εξέλιξη και για τους ευρωσκεπτικιστές, αφού αποδείχθηκε ότι είναι
εφικτό ένα πιο ισχυρό Ευρωκοινοβούλιο και μία Κομισιόν η οποία θα είναι
απαλλαγμένη από την κηδεμονία των κρατών-μελών (τα οποία διορίζουν τους
επιτρόπους).

«Αντί να αμβλύνει τις αντιθέσεις», επισημαίνει η «Λιμπερασιόν», «ο Μπαρόζο
επωφελήθηκε από την έναρξη εφαρμογής της Συνθήκης της Νίκαιας για να στήσει
μια πολεμική μηχανή, η οποία απορρίφθηκε». Εκτός από την Ιταλία του
υπερσυντηρητικού Μπουτιλιόνε και του Μπερλουσκόνι, αυτή η απόρριψη αφορά και
άλλους. H Ουγγαρία ενδέχεται να υποχρεωθεί να θυσιάσει τον Κόβατς, πρώην μέλος
του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος απέτυχε να πείσει
του ευρωβουλευτές για τις ικανότητές του στην ενεργειακή πολιτική. Ο Μπαρόζο
πιθανώς θα υποχρεωθεί να αλλάξει πόστο στην υποψήφια επίτροπο Ανταγωνισμού
Νέλι Κρόες, αφού από τις προηγούμενες δραστηριότητές της θα μπορούσαν να
προκύψουν πολλές συγκρούσεις συμφερόντων.